Globaal bekeken

De discussie over de hervormde synodale brief inzake de kernbewapening gaat voort. Er is thans (gevormd) een Hervormd Beraad Vredesvraagstukken (secretariaat ds. C. v. d. Berg, Mesdaglaan 53, Arnhem). Het Beraad, waarvan ds. Th. Pol (Heelsum) voorzitter is, richtte zich met een 'Open Brief' tot de Generale Synode. De brief werd voorzien van adhesiebetuigingen door ongeveer tweehonderd personen, waaronder, uit hervormd-gereformeerde kring: A. L. de Boo (Delft), dr. J. v. d. Bank (Ede) en ds. G. Th. Voilebregt (Zwolle); en uit confessionele kring: ds. A. Ollemans (Dordrecht), ds. G. Kaastra (Amerongen) en ds. J. Windig (Den Helder).

We laten hier enkele kernstukken uit de brief volgen:

'Een ernstig bezwaar achten wij (...), dat u, wellicht zonder dat duidelijk te beseffen, zich niet heeft beperkt tot spreken over politiek, maar in een theocratische 'bevlogenheid' u heeft begeven op het terrein van de praktische internationale politiek door te kiezen vóór en aan te sporen tot eenzijdige afschaffing der kernwapens, en dat welhaast in de naam des Heeren. U ziet slechts één facet van de bewapeningsproblematlek: het negatieve. Geenszins betrekt u in uw overwegingen, dat juist het grote gevaar van die wapens de mogendheden er wellicht van weerhouden heeft een oorlog aan te gaan. Dat wij niettemin van deze 'atoom-paraplu' verlost moeten worden, heeft reeds jaren geleden geleid tot overleg, waarbij door u de weg der 'geleidelijkheid' werd aanbevolen. U bepleitte die 'weg der geleidelijkheid' wel, maar volgt die nu zelf geenszins. U veronderstelt daarentegen, zonder daarvoor plausibele redenen aan te voeren, dat een naar eigen zeggen onbekende weg, namelijk die van de éénzijdige ontwapening, zou moeten worden gevolg. U ziet daarbij geheel over het hoofd, dat Nederland noch kernwapens maakt, noch over het gebruik daarvan zeggenschap heeft, doch slechts heeft toegestaan, dat een relatief gering aantal van deze wapens op ons grondgebied is opgeslagen. Men kan niet iets afschaffen, dat men niet bezit indien de leuze 'de kernwapens de wereld uit om te beginnen in Nederland' werkelijkheid zou worden, betekent dat hoogstens een verplaatsing van die wapens, bijvoorbeeld naar West-Duitsland. Dat zou de internationale spanning - anders dan u bedoelt - slechts verhogen.

De mogelijkheid, dat Nederland ooit door kernwapens zou worden getroffen, wordt er amper door gewijzigd. Dat een synodaal besilult het aantal kernwapens in de wereld zou doen verminderen, kan men alleen in zelfoverschatting veronderstellen (...)

Ons bezwaar tegen de gehele teneur van uw brief is dat uw uitspraak een werkelijke ontmoeting met andersdenkenden onmogelijk maakt u geeft een zogenaamd profetisch getuigenis, dat wezenlijke discussie bij voorbaat uitsluit, en uw moderamen zet zich in een begeleidend schrijven reeds af tegen 'polariseren'.'

***

De aartsbisschop van de Syrisch Orthodoxe Kerk, Julius Y. Cicek, zond een Open Brief aan de Nederlandse Kerken in verband met de moeilijkheden van de christen-turken in ons land. Ook uit deze brief hen we enkele stukken volgen. De nood van den die hier om asiel vroegen gaat ons aan en gaat ons ter harte.

'Door de nood gedrongen zien wij geen andere uitweg dan ons rechtstreeks te wenden tot u, de christelijke kerken van Nederland. Toen in het voorjaar van 1979 velen van ons hun toevlucht zochten in de kathedrale kerk van Sint-Jan te 's-Hertogenbosch hadden zij hoop, dat daardoor de aandacht van de Nederlandse kerken op onze problemen zou kunnen worden gevestigd. Wel hebben sedertdien leden van kerken en ook anderen zich ingespannen voor onze volksgenoten, hetgeen ons tot dank stemt, maar in het algemeen moeten wij zeggen, dat hetgeen de initiatiefnemers van de aktle voor ogen stond niet is bereikt. Onze situatie is sinds die tijd steeds benauwder en uitzichtlozer geworden. Wij menen daarom ons nu langs deze weg tot u te moeten wenden.

Wij spreken niet graag over onszelf, maar hoe langer hoe meer blijkt het noodzakelijk, dat wij u informeren over onszelf, leden van de Syrisch Orthodoxe Kerk, die wegens het in Turkije ondervonden onrecht onze toevlucht in Nederland hebben gezocht en hier om asiel hebben gevraagd. Met andere volken zijn wij in Turkije eeuwenlang gediscrimineerd. Op veel manieren is het leven ons daar altijd moeilijk gemaakt, omdat wij christenen zijn, maar in de laatste jaren is de toestand voor velen ondraaglijk geworden. Een beroep op menselijke rechten is niet mogelijk. De Turkse autoriteiten, die in het verleden zelf maatregelen tegen de christelijke minderheden namen, laten nu na ons, hoewel in het bezit van de Turkse nationaliteit, te beschermen. Wij menen, dat onze vrees voor ons leven en de toekomst gegrond is. Niet zo maar hebben wij ons geboorteland verlaten en have en goed achtergelaten om elders een heenkomen te zoeken (...)

Wij vragen u als Nederlandse kerken om solidariteit. Wij vragen u voor ons, uw broeders en zusters in de Heere Jezus Christus, te willen instaan bij de Nederlandse regering. Wij vragen u ervoor te pleiten, dat het ministerie van justitie ons probleem wil gaan beoordelen als een collectief probleem. Nu wordt (...) op basis van persoonlijke gegevens en verklaringen, die soms als een goudschaaltje worden gewogen, beoordeeld of iemand in Nederland kan worden toegelaten of niet. Deze beoordeling leidt ertoe, dat de uiteindelijke besluitvorming van het ministerie van justitie door willekeur wordt gekenmerkt. Personen uit één dorp, leden van één familie, die in feite allen dezelfde vrees koesteren vanwege als gezamenlijk lot ervaren belevenissen, worden ongelijk behandeld. Het is ons duidelijk, dat wij op dit moment van de justitie nauwelijks meer iets hebben te verwachten. De Raad van Kerken heeft in oktober 1980 al gezegd, dat er een uitwijzingsbeleid wordt gevoerd en geen toelatingsbeleid. Wel, wij ervaren het aan den lijve! Voor de politici zijn wij van geen enkel belang, noch in wereldwijd verband, noch binnen Nederland. Onze hoop is op u, de kerken, gevestigd. Op besturen en bestuurders, maar vooral op de leden, de Nederlandse christenen. Wij bidden u, broeders en zusters, helpt ons in de Naam van onze Heere Jezus Christus, wiens Lichaam wij samen vormen.'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen