Waar blijft de kerk?

Als we met grote passen door het welzijnsbeleid van de overheid stappen, dan kan daarvan worden gezegd dat het rijk vele jaren lang door middel van rijksbijdrageregelingen allerlei welzijnsaktiviteiten heeft bevorderd en vervolgens deze taak heeft doorgeschoven naar de gemeentebesturen. Daarbij moesten de gemeentebesturen er wel rekening mee houden, dat het voortaan van gemeentewege te voeren welzijnsbeleid gedemocratiseerd dient te zijn. Over details heenstappend betekent dit, dat de burgers dat welzijnsbeleid door middel van inspraak mee mogen bepalen.

De praktijk leert dat het in de regel een beperkte bevolkingsgroep is, die weet waar Abraham de mosterd haalt en - zeker in dit geval - inspraakmogelijkheden weet te benutten. Het is niet te veel gezegd als de stelling wordt geponeerd, dat de resultaten van de inspraak veelal in genen dele corresponderen met de opvattingen van de bevolking in totaliteit. Op zijn minst staan zij daarmee vaak op zeer gespannen voet. Helaas moet worden vastgesteld, dat naar wie het hardst de trom roert het best wordt geluisterd.

Twee weken geleden plaatsten we een eerste artikel over de decentralisatie van het welzijnsbeleid, getiteld 'Welvaart en Welzijn'. Hier volgt een tweede artikel van burg. Hardonk te Oldebroek. Hij hield dit verhaal als referaat voor de classis Harderwijk.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen