In memoriam ds. P. Bouw

26-8-1904 21-8-1980

Na slechts enkele dagen van ziekte nam de Heere tot Zich Zijn dienaar ds. P. Bouw. Veel verliezen zijn vrouw en kinderen in hem. Hij leefde als een priester in zijn gezin. Leer en leven gingen bij hem samen. Veel herinneringen dragen zijn vrouw en kinderen mee aan zijn woord en wandel. Moge de Heere hen troosten en ondersteunen, inzonderheid zijn vrouw, voor wie hij tot bijzondere steun was. Maar zoals hij met een bewogen hart stond in gezin en familiekring, zo ging hij ook zijn weg door het grote gezin van de gemeenten, die hij diende. Hij kreeg zijn vooropleiding aan het lyceum in Harderwijk, waarna hij theologie studeerde in Utrecht, in het besef van zijn roeping tot het predikambt.

Op 27-jarige leeftijd werd hij in 1932 bevestigd als predikant in Melissant. Daarna diende hij de gemeenten van Benschop (1936), Haaften (1939), Woudenberg (1944), Ridderkerk-Slikkerveer (1949), Ede (1957), waarbij tot aan zijn emeritaat in 1970 bleef. Daarna was hij nog 3 jaren werkzaam in Wekerom. Tot het laatste toe verleende hij pastorale bijstand in Leusden. In elk van deze gemeenten werkte hij met inzet van zijn hele persoonlijkheid.

Veel heeft hij mogen doen voor het christelijk onderwijs en het jeugdwerk. Indertijd zat hij in het bestuur van de Bond van Herv. Mannenverenigingen. We denken aan zijn werk voor de Commissie 'Evangelie en Industrie' in Ede.

De Heere schonk hem de kracht om veel werk te kunnen verzetten. Hij was van harte bewogen met de geestelijke nood van de gemeente, maar ook van harte verblijd, als hij iets mocht horen van het werk des Heeren in zondaarsharten. Hij heeft zich het evangelie van Christus niet geschaamd: op de kansel en in de gesprekken. Velen zijn daarvan getuige in de gemeenten, die hij diende. Er bleven banden met ds. Bouw en zijn vrouw, omdat die gelegd waren door het Woord.

Door zijn herderlijke bewogenheid en trouw is hij voor velen tot zegen geweest.

Voor ons als jongere collega's was hij een vriend, die bemoedigde en stimuleerde.

Wat er in de kerk en in het volk gebeurde had zijn aandacht. Hij had een open oog voor de geestelijke gevaren, die ons en onze kinderen bedreigen. Ik herinner me nog zijn bewogen woord op een vergadering, waarin hij de zorg uitsprak, die hem vervulde met het oog op onze gezinnen.

Enkele uren voor het einde spraken we nog met hem. De Heere vertroostte hem met het blijde vooruitzicht, waarvan hjj zo graag sprak op de kansel. Hij mocht nog met helderheid van geest getuigen van de zaligheid, die geen oog gezien, geen oor gehoord heeft en die in geen mensenhart is opgeklommen. Een zaligheid, die alleen door Christus verworven is, waarbij de mens, ook een predikant, geheel wegvalt. Het is enkel genade, als we daar mogen binnengaan. Op het kerkhof in Ede ligt hij nu begraven. Zijn lichaam is daar gezaaid in zwakheid, het zal opgewekt worden in kracht (1 Cor. 15).

Hiermede hebben we slechts bedoeld de dankbaarheid te vertolken voor wat de Heere de gemeenten schonk door Zijn dienstknecht. Maar tenslotte zal het zijn voor elk van Gods kinderen, zoals het ook voor ds. Bouw was: niet ons, o Heere, niet ons, maar Uw Naam geef ere! (Ps. 115 : 1).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen