In memoriam ds. Wouter Vroegindeweij

Het is niet zonder schroom, dat ik aan het verzoek van de redactie gevolg wil geven n.a.v. het overlijden van mijn broer Wout een stukje te schrijven. Toen het bericht van zijn overlijden mij zondagavond 6 juli na de kerkdienst bereikte, begonnen zich de gedachten in mij te vermenigvuldigen. Voor de derde keer dat ik een broer moest missen, die gediend heeft in het werk dat de Heere Jezus heeft opgedragen. Zijn Evangelie te verkondigen. Mijn gedachten gingen terug naar de tijd, dat we met elkaar nog thuis waren. Ik mocht zo vanaf de lagere school naar het gymnasium. Mijn oudste broer Leen was al begonnen met een schriftelijke studie. Hetgeen ik leerde in de 'zevende' klas voorbereiding van het toelatingsexamen-gymnasium gaf ik aan hem door 's avonds, vooral het onderricht dat ik ontving in de Franse taal. Ik zie ons nog zitten in de woonkeuken, mijn oudste broer vertellend hoe hij de Franse woorden moest uitspreken. Zeven maanden nadat ik op het gymnasium in Doetinchem begonnen was, ging hij ook mee om 'mondeling' klaar gemaakt te worden, wat later de vijfde werd. Toen bleef Wout alleen achter op de boerderij. Daar ook in hem het verlangen om predikant te mogen worden de overhand kreeg, is hij aan de niet gemakkelijke studie begonnen van staatsexamens, dat ook toegang gaf tot een universitaire studie. Ik was erbij toen hij in de zomer van 1930 te horen kreeg, dat hij dit examen met goed gevolg had afgelegd. Met vreugde reisden wij samen naar Middelharnis terug met dit zeker ook voor mijn ouders zeer blijde nieuws.

Niet gemakkelijk is deze voorbereiding voor hem geweest. En dit woord 'niet gemakkelijk' bleef zich vasthaken in mijn overdenkingen. Zo mag ik heel mijn leven wel typeren. Hij behoorde niet tot de sterksten. Niet zo gemakkelijk vertelde hij wat van zijn eigen gevoelens, maar tijdens een bezoek aan hem in het verpleeghuis, vertrouwde hij mij toe: je moest eens weten met hoe weinig krachten ik het vele werk moest doen waar ik voor stond. Bovendien had hij het ook niet altijd even gemakkelijk in gemeenten, die hij heeft mogen dienen, met bepaalde probleemsituaties, die hij als een bedreiging ondervond van de rechte opbouw in het geloof. Neen, niet gemakkelijk is zijn levensgang door allerlei omstandigheden geweest, waarbij het hem ging om zich in te zetten voor de rechtverkondiging van het Woord en het zoeken van de eer van God in het levenspatroon van de gemeente. Dan kwam hij weleens als niet zo gemakkelijk over.

In juni 1936 begonnen in Reeuwijk, waar hij de buurman van zijn broer Leen werd, vertrok hij in de oorlogsjaren (1942) naar Poortvliet, waar hij met zijn gemeente later nog moest evacueren. In 1948 begon hij zijn werk in Bleiswijk, waar hij tot 1963 is gebleven, om zijn laatste jaren in Bergambacht door te brengen.

Een teleurstelling is het voor hem geworden, dat de behandeling in het ziekenhuis hem niet dermate geholpen heeft, dat hij tijdens zijn emeritaat nog kon blijven preken. Een grote slag is het verder voor hem en heel zijn gezin geweest, dat hij een van zijn kinderen heeft moeten missen door de dood. Zo kunnen we zeggen, dat zijn levensgang niet gemakkelijk is geweest. Maar wel is het volkomen waar, dat het bezoeken van hem niet bestond uit een aanhoren van klachten, integendeel, moedig heeft hij het in stilte mogen verwerken en aanvaarden watde Heere hem op zijn levensweg toeschikte.

In een dagboek waaraan hij meegewerkt heeft, beëindigd hij de maand juli met te schrijven over onze zeer lichte verdrukking, die zeer haast voorbij gaat. De apostel, zo lezen we aan het eind, noemt die licht. Het geheim ligt in de gemeenschap met Christus. En dan kunnen de dagen van druk de beste dagen zijn. Wanneer in de vurige oven van de beproeving ook een engel van God is, dan benauwd die oven niet meer. En zo vindt de apostel nauwelijks woorden om de rijkdom van de heerlijkheid uit te drukken. Een gans gewicht, een uitnemend gewicht, een eeuwig gewicht der heerlijkheid.

Het geheim, de gemeenschap met Christus, zo schreef hij. En dit is het wat we allemaal te leren hebben, dat we van onszelf afkomen, van onze natuur en ideeën, van onze stelsels en beschouwingen, zelfs van onze eigen godsdienst met alle mogelijke degelijkheid opgesierd, opdat we, onderste boven gegaan met onszelf, terecht mogen komen in de Borg en Zaligmaker. Maar Christus is alles en in alles, zo schreef hij in het al genoemde dagboek. Dan worden alle register opengetrokken. Dit moet eigenlijk veel vaker gebeuren in onze prediking. De beloften, die uit loutere genade geschonken worden, zijn zo groot en rijk en in Christus ja en amen. Wat ligt er dan een vertroosting en bemoediging in, dat boven de rouwbrief geschreven kon worden: en geen inwoner zal zeggen, ik ben ziek, wat het volk, dat daarin woont, zal vergeving van ongerechtigheid hebben.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen