Het hoogste Woord

God spreekt!

Het Kerstfeest is de gedenkdag van de vleeswording van het Woord.

In de kribbe van Bethlehem ligt Hij die sprekend de Vader is.

God sprekend ingevoerd in deze wereld.

In de geboren Zaligmaker heeft de HEERE zich volkomen uitgesproken.

Komt verwondert u hier mensen - want Gods spreken is vlees en bloed geworden.

Er is sprake van een zwijgende God.

Een mysterieus wezen dat zich in een loodzwaar zwijgen hult.

Een onbekende macht verborgen in een ondoordringbare stilte.

Of misschien een God die vroeger wel gesproken heeft, zeker, in bijbelse tijden. Wellicht nog in de zestiende eeuw...

Maar vandaag krijgen we geen woord meer van Hem.

Deze God is ónze God niet, hij is de levende God niet.

Want Kerst betekent voor ons: wij belijden de God die spreekt.

Jezus spreekt niet nadat Hij gestoven is...

Dan was het Kerstfeest een weemoedig denken aan één die, lang geleden geboren, onherroepelijk tot een voltooid verleden behoort.

Jezus spreekt sinds Hij geboren is.

Hij die het Woord is zonder spreken.

Wie of wat is veelzeggender dan dit sprakeloze Kind?

Heden zo ge Zijn stem hoort, verhardt uw harten niet.

Het zwijgen Gods kan de eeuwige dood betekenen.

Adam en Eva stonden tot de HEERE in een woord-verhouding.

Er was communicatie, verbondenheid, verbond.

Maar de zondeval doorbrak deze gemeenschap.

Naar recht moest daarop volgen een zwijgen in Gods toorn.

Daarin zou de mens horen en zien vergaan.

Maar zie - daar klinkt de eerste adventsklank. 'Waar zijt Gij? '

De Heidelberger zegt het zo kernachtig in Zondag 6:

'God Zelf eerstelijk...'

God spreekt - opnieuw - het eerste Woord. Wij kennen een spreekwoord: wie A zegt, moet B zeggen.

Nu is de HEERE ons niets verplicht.

Maar toch...

Gods éérste Woord na de zondeval riep om het hoogste Woord.

Genesis 3 is de ouverture van Lukas 2.

Het adventsgefluister waarborgt reeds het Kerstgejubel.

God sprak omdat van eeuwigheid Zijn liefde in ontferming gesproken had.

We kennen de uitdrukking: de stilte van de eeuwigheid.

Maar we weten ook van de vrederaad.

Van het innerlijk overleg van de drieënige God.

Van de besprekingen van het eeuwig welbehagen in de meest verborgen raadskamers van de HEERE.

Van de eeuwige liefde die sprak in de hartekamers van Vader, Zoon en Heilige Geest.

Daarom - ondanks alles - tóch weer Zijn woord in Genesis 3.

En dan door heel het oude verbond heen telkens het wonder van Zijn spreken.

God voortijds veelmaal en op velerlei wijze. De profeten worden met name genoemd.

Ze spraken in vele toonaarden.

Maar ze staan door heel het Oude Testament heen met de vinger uitgestrekt naar... de Zoon!

In de adventsweken luisteren we naar dat 'voortijds veelmaal'.

Wonderlijk schittert daarin Gods trouw.

Zijn wijsheid ook in de heilige opvoedkunde van de voortschrijdende Gods-openbaring. Maar nu - Kerstfeest - alle aandacht voor het hoogste Woord!

De Hebreeënschrijver wil niets liever dan dat - van de opening van zijn brief of preek tot zijn 'amen' toe.

Zoals de zon méér is dan enig kunstlicht... Zoals-de werkelijkheid méér is dan enige schaduw...

Ach, elke vergelijking schiet hier te kort.

Veel gaf de HEERE vroeger aan de vaderen.

Oneindig veel meer geeft Hij nü aan ons.

Het hoogste Woord.

Want Hij spelt de Naam van God van kribbe tot kruis.

Heel Zijn leven van Bethlehems stal tot Arimathea's hof is het pure en klare spreken Gods.

Houden we ons dan toch niet als horende doof! Wat zégt het Kind mij eigenlijk?

Wat Hij u zegt?

Alzo lief heeft God de wereld gehad dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat een iegelijk die in Hem gelooft, niet verloren ga - maar het eeuwige leven hebbe!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen