Het laatste Woord

Vlak na Kerst volgt voor ons 'oud en nieuw'. Zo ligt dat hu eenmaal in ons kalenderjaar. Na 25 december staat de jaarwisseling voor de deur.

Maar op Gods kalender valt het samen: Kerstfeest is Gods oud en nieuw. En dan vooral: niéuw!

De komst van Christus betekent Gods jaarwisseling.

Een nieuw jaar is aangebroken.

Het jaar van het welbehagen des HEEREN. Het jubeljaar van de volkomen verlossing.

Het zal ons immers duidelijk moeten zijn dat het vleesgeworden Woord - de geboren Christus - niet alleen Gods hoogste Woord is, maar ook Zijn laatste Woord.

Dat wil zeggen: definitief. De HEERE komt er niet meer op terug.

Eens gesproken, blijft Het gesproken. Als gegeven Woord is Hij het blijvende Woord:

'Jezus Christus is gisteren en heden Dezelfde en in der eeuwigheid' (Hebreeën 13 : 8). Maar dan oote met dit Woord zijn we aan het eind gekomen van de zin die loopt van schepping tot voleinding.

De Hebreeën-schrijver beklemtoont dit in de woorden 'in deze laatste dagen'.

Het was voor de gemeente aan wie hij schreef een bange verzoeking, dat de dag van Christus' glorierijke Advent uitbleef.

De maalstroom van de geschiedenis ging onophoudelijk voort.

Het gevaar was levensgroot dat de gemeente zich zou laten meedrijven in vertwijfeling aan de doorbraak van Gods rijk.

Maar daarom moet het haar - en dan ook niet minder de gemeente van nu en u en mij - worden ingeprent: we leven in de bedeling van het definitieve spreken Gods.

Er is geen derde testament te wachten.

De vleeswording van het Woord (en daarachter heel het werk van Christus op aarde) is de laatste en beslissende inkeping in de tijd.

Sindsdien is de geschiedenis der mensheid een aflopende zaak.

Het menselijk oud en nieuw verbleekt bij het goddelijk oud en nieuw.

De jaarwisseling van onze kalender speelt geen rol in het kerkelijk jaar. Het is wel goed dat de gemeente samenkomt op oudjaarsavond en nieuwjaarsdag...

Maar zij doet dat alleen maar om na-mediterend over het gevierde Kerstfeest te overdenken dat Christus' wederkomst nabij is.

Gods laatste Woord is een bijzonder klemmend Woord.

Immers, wie zich nu nog horende doof houdt, zal geen pardon meer vinden.

Éénmaal sprak God een woord.

Dat woord in het paradijs, werd smadelijk veracht.

Maar... God hernam het Woord.

Voortijds veelmaal en op velerlei wijze tot de vaderen.

En altijd weer was er de hardnekkige ongehoorzaamheid.

Gods gerichten over deze voorgewende doofheid.

Maar ook het wonder van Zijn trouw die door onze ontrouw niet werd opgeheven.

En ten laatste zond Hij tot hen Zijn Zoon (Mattheüs 21 : 37).

Verder kan God niet gaan en zal Hij ook niet gaan.

Maar dan is er ook een laatste ernst.

De diepe ernst die de Hebreeën-brief doortrilt: 'Hoe zullen wij ontvlieden, indien wij op zo grote zaligheid geen acht nemen? ' (2 : 3).

Als de HEERE spreekt door de profeten en wij geloven Hem niet, dan is dat heel erg.

Maar als God het Kerstfeest maakt en Zijn laatste Woord spreekt, dan is ongeloof een allerverschrikkelijkst kwaad.

Wat is onze reaktie op Gods laatste Woord? Het is geen keihard ultimatum.

Maar het is een afkondiging van gratieverlening voor de grootste der zondaars. Laat het klinken in uw ziel.

Klem u er aan vast als een drenkeling aan de boei.

Kom met dit Woord tot de troon der genade en rust niet tot de Geest het amen doet ruisen door uw hart.

Dan leven we welbewust in het laatste der dagen.

De kalender van de wereld telt op - maar de kalender van de Kerk telt af.

We berekenen de dag van de Zoon des mensen niet.

Maar we rekenen er op.

Welgelukzalig die Gods laatste Woord hoort en Het bewaart in het hart.

De Heere zal hem wakende vinden als Hij komt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen