Globaal bekeken

De heer C. van der Louw, die enige tijd geleden een artikel in ons blad schreef over de biologisch-dynamische landbouwmethode, en zich sindsdien met een werkgroepje uit hervormd-gereformeerde kring dit thema dieper bestudeert, zond ons volgend stukje onder de titel 'En legde Hem neder in de kribbe', een stuk dat voor zichzelf spreekt:

'De eerste adventszondag is reeds voorbij. We mogen weer leven in de tijd van de Verwachting. Verwachting en herdenking van de geboorte van de Heere Jezus Christus, die als Gods Zoon in de stal tussen de zondige mensen kwam.

Het Lucas Evangelie vertelt ons dat en zegt van deze geboorte, Lucas 2 : 7 'En zij (Maria) baarde haar eerstgeboren zoon en wond Hem in doeken en legde Hem neder in de kribbe, omdat voor hen geen plaats was in de herberg'.

Zo nam Gods Zoon de menselijke natuur aan om daardoor uiteindelijk de straf te kunnen dragen die wij mensen verdiend hebben. Zijn komst op aarde was geen pompeus gebeuren, Hij kwam immers in een stal en Zijn wieg was een voerbak. Mede daardoor kon Hij het allergrootste, de vergeving van de zonden, volbrengen. Op het kerstfeest mogen we deze geboorte gedenken. De vraag is echter hoe dat gedenken plaats vindt.

Door omstandigheden waren we vorig jaar in staat om verspreid over het land de voorbereidingen van een aantal kerstfeestvieringen mee te maken. Voor de jeugd is de viering van het kerstfeest een apart gebeuren. Op veel plaatsen mogen de kinderen dan voorin de kerk zitten, zelf een groot deel van het programma verzorgen en luisteren naar het Kerstevangelie en de vrije vertelling.

Aan het eind van deze viering werd dan vaak een uitdeling gehouden. Kinderen die de zondagsschool verlaten krijgen meestal een bijbeltje. De andere kinderen een goed boek, een boekenlegger, plaat of kaart. Dit alles kan van blijvende waarde zijn, ook voor het geestelijk leven. Wat echter geen waarde heeft zijn de zakken vol snoep die aan het eind van veel kerstfeestvieringen worden uitgereikt. Vroeger was een kerstkransje een traktatie en de sinaasappel een waar geschenk. Dat ligt nu wel anders.

Afgezien van een aantal medische aspecten moeten we ons afvragen waar we eigenlijk mee bezig zijn. Dat geldt zowel voor onze gezinnen als bij de uitdeling op het kerstfeest. Maken wij er geen eetfeest van? Laten we sober zijn en met elkaar nadenken over zinvollere bestedingen van de financiële middelen.

Toen de Heere Jezus geboren was werd Hij in een kribbe gelegd. Zo weinig plaats voor Hem. Het herdenken van Zijn komst wordt overschaduwd door alles wat wij mensen er in onze samenleving en welvaartsstaat omheen hebben gevlochten. Staan wij daardoor de Evangelieverkondiging niet in de weg?

De komst van Christus getuigde van eenvoud. Een eenvoud die ook wij moeten betrachten. Als er dan zoveel geld beschikbaar is, in veel gemeenten worden daarvoor deurcollecten gehouden, laten we voor de besteding daarvan dan aan onze verre naasten denken. Bijvoorbeeld christenen in Rusland of elders in de wereld. Bij zoveel bekende en onbekende nood past ons een grote mate van soberheid. De daardoor vrijkomende middelen zouden kunnen worden gebruikt om kinderen in de genoemde landen bijvoorbeeld een bijbeltje te sturen. Er zijn hiervoor momenteel mogelijkheden genoeg. Wat zou het geweldig zijn als door de kerstfeestviering hier, ook mensen ver bij ons vandaan van Zijn geboorte mogen horen. Dan gaat ook voor hen het Licht schijnen in de nu heersende duisternis.

Kerstfeest, een feest waar de wereld een festijn van maakt. Laat dat bij ons alzo niet zijn. Want ook hierin dient voor ons te gelden 'En gij geheel anders', ook voor u, voor jou, voor mij.'

***

'Hervormd Den Bommel vraagt uw hulp'; 'Reparatie van toren dringend gewenst', aldus twee opschriften boven het hiervolgende stuk, waarin een beroep wordt gedaan op milddadigheid van gevers buiten Den Bommel:

'De hervormde gemeente van Den Bommel (Goeree-Overflakkee) zit momenteel in de moeilijkheden. De toren van de kerk moet dringend worden gerepareerd maar de financiën zijn niet toereikend om een en ander te bekostigen. Daarom doet de gemeente een beroep op inwoners, oud-inwoners en verder allen die gaarne zien dat dit prachtige historische gebouw zo goed mogelijk in ere wordt gehouden.

Het kerkje, gebouwd in 1647 is een der eerste die als protestants bedehuis verrees. In de jaren 1961-1963 vond een restauratie plaats. Bij een inspectie door de monumentenwacht in november 1979 is gebleken dat 4 van de 8 stijlen van het spitse torentje dringend aan reparatie toe zijn. Geadviseerd werd om de klok niet meer te luiden en aan dit verzoek wordt voldaan.

Er is een reparatieplan opgemaakt dat door Monumentenzorg is goedgekeurd, met de toezegging van een eventuele subsidie, dat evenwel niet voldoende is om de totale restauratie te bekostigen. Inmiddels is door een flink aantal dames een comité opgericht om door middel van diverse activiteiten, o.a. de verkoop van oliebollen, het vervaardigen van handwerken de taak van de kerkvoogdij te verlichten. T.z.t. zullen de gemaakte goederen door een verkoping aan de man worden gebracht. Genoemd comité zou het vanzelf zeer op prijs stellen dat ook mensen, speciaal van buiten de gemeente financieel zouden willen bijdrage in de kosten van deze restauratie. Zij zouden u daarvoor zeer dankbaar zijn. Voor het overmaken van giften is er een apart banknummer aangevraagd bij de Rabobank te Den Bommel. Dit rekeningnummer is 30:89.02.904, met de vermelding 'Aktie reparatie Ned. Herv. Kerk Den Bommel'. Gironummer van de Rabobank 354968.'

***

Eva den Hartog, majoor van het Leger des Heils geniet grote bekendheid door haar jarenlange werk onder berooiden, vluchtelingen, verschoppelingen in Zuid-Oost-Azië. Ze behoort tot die unieke figuren, die hun hele leven belangeloos inzetten voor de lijdende mens. Binnenkort verschijnt een boek over het team van Eva den Hartog, thans werkend onder de vluchtelingen in Thailand. Hier volgt een persbericht van de Stichting Hulpveriening Zuid-Oost-Azië:

'Binnenkort zal er een aangrijpend boek over het team van Eva den Hartog onder de vluchtelingen in Thailand verschijnen.

In oktober 1979 werd de wereld opgeschrikt door de vlucht van honderdduizenden uitgeputte en zieke mensen uit Cambodja naar het buurland Thailand, waar voor hen in allerijl opvangkampen werden ingericht. Vanuit Nederland werd op deze onthutsende ramp gereageerd door o.a. de uitzending van een christelijk medisch team onder leiding van de bekende Eva den Hartog, majoor van het Leger des Heils.

De uitzending van dit christelijk medisch team is mogelijk gemaakt door een internationaal consortium, waarin van Nederiandse zijde de Stichting Hulpverlening Zuid-Oost-Azië (ZOA), TEAR Fund Nederland en het Leger des Heils deelnemen. De financiële middelen voor de inzet van de groep zijn vooral gekomen uit particuliere giften, tot een totaal bedrag van meer dan vijf miljoen gulden.

Onlangs is over dit, in de geschiedenis van de Nederlandse christelijke hulpverlening unieke team van artsen en verpleegkundigen een aangrijpend boek verschenen, geschreven door de journalist en auteur Jan Derix onder de titel 'Zolang ik leef, zal ik huilen'. Het boek, opgedragen aan Eva den Hartog uit erkentelijkheid voor haar werk en dat van haar teamgenoten in Thailand, beschrijft de tragische problematiek van de vluchtelingenstromen in Indo-China sinds het einde van de Vietnamese oorlog (1973) en culminerend in de holocaustsituatie van oktober/november 1979, waarvan Jan Derix zelf ooggetuige is geweest. Hij geeft een indringend beeld van het grootschalig lijden en sterven dat zich toen in het Thais-Cambodjaanse grensgebied afspeelde.

Voor dit boek had de schrijver talrijke gesprekken met Eva den Hartog, Nederlandse teamleden en andere christelijke hulpverleners. Hij sprak ook met Cambodjaanse vluchtelingen in de kampen en ontleende de titel voor zijn boek tenslotte aan de uitspraak van een 30-jarig meisje dat 46 familieleden in Cambodja had verloren en daarom zei: 'Zolang ik leef, zal ik huilen'.

Het boek, ongeveer 200 pagina's omvattend, geeft een goed inzicht in de wijze waarop het christelijk medisch team zich het iot van deze verre naasten heeft aangetrokken. Het is tevens een verantwoording van de besteding der ontvangen giften. De tekst wordt aangevuld met 48 foto-pagina's, waarvan er 16 in kleur zijn gedrukt. Het boek is te bestellen bij:

a. De Nederlandse boekhandel.

b. Door overmaking van f 23, 50 (inclusief verzending) op girorekening 2914600 van Stichting Hulpveriening Zuid-Oost-Azië (ZOA), postbus 1527, Groningen (tel. 050-777428).

Het boek is uitgegeven bij Uitgeverij De Mercuur te Venio.

Op vrijdag 12 december zal de officiële presentatie van het boek te Urk plaatsvinden. In een speciale bijeenkomst, onder leiding van de burgemeester van Urk, de edelachtbare heer A. P. Buys, wordt het boek 'Zolang ik leef, zal ik huilen', aangeboden aan majoor Eva den Hartog, de eerste leider van het team.'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen