Drie vragen rondom het Avondmaal (8)

Zicht op het Avondmaal

Doop en Avondmaal wijzen als sacramenten met grote nadruk en kracht op de Heere Jezus en Zijn volbracht werk. In het Avondmaalsformulier wordt met diepe ernst gewezen op de toelating tot de viering. Geweerd worden, die zonder berouw en geloof menen te kunnen toegaan. Hartelijk welkom zijn allen, die hun betrouwen stellen op een volkomen Zaligmaker. Het is de heilige maaltijd des Heeren, die ook heilig gehouden dient te worden. Denk maar eens aan de oneerbare praktijken in Corinthe! Daarom is de openbare belijdenis ook een middel om de orde en tucht rond de tafel des Heeren te betrachten.

Geen open Avondmaal

Duidelijk zal zijn dat we op grond van de Schrift en in overeenstemming met de belijdenis niet kunnen pleiten voor een zogenaamd 'open' Avondmaal. Het recht tot viering van de tafel des Heeren kan worden verleend, evenwel ook ontnomen. Daarmee werpt niemand zich op tot kenner des harten, maar wel worden uitdrukkelijk geweerd, die een goddeloze leer aanhangen en propageren en/of een leven in de zonde leiden. De tucht is geen tyrannie of geestelijke diktatuur maar recht en opdracht van de gehele gemeente. Daaronder vallen ook de ambtsdragers. De toegang tot de dis is geopend voor hen, die zichzelf kunnen beproeven, en getuigenis van het geloof in leer en leven door genade afleggen. Ook daarom is kinderdeelname naar het mij voorkomt in het licht van de bijbelse eis tot zelfbeproeving niet houdbaar. De openbare belijdenis moge een kerkelijke akte zijn, de ordelijkheid van de gemeente, de bewaring van haar bij het Woord in een godvruchtig leven is hier aan de orde. Daarin komt tot uiting de heiligheid van de gemeente, die ook zichzelf heiligt in de liefde en in het geloof.

De ambtelijke vergadering

Het is bijbels-gereformeerd om goed te zien en er aan vast te houden, dat waar geen gemeente is door en rond de ambten vergaderd, ook geen Avondmaalstafel staat. Het is bijkans mode geworden om te pas en te onpas Avondmaal te vieren, op conferenties, willekeurige samenkomsten als een soort eenheids-demonstratie. Het zijn zij, die de Koning van de Kerk vertegenwoordigen in de ambten, die op de aanneming en de regering van hen, die toegelaten worden, toe moeten zien. Ook in dit verband dient een evangelisatie, daar waar geen bijbelse prediking is, als noodoplossing, omdat een - proces van ontwenning aan de bediening van Woord en sacramenten bepaald niet denkbeeldig is. Kinderen kunnen soms in geen jaren een sacramentsbediening meemaken. Wat een wonder als God Zelf een weg opent om de volle bediening van Woord en sacrament te ontvangen. Men moet dat maar jaren hebben ontbeerd! Men kan niet anders zeggen dan dat onze gereformeerde vaderen in de wijze waarop de belijdenis en de ordening der kerk spreekt over het Avondmaal beslist kozen voor de kerkelijke structuur, waarvoor we tot op heden dankbaar kunnen zijn. Er wordt heel wat geëxperimenteerd, de gemeenten blijken op het laatst het moe te worden. Hoe bijbels en hoe aktueel blijkt dan steeds weerde bijbels-gereformeerde benadering te zijn van de doop, de openbare belijdenis en het Avondmaal.

De les der kerkgeschiedenis

Zoals we reeds zagen, hebben voorstanders van de kinderdeelname aan het Avondmaal zich ook op de kerkgeschiedenis beroepen. Ten tijde van Cyprianus en Augustinus was dat bekend. Evenwel, al wat in de kerkgeschiedenis gebeurd is, is daarom nog niet naar het Woord! Ook groten in Gods Koninkrijk kunnen dwalen. 'Terecht, zegt Calvijn, is die gewoonte afgeschaft'. In de tijd der reformatie zijn ook kinderen toegelaten, kan men bij Martin Buber lezen. Echter we moeten bedenken, dat in die tijd menig kind van 13 a 14 jaar heel goed wist, ook van harte waarom het ging in de strijd tegen Rome. Ondubbelzinnige getuigenissen zijn er afgelegd door jongeren, die door genade en in de weg van het geloof de Heere Jezus mochten belijden. Maar daaraan vooraf gaat de acte der belijdenis bij het onderzoek van het hart. U weet, dat de zogenaamde Konfirmation nog in de Lutherse kerken eerder gedaan wordt dan in de kerken van het gereformeerde belijdenis de openbare belijdenis. Genade wordt niet door een leeftijd bepaald, maar toch past ons eerbiedige voorzichtigheid en het is wijs geweest, óok van de ontwerpers der nieuwe kerkorde, om de leeftijd waarop toegang verkregen wordt tot het Avondmaal niet te vroeg te stellen. Doorslaggevend daarvoor is, zoals u zult begrijpen het getuigenis van de Schrift. Maar daarover graag een volgende keer.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen