Gods belofte maakt levend

Voor de dichter van psalm 119 betekende het Woord van God ontzaglijk veel. We zagen dat in een vorige meditatie en zullen het nog zien. Maar hij heeft het moeilijk.

Hij spreekt over 'spotters': mensen, die zeggen: waar is je God? Waaruit blijkt dat God er is?

Maar erger nog: er waren ook 'goddelozen': mensen, die Gods wet verlaten en zonder de Heere, of vijandig tegen God, leven.

En als de dichter het moeilijk heeft temidden van deze mensen, in deze ellende (zoals hij het noemt in bovenstaande tekst), dan denkt hij aan wat Gods toezegging, Gods Woord heeft gedaan in zijn leven.

Het is net als bij Abraham, voor wie het Woord van God een stuwende kracht was: Het stuurde hem op reis, gaf hem kracht om te breken met land en familie en alles te verlaten.

In de tekst staat: 'Uw toezegging heeft mij levend gemaakt.' .

'Uw toezegging of belofte.'

Daar gaat het om in de Bijbel.

Trouwens: wat beloofd wordt, speelt ook een grote rol in ons leven. Wat kun je als kind al heel erg blij zijn met wat je in het vooruitzicht is gesteld. Maar ook als je ouder wordt, kijk je vooruit. Mensen sparen voor de oude dag. Hopen er dan van te genieten. We leven met het oog op wat komt: ' met het oog op morgen'. Van Gods kerk staat in de Bijbel: ze zoeken de toekomende stad. En Gods kinderen zingen van: "het blij vooruitzicht, dat ons streelt.'

In 't dagelijks leven belooft het soms heel wat te worden: de oogst op de akker of een bedrijf, dat opbloeit of een veelbelovend kind. Maar: één flinke hagelbui of één brand of één ziekte lean er een einde aan maken. Alle hoop is weg. Wij schenen sterk en ach, wij vliegen heen.'

Maar nu weer naar de man van psalm 119:

In de berijmde psalm staat:

Dit is mijn troost in druk mij toegelegd Al hetgeen Uw mond mij had toegezegd Gaf aan mijn hart vertroosting, geest en leven.

Om dit na te kunnen zeggen moeten we de toezegging kennen.

We zijn het er over eens, dat we de Bijbel moeten kennen.

Maar: kennen en kennen is twee.

Oude monniken vroeger in Egypte kenden heel de Bijbel letterlijk uit het hoofd. Maar dat is niet genoeg. Dan zit het, zoals wel eens uitgedrukt wordt, 'anderhalve voet' te hoog. Het moet niet alleen een kwestie van je hoofd, maar ook van je hart zijn. Dat wil zeggen: we moeten vertrouwen dat het waar is.

Gods toezegging in het paradijs, na de zondeval, is, dat er redding, leven zal zijn. In Christus Jezus maakt God die belofte waar. God neemt alle nood weg. Vooral de oorzaak van alle nood en ellende: namelijk: de zonde. Men kijkt vandaag vooral naar de foute strukturen in maatschappij en wereld. Het moet allemaal anders worden.

Maar men vergeet, dat de verandering, de vernieuwing bij onszelf moet beginnen.

De mens zelf moet eerst vernieuwd worden. Als de Heere Jezus het geweldige wonder van de vermenigvuldiging der broden doet en duizenden mensen laat eten van een paar broodjes, dan vinden de mensen dat prachtig. Het broodvraagstuk is opgelost, als Jezus Koning wordt.

Maar als de Heere Jezus zegt: het gaat om wat anders, want: Ik ben het Brood des Levens d.w.z. wie in Mij gelooft (Mij eet), die heeft het echte, nieuwe leven, die zal nooit meer hongeren, dan zeggen de mensen: 'deze rede is hard.' Dan willen ze niks meer van Hem weten.

Want de Heere Jezus als de Christus erkennen en in Hem geloven, betekent: jezelf verloochenen, jezelf zien als zondig mens. Dan heb je ontdekt, door het licht van Gods Geest, dat de zonde de eigenlijke nood van je leven is.

Maar de Heere zegt: al waren uw zonden als scharlaken, zij zullen worden wit als sneeuw. Dat is de troost in de ellende.

En het klinkt als een jubel: 'Uw toezegging heeft mij levend gemaakt'.

Ik dacht, dat we 'levend gemaakt' in dit geval ook mogen lezen als: 'bemoedigd'.

Gods belofte en toezegging gaf de gelovige dichter weer de kracht en de moed om vol te houden in de strijd tegen spotters en goddelozen. Er zijn in het geloofsleven vaak ogenblikken, dat je niét weet hoe je verder moet. Je ziet geen weg, en hebt geen moed meer.

Dan ben je als Elia in de woestijn: 'het is genoeg Heere, ik zie er geen gat meer in, laat mij sterven'.

Maar als de Heere dan met Zijn Woord in je leven komt, en zegt: 'Hier ben Ik', dan kunt u verder.

Als een mens treurt over zijn zonden, dan troost Gods vergeving. Want: wie met al zijn zonden en ellenden zich tot Gods troon gaat wenden, die zal ontdekken: milde handen en vriendelijke ogen, zijn bij God van eeuwigheid. Er is het vaderlijk meedogen waarop ik pleiten mag. En het Woord van God is een kracht tot behoud en zaligheid.

Wie durft vol te houden dat het Woord van God niks doet? Ik weet: er zijn mensen, die het gevoel hebben: 'het helpt allemaal niks of je naar de kerk gaat of bijbel leest'. Het lijkt of het Woord helemaal niks doet.

Hoe komt dat? Waar ligt dat aan? Ligt het aan de preek of ligt het aan jezelf? Er zijn voorbeelden genoeg om te laten zien, wat het Woord en vooral ook de prediking doet. Ik denk aan de kamerling, op de wagen, voor wie Filippus preekte. Ik denk ook aan de 'Emmaüsgangers, die bedroefd uit Jeruzalem wegliepen, want hun Jezus was dood. Maar door het onderwijs van Jezus gaan de ogen open.

Zijn Woord zal nooit ledig terugkeren, maar het zal doen wat Hem behaagt en het zal voorspoedig zijn in hetgeen waartoe de Heere het zendt. Daarom kan de dichter zeggen: Uw toezegging heeft mij levend gemaakt.

Het is een slechte zaak, als zoveel mensen zo weinig behoefte hebben om met Gods Woord en Zijn rijke beloften en toezeggingen in de kerkgang of in persoonlijk bijbelonderzoek bezig te zijn.

Dat is een verschralingsproces, ook in onze gemeenten, waar je van schrikt. En je vraagt je af: waar gaat het naar toe?

We kunnen nooit genoeg psalm 119 lezen. Je kunt er veel van leren. Vooral wat de Bijbel voor deze dichter betekende.

Hij vertelt, dat hij 's, nachts opstaat om de Heere te loven!

Hij durft voor koningen van Gods getuigenis te spreken.

Hij zegt: 'ik zal mij vermaken in Gods geboden, die ik lief heb.'

Dat Woord is voor hem niet maar een mooi, antiek oud boek, vol met allerlei vage beloften. Veel mensen zijn al tevreden met allerlei beloften.

God heeft het beloofd, dat Hij zonden wil vergeven en je tot Zijn kinderen aannemen. Wat wil je nog meer! Dan is het toch in orde. Maar je mag het gebed en het geloof niet uitschakelen.

De Heere schenkt alles wat ons ontbreekt, maar dan zullen wij onze mond moeten open doen: Hij schenkt, zo gij het smeekt, mild en overvloedig.

Als je geleerd bent door de Heilige Geest, dan ga je niet rusten op de belofte en toezegging, maar je kijkt naar boven of de Heere Zijn belofte wil vervullen.

Jacob wist van Gods belofte: 'ik zal u zegenen en u behoeden'. Maar toch gaat hij er om bidden en worstelen in de nacht, achter de Jabbok: 'Ik laat U niet los, tenzij U mij zegent', (d.w.z. de belofte waar maakt).

Als een mens zo worstelend en gelovig met de belofte bezig is, dan ervaart hij, dat de Heere voor een alles-missend zondaar een rijk-vervullend God wil zijn.

En al wat Hij beloofd heeft zal bestaan. Gods beloften falen nooit. Ze zijn ja en amen in Christus. Zijn macht is groot. Zijn trouw zal nooit vergaan.

Aan dat Woord mag de kerk des Heeren zich vastklemmen, in het bijzonder ook als het donker is en je in je geloof aangevochten en bestreden wordt.

Want de Heere is zo getrouw, als sterk. En mijn troost in mijn ellende is, dat Gods toezegging mij levend maakt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen