Nooit zal Hij Zijn gevangenen begeven.

De overste van de bakkers vertelt ook zijn droom aan Jozef. Hij zegt: Ik had drie korven op mijn hoofd, gevuld met allerlei bakkerswerk voor farao; maar de vogels kwamen en aten de bovenste korf leeg. Voor de bakker is de afloop triest. Jozef legt uit: U hebt nog drie dagen te leven; dan zal farao u aan het hout hangen. Het lag niet aan Jozef, dat het zo slecht met de bakker afliep. Ook hier is Jozef een getrouw uitlegger van de Openbaring Gods.

Opnieuw trekken we de lijnen door naar die profetie, die niet via dromen, maar via het Woord tot ons komt. Ook daar zit een kant aan, die verre van stichtelijk en strelend is. Deze kant namelijk: dat ons natuurlijk doen en drijven onder het hoge oordeel Gods ligt. En: tenzij iemand wederom geboren wordt, hij kan het Koninkrijk Gods niet zien! Niet: wie een zondaar is, maar: wie weigert zich van zijn zonde te bekeren, die zal in zijn zonde blijven! Bent u daar nooit van geschrokken! Als we trouwe uitleggers van het Woord willen zijn, hebben we u ook dat te zeggen.

Het is een levensgrote verzoeking, om deze scherpe punten van het Woord te willen afvijlen. Wij willen de verwijdering vermijden. We zouden liever het Woord wat zoeter en aangenamer en stichtelijker maken. Ook ons eigen vlees is daar wel voor te vinden. Maar 't mag niet. Om Gods wil en om onszelfs wil; Dat zullen we zien in het slot van dit hoofdstuk. God wondt niet ten dode, maar ten leven!

De dagen verstrijken. Tot de derde dag aanbreekt, precies de geboortedag van de farao. Een plan komt in hem op. Hij zal voor al zijn knechten een diner geven. En om het feest op te luisteren, laat hij de schenker en de bakker uit de gevangenis halen. Ter gelegenheid van zijn verjaardag rehabiliteert hij de schenker, maar de bakker wordt aan het hout gehangen.

Op deze volstrekt willekeurige en gruwelijke wijze viert de farao zijn verjaardag. Hij verhoogt en vernedert, hij verkiest en verwerpt al naar gelang de invallen van het moment. De schenker is er goed mee, de bakker schiet er het leven bij in.

En nu de grote vraag, vanuit het laatste vers van Genesis 40. De overste van de schenkers vergeet Jozef. Je zou zeggen: ondank is 's werelds loon! Maar de vraag is veel dieper. De schenker vergeet Jozef, ja; maar vergeet ten diepste Gód Jozef niet? En is het lot van Jozef niet gelijk aan dat van de bakker? Dus: handelt de God van Jozef niet even willekeurig en grillig als de farao van Egypte? En zijn vernedering en verhoging, verkiezing en verwerping geen zaken van een despotisch, faraonisch onbehagen in plaats van eeuwig, souverein, barmhartig welbehagen? Leven zulke gedachten ook onder ons niet? Toch staat het slot van Genesis 40 in de Bijbel vanwege het contrast. Het geeft ons een contrast-boodschap: hoe gans anders is de God van Israël dan de farao van Egypte!

De farao vernedert en verhoogt al naar gelang de stemming van het moment. Maar in het verkiezend welbehagen van God gaat het naar deze regel toe: Wie zichzelf verhoogt, die zal vernederd worden; maar wie zichzelf vernedert, die zal verhoogd worden. En deze vernedering en verhoging voltrekken zich rondom de prediking van het Evangelie der vrije genade Gods. Zeg nooit: als ik niet uitverkoren ben, dan kom ik er niet. Dan maakt u een karikatuur van het heerlijke welbehagen Gods. In het Evangelie wordt Christus aangeboden aan doodschuldige zondaren. Allen en een ieder! Hij wordt ook ü gepredikt. Wie hier in de boetvaardigheid van het geloof Christus aangrijpt, die vindt behoud. Het wordt hem verkondigd en openlijk betuigd. Maar wie hier weigert te buigen en zich te bekeren, de toorn Gods rust op hem (Heilige Catechismus, vraag en antwoord 84)! Dat lijkt op vernedering en verhoging op grond van ons geloof óf ongeloof. Maar niets is minder waar. De verkiezende liefde Gods en de gave van geloof en volharding zijn voor de volle honderd procent genade. Tegelijk zijn wij voor de volle honderd procent verantwoordelijk.

Waar lost zich deze spanning op? Dicht bij de grond? Waar wij met de tollenaar onszelf op de borst slaan: O. God, wees mij zondaar genadig...; daar zegt de Heere Jezus: Wie zichzelf vernedert, die zal verhoogd worden. Maar van de farizeeër, die zichzelf groot maakt en groot houdt, zegt Hij: Wie zichzelf verhoogt, die zal vernederd worden. Zo vernedert en verhoogt de Heere. Zo is het Evangelie der genade een reuke des doods ten dode en een reuke des levens ten leven! Daartussen is geen niemandsland. Het is of... of. Maar zelfs waar de dood wordt uitgeroepen over uw oude bestaan, zelfs daar heeft God nog uw zaligheid op het oog. Zelfs waar de Heere uw leven radicaal laat vonnissen in de prediking, zelfs daar bedoelt Hij uw behoud. Gans anders is de Heere dan de farao. Voor de farao telt een mensenleven niet. De Heere zegt: Ik heb geen lust in de dood van de zondaar, maar daarin dat hij zich bekeert en leeft.

Onderwijl zit Jozef dan toch maar in de gevangenis. Jawel! Maar het gaat door de vernedering heen naar de verhoging. Van het kruis naar huis. Indien wij met Hem lijden, wij zullen ook met Hem verheerlijkt worden. We eindigen niet in een gevangen Jozef, maar in de vrij-makende Christus. Hij heeft de sleutels van de gevangenisdeuren in handen. Ja, de sleutels van de hel en van de dood. Hij sluit en niemand opent. Hij opent en niemand sluit!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen