Drie vragen rond het Avondmaal (3)

De gewisse belofte van God

Heerlijk wordt ook het stuk der verlossing beleden, als het bij het zelfonderzoek ook gaat om de vraag of ik de gewisse belofte van God geloof. Pastoraal is ook hier zeker het nodige te zeggen tot de kleinen in de genade. Want nogal eens wordt gelezen en gedaan als er stond 'of ik de belofte van God gewis geloof'. Zelfs onder Gods kinderen heerst nog wel eens de mening, als zouden alleen verzekerde christenen, gerechtvaardigden aan de dis des Verbonds mogen zitten. Dan moet ik toch zeggen, dat het formulier anders spreekt en de vaderen de 'ruif laag hebben gehangen'. Hoe aangevochten en bestreden kan het geloof zijn. Maar hoe is met een aangevochten geloof ook menigmaal de toevlucht genomen tot Christus, de gekruisigde en echt, niet tevergeefs, niet zonder zegen. De belijdenis van het zo vervloekte ongeloof en de bange twijfel aan God, is dat geen kenteken, ik zou bijnazeggen bewijs van waarachtig geloof? En het kon wel zijn, dat de bediening der verzoening aan tafel juist voor de kleingelovigen nog wel meer vrucht bracht dan aan bevestigde kinderen Gods, ook al worden zij verzekerd van de hartelijke liefde en eeuwige trouw van de Middelaar.

Wat wordt gestempeld?

Op nog een misverstand wil ik pastoraal wijzen. Bedenken we wel, dat de Heere niet het ware geloof stempelt bij de dis der verbonds, maar de waarachtigheid van de belofte Gods? De belofte van God is zeker, omdat God deze gaf. 'God is een eerlijk Man, Hij liegt nooit' zei Kohlbrugge. Het gaat er om zich bij de avondmaalsviering niet te verlaten op eigen geloof of op gevoelige ondervindingen, maar op wat God heeft gezegd. De Heilige Geest brengt ook telkens weer bij het Woord terecht. En dat is betrouwbaar in het vleesgeworden Woord. Wanneer ooit een arm zondaar zich verlaat op de belofte van Gods genade, dan heeft hij de vastheid in die belofte en in niets anders, in niets van zichzelf. Nooit werpt God een mensenkind terug op zichzelf, wat zou dat ontzettend zijn, maar geheel en al op Zich en Zijn Woord. En op die belofte richt zich het ware geloof en met die belofte ook is het werkzaam voor Gods aangezicht. Daarbij zal het ook duidelijk zijn, dat het avondmaal versterkend is voor het geloof. Dus komen we niet naar de tafel om daar tot geloof te komen, of om daar iets bijzonders te ervaren, maar om de waarachtigheid van wat God zegt te zien en te verstaan.

De inhoud is zeker

De belofte heeft tot inhoud de vergeving der zonden alleen om het borglijden van Christus. En het gaat dus niet slechts om wat wij onzerzijds kwijt moeten, onze zondeschuld, maar ook en des te meer om wat van Gods zijde behoeven, de toerekening van Christus gerechtigheid. Luther sprak in dat opzicht wel van de 'gezegende liefdesruil', wij leveren alles bij Hem in en Hij schenkt ons alles, wat Hij verwierf. Hoe volop wordt een arm zondaar om zo te zeggen bij zichzelf weggeleid en heengedreven tot een volkomen Zaligmaker. Er zijn nogal wat aangevochten zielen, die maar tobben met de vraag 'ben ik wel waardig'? Keert u die vraag eens om, en geef daarop dan een eerlijk antwoord voor Gods aangezicht 'is Hij het waardig?' Soms kan afblijven en daarmede betuigen geen deel aan Hem te (willen) hebben nog veel moeilijker zijn dan toegaan tot de dis in al uw ellendigheid en moeite. Ik besluit dit stukje met het mooie beeld van Luther: 'bij het avondmaal doet de Heere voor Zijn kinderen als een wijze schoolmeester. Deze legt een moeilijke som uit en doet hem tenslotte heel langzaam op het bord voor. Nu, zo zegt de Meester: Ik heb het u nu al menigmaal verteld, ge moogt het nu ook zien'.

Alsof ik in eigen persoon...

Hoe volkomen is de genade, die de Heere betekent en verzegelt bij de dis. Rekent Hij ons die toe in Zijn genade en door Zijn Geest, dan is het alsof wijzelf nooit enige zonde hadden gedaan en al Gods geboden hadden gehouden op volkomen wijze. Alle zonden wil de Heere vergeven, niet de zonden van bedrijf, ook die van nalatigheid. Niet alleen de zonden, die ik deed, ook de zonden, die ik sprak en dacht, ja heel de zondige aard. Welke een troost voor Gods kinderen in strijd en aanvechting, onder zorgen en zonden gebukt.

En is het bij u 'ik geloof, Heere maar o, kom mijn ongelovigheid te hulp', laat u dan meenemen naar, om met Luther nog een keer te spreken, 'naar de allermildste en allergoedertierenste erflater'. Dat is wat, die er alles hebben doorgebracht, krijgen alles terug in Hem. Wie kan dan nog bij Hem wegblijven? En spreekt men in sommige kringen wel eens van 'een gestolen Jezus', ik meen te mogen stellen, dat de Christus der Schriften Zich niet stelen laat en Deze ook nimmer begeerd wordt dan door een doemwaardig zondaar. Het lijkt er soms op, alsof men te bevreesd is, dat Hij te veel onderdanen zou hebben.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen