En nog is het einde niet...

Schrijven en spreken over gezinsvorming levert altijd veel reakties op. Conclusies roepen vaak meer vragen op, dan dat ze antwoorden geven. Ieder heeft in zijn of haar eigen levensomstandigheden weer zoveel vragen en problemen, dat geen enkele schrijver over het onderwerp gezinsvorming in algemene zin voor ieder persoonlijk de juiste oplossing biedt.

Niemand zal dan ook in het spreken en schrijven over gezinsvorming zich mogen aanmatigen het laatste woord te hebben gesproken.

Onderscheiding der geesten

Toch is het mogelijk vanuit de Bijbel lijnen te trekken naar de praktijk van alle dag. Gods opdracht en Gods geboden blijven bestaan, al verandert er nog zoveel op deze aardbodem. Ook ten aanzien van de voortplanting van de mens. De Bijbel is geen technisch handboek over dit middel of die methode, maar het is een levensbron, die de geesten leert onderscheiden. Geesten die achter elk middel en elke methode zitten.

En het is onthutsend welke geestesgesteldheden en motieven er ook binnen de kerk te vinden zijn bij het beperkt houden van het kindertal. Onkunde en oppervlakkigheid zijn troef. Opmerkingen als: 'wanneer een man een kind moest krijgen, hield bij één op' hebben geen feministische oorsprong, maar worden vaak gehoord binnen de kerk. En al worden deze opmerkingen altijd als een grapje gebracht, toch blijkt het in de praktijk verder te reiken dan een grapje. Het drukt een mentaliteit uit, die zijn weerslag vindt in de grootte van het gezin.

Meer alledaagse uitdrukkingen van kerkmensen zouden er te noemen zijn om aan te tonen, dat ze ondanks hun kennis van Gods opdracht in Genesis, het vele medemensen kwalijk nemen als die een wat groter gezin stichten. Of laten die hun geweten spreken?

Eén ding is duidelijk, de mens zucht duidelijk onder de opdracht zich te vermenigvuldigen en de aarde te bebouwen.

Zonde

En al zouden we dikke boeken schrijven, al zouden we voor alle problemen een oplossing gevonden hebben, nog zou aan dat zuchten geen einde komen. Al zouden we alle stoornissen kunnen wegnemen, de medische, de psychische, de sociale, de culturele, nóg zou het schepsel onder haar bestaan en voortbestaan gebukt gaan.

Die oplossingen zouden namelijk geen radicale oplossingen zijn, zolang de aarde bestaat. De stoornissen staan niet op zichzelf, maar zijn alle symptomen van die éne totale stoornis, die éne allesomvattende catastrofe die de schepping verwoestte: de zondeval. Daaronder zucht en zwoegt de mens. Hij bezweek voor de verleiding om als God te zijn. Ik citeer de slang: 'Zo zullen uw ogen geopend worden, en gij zult als God wezen, kennende het goed en het kwaad'.

Welnu, alzo geschiedde. En de mens heeft het geweten, door eigen schuld, behalve het goede ook het kwade te leren kennen. Eerst was het leven een lust, alleen kennis te hebben van het goede. Alles ging vanzelf. Zie, het was zeer goed.

Strijd

De mens, en dat zijn wij, leerde het kwade kennen, maar kon het vaak niet onderscheiden van het goede. God gaf later Zijn Woord als richtsnoer. We dachten als God te zijn, maar hadden Zijn Wet nodig om de zonde te leren kennen. En we leerden goed en kwaad te scheiden. Dikke boeken schreven we erover. Ethiek noemden we dat, de leer der kennis des goeds en des kwaads. Theoretisch trokken we onze grenzen naar het richtsnoer van Gods Woord. Maar wat helpt het als in de praktijk de weg van de minste weerstand wordt bewandeld. Gods Woord moet geen theorieboek blijven. Het zal moeten wérken. Als een kracht tot geloof. Een geloof dat zichtbaar moet zijn.

We kunnen veel schrijven - en dat is nodig, zeker in een tijd waarin het goede weer kwaad en het kwade weer goed genoemd wordt -, maar we zullen vooral moeten handelen naar hetgeen we zeggen en schrijven. Anders zijn we voor de theorie misschien geslaagd, maar voor de praktijk gezakt. En dat betekent toch nog: gezakt!

We mogen de strijd niet uit de weg gaan. Voor ieder mens is het leven een strijd. Die is niet te ontlopen. Maar: er bestaat een goede strijd. Ook in het krijgen van kinderen in déze tijd.

Smart

De mens zonder kennis van de Wet en de zonde denkt nog steeds als God te zijn en dat is steeds meer te merken. Als Gods Woord vergeten en verlaten wordt, staat de mondige mens op, ook op het gebied van de gezinsvorming. De mens regelt het zelf. Wie echter wel kennis heeft van Gods Woord, weet dat het allereerste Woord van God na de mislukte machtsgreep van de mens sprak, was: 'Ik zal zeer vermenigvuldigen uw smart, namelijk van uw dracht; met smart zult gij kinderen baren; en tot uw man zal uw begeerte zijn, en hij zal over u heerschappij hebben'.

Het is toch opvallend dat dat het eerste was, dat God sprak. Is het daarom dat de mens het zo moeilijk heeft met een onderwerp als gezinsvorming? Smart bij het kinderen dragen, smart bij het kinderen baren, dat was het verdiende loon. Ook dat zou vanzelf gegaan zijn. Ook dat was eerst zeer goed.

IJdelheid

En de mens probeert zich er als God, en dus zonder God, aan te ontworstelen. Er is wat dat betreft niets nieuws onder de zon. Al zouden anno 1980 de woorden anders zijn, de inhoud van het boek Prediker is gloeiend aktueel.

IJdelheid der ijdelheden, zegt de prediker, ijdelheid der ijdelheden, het is al ijdelheid. Wat voordeel heeft de mens van al zijn arbeid, die hij arbeidt onder de zon? Het éne geslacht gaat, en het andere komt; maar de aarde staat in eeuwigheid. Hetgeen er geweest is, dat zal er zijn, en hetgeen er gedaan is, dat zal er gedaan worden; zodat er niets nieuws onder de zon is.

En ik begaf mijn hart om met wijsheid te onderzoeken en na te speuren al wat er geschiedt onder de zon. Deze moeilijke bezigheid heeft God de kinderen der mensen gegeven, om zich daarin te bekommeren.

DOODLOPENDE WEG

En anno 1980 heeft de mens de wijsheid vergroot en vermeerderd boven allen die vóór hem te Jeruzalem geweest zijn. Hij had meer technische hulpmiddelen om het zweet des aanschijns te verminderen en meer medische mogelijkheden om de begeerte en smart, om de lusten en de lasten te scheiden. Op zoek naar het verloren paradijs, meer lust en minder srnart.

Taboes zijn doorbroken, zo lezen wij in het jaarverslag 1979 van het Nederlands Instituut voor Sociaal Sexuólogisch Onderzoek, achterhaalde normen werden afgezwakt of zijn verdwenen, er is meer vrijheid gecreërd voor een eigen en onbelemmerde sexualiteitsbeleving.

Maar, zo lezen we verder, ons 'anticonceptieparadijs' is vooral gebaseerd op 'de pil'; als dit middel om welke reden dan ook mocht wegvallen, blijft van dat paradijs niet veel over. En zo zijn we gewaar geworden, dat ook dit ijdelheid is en kwelling des geestes. Want in veel wijsheid is veel verdriet, en die wetenschap vermeerdert, vermindert niet, maar vermeerdert smart.

Heilzame weg

En de mens probeert toch steeds zich aan het oordeel te ontworstelen, doch niets bracht voordeel onder de zon. Alle wegen lopen dood, behalve die éne weg, die het vlees niet verstaat. Het licht, dat de duisternis niet heeft begrepen. Al het lijden, dat de voortplanting met zich meebrengt en nog mee zal brengen is ook gedragen door die Ene, Jezus Christus. Vanaf de conceptie heeft Zijn moeder ervaren, dat Zijn weg een lijdensweg moest zijn. Haar man, die haar wilde verlaten. De schande voor de omgeving. Met voorspellende weeën op een ezeltje van Nazareth naar Bethlehem door een heuvelachtig landschap. De wieg was een kribbe, het huis was een stal. Later een zwaard door haar hart. Wijsheid en wetenschap op zich kan ons niet redden, maar het geloof alleen. Het geloof, dat Jezus alle smarten heeft doorstaan én overwonnen. Jezus ging ons voor, ook op dat levensspoor.

Bekering

Het zal onszelf niet lukken, tenzij wij van nieuws geboren worden. En met die woorden staan we opeens bij het doopvont. Dat kan ons, na het kortstondig ongeneugt, eindeloos verheugen. In zonden ontvangen en geboren, jawel, dat ervaren we op alle terreinen van het leven, niet in het minst bij het krijgen en opvoeden van kinderen, maar dan mogen we horen dat de zonde het laatste woord niet behoeft te hebben. Aan onszelf mogen we genoeg twijfelen, steeds zullen we in de fout vallen en de oplossing binnen onszelf zoeken, een bewijs dat we geen mishagen, maar een behagen aan onszelf hebben. Maar bij de doopbediening aan onze kinderen hoeven we aan Gods genade nimmer te twijfelen.

Genade alleen kan ons redden, geloof alleen kan de vicieuze cirkel van Prediker doorbreken. Waarachtig geloof, vaste hoop en vurige liefde, dat alleen geeft dat we ons kruis nog vrolijk mogen dragen. Dat doorbreekt de ijdelheid van het leven, dat anders niet meer zou zijn dan een gestadige dood.

Opnieuw geboren worden, dat is met Jezus in Zijn dood begraven worden en met Hem mogen opstaan in esn nieuw leven. Dat zet het leven in een nieuw daglicht. Ook het huwelijksleven. Dan mogen we het goede ook in dit leven genieten.

'Verblijdt u vanwege de vrouw uwer jeugd (...); laat u haar borsten te allen tijde dronken maken; dool steeds in haar liefde.'

'Geniet het leven met de vrouw, die gij liefhebt'. Ook dat zijn woorden van Salomo.

Apocalyps

Salomo waarschuwt tenslotte nog: Van veel boeken te maken is geen einde, en veel lezen is vermoeing voor het vlees. Van alles, wat gehoord is, is het einde van de zaak: Vrees God, en houd Zijn geboden, wat dit betaamt alle mensen.

Want God zal ieder werk in het gericht brengen, met alwat verborgen is, hetzij goed, of hetzij kwaad.

Al wat verborgen is, dat is nogal wat, denk ik, in het huwelijksleven en de praktijk van de gezinsvorming.

Die verborgenheid kan goed zijn, dan is hij zelfs groot, ziende op Christus en Zijn gemeente.

Maar die verborgenheid kan ook kwaad zijn, kom er dan maar mee voor de dag, vóórdat God het voor den dag haalt.

Christelijke verantwoordelijkheid is antwoord geven aan God. De God, Die leeft. De God, die sprak: Adam, waar zijt gij? De God, die nog dagelijks spreekt door Zijn Woord en tot Wie we mogen terugspreken in het gebed. In dat gebed zullen we ons schamen als Adam en Eva, wanneer we God in het verborgene aan de kant schuiven binnen ons huwelijksleven.

Als we niet geloven, dat de verborgen dingen de Heere bekend zijn, dan zal het onverwacht toch geopenbaard worden. Als Jezus morgen wederkomt, dan hebben we nog één dag.

Morgen, die grote morgen, als de bazuinen klinken. Eerst dan zal er nieuws onder de zon zijn. Alles nieuw. De hemel en de aarde.

Eerst dan zullen de woorden van Salomo, de zoon van David, de koning te Jeruzalem, een einde hebben.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen