Bestedingspatroon

Wij zijn slechts rentmeesters. Daarom hebben we verantwoording af te leggen hoe we ons inkomen besteden. Bekend is de heffing van de tienden in Israël. Het komt mij voor dat in de gewijzigde sociale, staatkundige en fiscale omstandigheden van onze dagen, het brengen van de 'tienden' (tien procent van het inkomen) niet normatief geacht moet worden. Wel zou ik willen pleiten voor een vast percentage van het zuivere belastbare inkomen. Dat is voor deze tijd een goed, en binnen de gemeente billijk, wijl vergelijkbaar, uitgangspunt. In vrijgemaakte kringen is daarvoor recent gepleit. Ik wil dat ondersteunen. Een percentage van 5% te bestemmen voor het Koninkrijk van God, voor de kerk, het christelijk onderwijs en charitatieve doeleinden lijkt mij een verantwoorde zaak. Daarmee behoeft niet het uiterste bereikt te zijn. Ik zou er voor willen pleiten dat men van onverwachte extra inkomsten die niet voor dagelijkse levensbehoeften nodig zijn, ook een extra deel afstaat. Men behoeft niet als een asceet of een geheel-onthouder te leven, tenzij men daarvoor een bepaalde roeping heeft. Wel lijken soberheid en onthouding (als relatieve begrippen) mij het christenleven te sieren! Er is in onze tijd veel geld nqdig voor allerlei. Daarin zullen we naar evenredigheid moeten bijdragen. Het is ons niet verboden zelf te genieten van wat wij verdienen. Wel zullen wij bereid moeten zijn ons een beperking op te leggen door een billijke bijdrage aan al de arbeid van Kerk en Koninkrijk. De ouders hebben hierin hun kinderen voor te gaan. Anderzijds moet men zich, wanneer men aan dat alles voldoet, niet beschuldigd weten bij de aanschaf van wat extra genoemd mag worden. Wel zou ik ook terzake van die extra of luxe aanschaffen willen zeggen: wanneer men voor de helft of een derde minder, zaken van dezelfde kwaliteit kan krijgen, moet men dan niet nalaten. Wie onnodig geld uitgeeft, smijt met geld. Tussen luxe aanschaf en met geld smijten is verschil. Luxe noem ik alles wat meer is dan strikt noodzakelijk. In die sector valt met wijsheid nog veel te beperken en te besparen.

De kerk heeft in dit opzicht door catechese, voorlichting en prediking, haar leden te helpen. De kerk moet die dingen niet onaangeroerd laten. Zij moet er ook zelf tegen waken geld te verspillen aan verfraaiing of restauratie van kerkgebouwen, die in de bestaande of eenvoudiger vorm nog heel goed mee kunnen. Hier moet de prediking door de daad geïllustreerd en gesteund worden.

Bij alle besteding zullen we ons rentmeesters moeten weten, die beseffen dat ze van hun inkomsten en uitgaven, ook van de wijze van verwerving, en van besteding rekenschap moeten afleggen. Wat God ons toevertrouwt, geeft Hij ons uit liefde opdat wij zelf ook liefde betonen en de gerechtigheid in de gemeenschap dienen. Dat was de grondwet van Israels sociale leven.

Overgenomen uit:

'Beloning - behoefte - bezit'

'Enkele bijbelse lijnen inzake het vraagstuk van de inkomensverdeling' door prof. dr. W. H. Velema.

Voordracht, gehouden op eenr'studiedag van de R. R. Q. R., op 28 september 1974 te Driebergen.

Gepubliceerd in 'Wapenveld', 25e jrg. no. 1, januari 1975.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen