‘Tarwegraan...'

Er rijdt een rouwstoet door de straat. Alweer een. Het graf zegt niet het is genoeg. De rouwkolommen in de kranten laten zien dat ieder, wie ook en van welke leeftijd ook, de weg moet gaan van alle vlees. Daar in 't stille graf zingt niemand 's Heeren lof. Maar de levende, de levende, die zal U loven. Leven en loven is een onverbrekelijke twee-eenheid. Het is een kostelijke scheppingsgave van God. Opstandig probeerden wij hier te scheiden wat God samenvoegde, door te willen leven zonder de lof Gods. Dat bracht ons ten val. De voorzegde uitbetaling volgde in dood en vloek. In al zijn verschrikking; geestelijk dood voor God in een misdadig zondeleven; gevolgd door de tijdelijke dood, met daarachteraan de eeuwige dood. De rouwstoet is er een triest teken van. Ontzettend.

Joh. 12 vertelt ons wondere dingen. Herhaaldelijk horen we er van dood en leven. Wij komen er Lazarus tegen, die dood is geweest, maar door Jezus is opgewekt. Maar we zien de doodsschaduw vallen over het leven van Jezus Zelf. Als Maria Hem zalft met het oog op Zijn begrafenis. Dan volgt onder Hosanna-geroep de glorierijke intocht in Jeruzalem. Is Hij, Die macht heeft over de dood op weg naar de kroon?

In Jeruzalem waren ook enige Grieken in verband met het naderende paasfeest om te aanbidden. Zij moeten hebben gehoord van Jezus. Hun belangstelling is gewekt. Zij vragen aan Filippus: Wij wilden Jezus wel zien. Een vraag vanuit de heidenwereld naar Jezus. Heidenen stonden bij de kribbe, zij zijn er ook nu vlak voor Jezus' heengaan. Zou Zijn werk ook niet uitbreken tot aan de einden der aarde? Ja, maar daartoe is maar één weg. Jezus krijgt de vraag van de Grieken te horen. Helder overziet Hij de weg vóór Hem. Hij reageert op hun vraag. Wie goed kijkt ziet in Zijn antwoord oplichten Zijn ambten van Profeet, Priester en Koning. 'De ure is gekomen, dat de Zoon des mensen zal verheerlijkt worden.' Wat betekent dat?

Dat legt Jezus direkt daarop uit in de tekst, die boven deze meditatie staat. Het gaat over graan. Dat zal aanspreken, want het naderende paasfeest is ook oogstfeest. De Heere ge­bruikt het beeld van het tarwegraan. U hoorde van die opwekking van Lazarus hè? En u verlangt naar meerder heerlijkheid. Welnu de Zoon des mensen zal verheerlijk worden, en dat loopt uit op veel vrucht. Er komt voor de troon van God een schare die niemand tellen kan, uit Jood en heiden - vast en zeker.

Maar dan niet anders dan op de wijze van het tarwegraan. Als je dat graan op zolder legt gebeurt er niets. Maar als het in de aarde valt, sterft het. En dan, maar dan ook alleen, komt er veel vrucht.

De Zoon des mensen wordt verheerlijkt. Daar kunnen we iets van begrijpen als het gaat over pasen, hemelvaart en wederkomst. Maar het wordt moeilijker als we daarbij ook moeten denken aan Gethsemane, de gebedsstrijd, het verraad, de gevangenneming en rechtszittingen die volgen; de kruisweg, Golgotha en het graf.

Toch is de verheerlijking van Christus er niet zonder dat. Zonder dat gezaaid worden in de aarde en de dood. En ook de vrucht is er niet zonder dat. Zo moest het gaan. Dat kon anders niet.

Dat is wel diep vernederend, dat klaagt mij aan, dat is dodend voor mijn eigendunk. Leerden wij daarvoor buigen: die weg van Jezus, dat verdien ik eigenlijk. Veroordeeld, gekruisigd, van God verlaten, het graf. Zit het daar niet vast al te vaak, dat we weigeren daar voor te buigen? Voorwaar, voorwaar zeg ik u, zo staat aan het begin van de tekst. Dat geeft extra kracht aan de woorden, die volgen. Dat wil ons met ónze mogelijkheden aan een eind brengen, over boord zetten. Dat stervende tarwegraan. Dat moest echt. Dat is mijn schuld. Is er dan geen uitzicht?

Ja, toch. Want stervend tarwegraan is teken van de hoop. Er komt veel vrucht. Onze dood, nee dat brengt geen goed voor een ander. Dat is echter radikaal anders met de dood van Christus. Want Hij wordt verheerlijkt. En daarin horen dood en opstanding, kruis en kroon bijeen. In de lijdensweg van Jezus zie ik mij veroordeeld tot in al de uithoeken van mijn bestaan. Maar ook mag ik gaan ontdekken, onzegbaar wonder als het is, de weg van de Hogepriester. Hij droeg mij op Zijn hart; Hij droeg het schuldige, het goddeloze in Zijn reddende armen, het verlorene op Zijn sterke schouder. Een rijkdom aan vrucht bloeit er op uit het geheim van Christus' dood. En het geheim van Zijn dood is het borgtochtelijke ervan.

Jezus wilde de weg gaan van een Adamskind. Van de moederschoot tot in de schoot der aarde. Hij wilde wel overnemen vloek en schuld. Hij wilde van God God verlaten worden en de dood ingaan. Als Borg, als Plaatsbekleder. Ik voor u daar gij anders de eeuwige dood had moeten sterven. Zo ja heeft Hij het graf stuk gebroken en een gat gegraven door de dood heen naar het leven toe. Zo komt de rouwstoet tot stilstand en wordt een trouwstoet. De rouwsluier een trouwsluier.. Verbonden met Christus is onze dood geen betaling voor onze zonden, maar alleen een afsterving van de zonden en een doorgang tot het eeuwige leven. Straks leidt men haar in statie uit haar woning...

En als Zijn ziel zich tot een schuldoffer gesteld zal hebben, zo zal Hij zaad zien. Er komt veel vrucht. Verheerlijkt wordt Hij in de veelheid van onderdanen, die delen mogen in de zoete vruchten van geloof, hoop en liefde. En die leven mogen uit het wonder van de begenadiging van de goddeloze.

Kent u Hem? Hij ontvangt zondaren, hoe diep u ook gezonken bent, hoe ver u ook weg dwaalde, hoe lang u ook volhield om tegen Hem te strijden. Wend u tot Hem en word behouden. Er is bij Hem altijd ruimte en altijd overvloed. Het gaat altijd uit boven bidden en boven denken. Hij is groter dan u weet, groter in Zijn gewilligheid, liefde en genade. Vlucht toch tot Hem. Want buiten Christus zijn wij niet dan stof tot toorn.

En de weg achter Hem aan? Daarover gaat het vervolg. Het is een weg van zaaien in tranen en van maaien met gejuich. Een weg van sterven aan jezelf en van leven met Hem. In hoeveel stukken bestaat de waarachtige bekering des mensen? In twee stukken: in de afsterving van de oude, en in de opstanding van de nieuwe mens. Vandaar dat de apostel zegt: Wij die leven worden altijd in de dood overgegeven om Jezus wil; opdat ook het leven van Jezus in ons sterfelijk vlees zou geopenbaard worden. Immers ook in ons leven gaat Het om de vrucht. En daartoe is nodig sterven, almeer sterven. Gekortwiekt en gesnoeid worden. Dan wordt Christus al maar groter, en dan doen Hij steeds meer alles. Dan ook komt er meer vrucht.

Dat is tot verheerlijking van God. Dat gaat in de richting van de diepste bedoeling van Christus' komst naar deze wereld, van Zijn lijden en sterven. Hierin is Mijn Vader verheerlijkt, dat gij veel vrucht draagt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen