De cultureel gestoorde situatie (2)

Dat wij als christenen in ons leven, ons huwelijksleven, ruimte moeten laten voor Gods besturing in Zijn schepping ook t.a.v. ons eigen lichaam, en ruimte moeten geven aan onderlinge spontaniteit, en dus niet zo 'op zeker' moeten spelen, wil niet zeggen dat dat nooit moet. De oplettende lezer zal het in voorgaande artikelen opgevallen zijn dat bij de diverse medische en psychische stoornissen de aandacht zich vooral concentreerde op de pil en sterilisatie. Waarom werd, al was het maar om medische redenen (bijwerkingen e.d.), niet meer de nadruk gevestigd op andere kunstmatige middelen zoals de zgn. barriëremiddelen (condoom, pessarium, occlusivum)?

Mijn antwoord hierop is, dat in de gestoorde situaties waarover ik schreef, absolute noodzaak was, zwangerschap zo mogelijk in 100% der gevallen te voorkomen, tijdelijk of definitief. En dat is een percentage dat alleen door de pil en sterilisatie benaderd wordt. Condoom en pessarium komen wel in de buurt bij zorgvuldig gebruik, doch bij absolute contraindicaties zit er toch een onveilige marge van een paar procent in. Bij het spiraaltje is dat ook ca. 3%, reden, waarom het mij bevreemdt dat dat in de beschreven gevallen zo vaak geadviseerd wordt, zoals uit reakties bleek. Of gebeurt dat met de gedachte in het achterhoofd, dat bij een onverhoopte zwangerschap (in 'maar' 3% der gevallen) alsnog afdoende maatregelen te nemen zijn, zoals abortus met de fraaie naam: 'overtijd-behandeling'.

Persoonlijk vind ik dat men bij absolute indicaties ook de meest doeltreffende middelen moet gebruiken. Zoals bij alle stoornissen in het leven is het beste middel nog niet goed genoeg. De paar procent onbetrouwbaarheid van de andere methoden was voor mij reden genoeg om daar minder aandacht aan te besteden. Wat overigens niet wil zeggen dat er voor die methoden niet een veel grotere markt is, namelijk al diè gevallen, waar zwangerschap om de één of andere reden afgeraden, doch niet absoluut verboden wordt. En ik denk, dat het aantal niet-absolute verboden het aantal absolute verboden ver overtreft.

In de beschreven medisch en psychisch gestoorde situaties heb ik gedoeld op de absolute indicaties, zo absoluut zelfs, dat ik kwam tot de uitspraak dat in die gevallen het enige alternatief voor de pil of sterilisatie totale onthouding zou zijn. Daarmee is dan direkt gezegd, dat ook christenen in situaties kunnen komen dat ze 'op zeker' moeten spelen. Daar waar de diagnoses en prognoses duidelijk zijn, mag God niet in verzoeking worden gebracht. In gestoorde situaties danken, we Hem voor de mogelijkheden ongestoord verder te kunnen en te mogen leven, maar we gaan geen volgende storing uitlokken. We blijven verantwoordelijke schepselen.

Maar als we ons dan mogen verheugen in een ongestoorde levenssituatie en we moeten streven naar een geboortespreiding, die de oorspronkelijke scheppingsorde benadert, d.w.z. 2-4 jaar tussen ieder kind, hoe moet dat dan? Er zijn dan twee grote braakliggende gebieden, die ons op dit moment veel onzekerheden bezorgen. In de eerste plaats de kennis over het verband tussen de manier van borstvoeding geven en de vruchtbaarheid. In de tweede plaats de onder ons nog gebrekkige kennis van de natuurlijke vruchtbaarheidsbeheersing in de vorm van periodieke onthouding. Nog te veel wordt laatdunkend gedaan over Ogino-Knaus en de thermometer en te weinig wordt er gestreefd naar verbetering van de kennis zoals Billings dat heeft gedaan (eiwitslijmafscheiding). In de eerder aangeraden boekjes van het echtpaar Trobisch en dr. Rottinghuis wordt daarover geschreven, maar ook dit is m.i. nog voor verbetering vatbaar. In vele andere landen (Australië, Frankrijk, Ierland e.a.) is, men al veel verder met het meer bekendheid geven van de 'Natural Family Planning'. Vrouwen onder elkaar wisselen daar in gespreksgroepen veel informatie uit. Deze zaak zou ook onder ons veel meer aandacht verdienen. Dat is voor u én voor mij een eerste portie huiswerk.

Wat het andere braakliggende terrein betreft, de gebrekkige kennis over het verband tussen borstvoeding en vruchtbaarheid, moet opgemerkt worden dat blijkt dat niet alleen de duur, maar ook de wijze van borstvoeding geven van elementair belang is voor de remming van de vruchtbaarheid. Teveel werd dat in onze maatschappij volgens te strakke regels gedaan, reden waarom de borstvoeding zo vaak mislukt. De baby wordt te laat aangelegd, er wordt voor en na elke voeding te dwangmatig gewogen, er wordt te snel bijvoeding gegeven, er worden teveel vaste tijden aangehouden enz. enz. De borstvoeding mislukt daar niet alleen vaak mee, maar ook de eisprong-remming (door hetzelfde hormoon prolactine) faalt dan. Dat geeft veel 'anticonceptieve' onzekerheid na de kraamtijd. Verbetering van dit alles krijgt, langzamerhand ook in de medische wereld meer belangstelling, doch meer studie en kennis is dringend gewenst. Ons tweede portie huiswerk. (Lees het hoofdstuk 'Borstvoeding' in het boek van ds. R. W. M. Croughs: Het kind in gezin en samenleving).

Maar zolang we dat huiswerk nog niet onder de knie hebben, hoe moeten we dan die geboortespreiding bewerkstelligen?

Ook voor geoefenden in de periodieke onthouding is dat pas goed mogelijk als de cyclus zich hersteld heeft en dat kan wel eens even duren. In die onzekere periode, die er ook is bij een niet optimale of afbouwende borstvoeding, lijken mij de barriëremiddelen, zoals het condoom, de meest geschikte. Met een pil kan de eigen cyclus zich nooit herstellen en die remt bovendien borstvoeding.

Daarom zullen we alle onzekerheden, die onze culturele 'voortgang' heeft bewerkstelligd tijdelijk kunstmatig moeten opvangen of door totale onthouding, maar moeten streven naar een natuurlijke methode. Dat kost tot op heden nog huiswerk en misschien wel leergeld.

Het is allemaal niet 100%, maar dat hoeft ook niet. Ook God Zelf wijkt wel eens af van Zijn door mij haast tot norm verheven orde. Elke keer als er een tweeling geboren wordt bijvoorbeeld. Nogmaals: we kunnen van die oorspronkelijke Goddelijke orde veel leren, maar we hoeven er niet al te normatief mee om te gaan. Een ieder zij in dezen in zijn eigen gemoed verzekerd, maar laten we elkaar een evenwichtige gezinsopbouw gunnen. De één heeft veel, de ander weinig gewicht aan talenten, en dat bepaalt een ieders eigen taak en verantwoordelijkheid.

Onlangs sprak ik een oud-studiegenoot, die mij vertelde dat toen hun tweede kind geboren werd binnen het jaar na het eerste kind, hun predikant tot zijn stomme verbazing waarschuwde dat dat zo niet dóór kon gaan. De verbazing sloeg door naar de andere kant toen tijdens de doopdienet dezelfde predikant de gemeente voorhield dat er zijns inziens de laatste tijd te weinig kinderen gedoopt werden. We hebben tijdens dat gesprek samen hartelijk gelachen om zoveel huichelachtigheid.

En toch geloof ik dat we te vroeg gelachen hebben. Die dominee had toch gelijk. Er werden inderdaad te weinig kinderen gedoopt, en toch hoeft dat niet in te houden dat mijn studiegenoot en zijn vrouw elk jaar een dopeling moesten leveren. En zo is het ook. Er zijn in de kerk teveel gezinnen waar twee of drie kinderen geboren zijn binnen enkele jaren, en dan niks meer, er zijn te weinig'gezinnen waar met een zekere spreiding en evenwichtigheid de kinderen geboren worden en dat houdt dan meestal niet na twee of drie op. Een evenwichtige geboortespreiding zal tevens veel medische, psychische en sociale stoornissen voorkomen.

Gezinsvorming is geen plensbui, maar een buitje op z'n tijd. Zo blijft regen ook een zegen. Gezinsvorming is geen tussendoortje, maar een levenstaak. In het geloof.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen