...en ten derden dage zal Hij opstaan

Voor de derde maal belicht Jezus tegenover Zijn leerlingen de weg, die Hij gaan zal. Ditmaal het uitvoerigst: zevenvoudig verwoordt Hij de diepgang van Zijn lijden en dood. Vallen zal Hij in de handen van mensen; wat dat betekent, wordt hier van stap tot stap vermeld. Opdat wij niet zouden vergeten.

Bovenstaande woorden van Christus vatten wij gewoonlijk samen in één begrip: , lijdensaankondiging. Dit woord is onder ons een eigen leven gaan leiden. Maar doen we Hem er recht mee? Eigenlijk niet. We laten het slot buiten beschouwing: ... en ten derden dage zal Hij weer opstaan.

Jezus beperkt Zich niet tot een lijdensaankondiging, maar laat Zijn woorden uitmonden in een paasbelofte. Niet zonder betekenis!

Wat is de strekking van deze slotwoorden? Spreekt de Heere Zijn discipelen of Zichzelf moed in, door vooruit te grijpen op de goede afloop? Zó heeft Hij het ongetwijfeld niet bedoeld. Pasen is veel meer dan een goede afloop na een duistere weg. Het is het doel, dat Jezus duidelijk voor Zich ziet; Zijn opstanding is het die de eigenlijke bedoeling van Zijn lijden en kruis aan het licht brengt.

Immers: zónder paasmorgen zal alles zinloos zijn: Zijn geboorte, Zijn verzocht worden, Zijn worsteling in de hof, Zijn verlatenheid aan het kruis. Wat heeft het voor zin, wanneer de weg doodloopt? Dan zal Hij sterven als een martelaar, nog lang beweend en bewierookt, maar Zijn werk zal mét Hem zijn ondergegaan.

Alleen de opstanding ten derden dage geeft zin en inhoud aan de voorafgaande moeite. Daarom heeft Christus Zich in Zijn lijden hieraan opgetrokken. Zoals de apostel zegt: om de vreugde die voor Hem lag, heeft Hij het kruis gedragen en de schande veracht.

Het kruis staat in het licht van de opstanding. De Heere Jezus heeft niet met de paasboodschap gewacht tot de eerste paasdag - dan mogen wij dat ook niet doen. Juist in de lij­denstijd wil het paasevangelie doorklinken. Calvijn zegt het zo: daarom moeten de dienaren des Woords, als zij met vrucht willen onderwijzen, verstandig zijn en zo te werk gaan, dat zij in één adem over de schande van de dood en de heerlijkheid van de opstanding spreken.

In één adem - wat houdt dat in voor de praktijk van het geloof? Kort gezegd: dat wij, juist in de lijdensweken, te doen hebben met de Levende Christus!

Dit lijkt een andere benadering dan die van Paulus, die er gedurig op hamert: het gaat om Jezus Christus, de Die gekruisigd. Maar dit onderscheid is slechts schijn. Want Paulus kent niet een Gekruisigde-zonder-meer, hij kent de Gekruisigde, Die lééft. Zijn levensloop maakt het ons duidelijk: de Gekruisigde, kwam in het middelpunt, toen hij Hem ontmoette als de Levende, de Opgestane, op weg naar Damaskus.

Om déze Jezus gaat het, ook voor ons: Hij Die Zich als de Levende bij ons aandient in de bediening van Woord en Geest. Als de Opgestane toont Hij vandaag nog de tekenen in Zijn handen en voeten, en in Zijn zijde.

De Gekruisigde is dezelfde als de Opgestane. Jezus maakte het vooraf duidelijk - verstaan wij er achteraf iets van? Of dreigt onder ons het gevaar, dat wij in deze weken teveel het kruis-op-zichzelf beschouwen, d.w.z. het kruis-zonder-opstanding? Dan blijven we, ondanks alles, toch steken bij het feit in het verleden. Dan zijn wij nog altijd bezig de Levende te zoeken bij de doden.

Door pasen wordt het kruis een levende werkelijkheid, brandend aktueel. Daar zorgt de Opgestane Zelf voor. Hij zegt niet: Ik heb lijden en dood achter Me, daar hebben we het nu niet meer over. Integendeel - juist Hij onderricht ons: moest de Christus niet al deze dingen lijden, en zo in Zijn heerlijkheid ingaan?

Wat een wonderlijke werkelijkheid: Hij was niet alleen de Gekruisigde, Hij is het nu nog, nu Hij verrezen en verheerlijkt is. Vandaag is Hij geen andere Jezus dan toen. Dat brengt het lijdensevangelie zo dicht bij ons. Wanneer ik hoor over Hem in Getsémané en Gabbatha en Golgotha, dan mag ik weten: Hij is niet ver weg, maar Hij staat vlak voor mij. Hij leeft, en met Hem heb ik direkt te maken. Zo, in de gloed van pasen, wordt het lijdensevangelie een onontwijkbare boodschap - ernstiger en vreugdevoller tegelijk.

Geloven in de Gekruisigde is meer dan terugblikken in het verleden. Het is zelfs méér dan amen zeggen op wat geschied is. Geloven is ten diepste: verbonden te zijn met Hemzelf, in een levende gemeenschap met Hem.

Van deze gemeenschap is het Avondmaal het zichtbare teken. Juist aan de tafel krijgt de eenheid van kruis en opstanding op bijzondere wijze gestalte. Brood en wijn verwijzen naar wat eens geschied is. Maar het blijft niet bij een terugblik. Op het hoogtepunt klinkt het Sursum Corda, de harten opwaarts, omhoog in de hemel. Want daar is Hij, gezeten ten rechterhand Gods. Met Zijn lichaam en bloed, ja met Hemzelf, mogen wij verbonden zijn, door de kracht van de Heilige Geest.

De harten omhoog, in de richting waarheen het kruis wijst: hemelwaarts. Johannes mocht op Patmos door een open deur de hemel binnenkijken. Weet u wat hij zag, helemaal in het midden? Een geslacht Lam. Maar er was iets bijzonders mee: het stond, het was opgestaan. Een Lam, staande als geslacht: dat is kruis en opstanding in één. Dit zag Johannes, en wat hoorde hij? Een lied, eindeloos doorgaande. Ter ere van de Gekruisigde, Die leeft tot in alle eeuwigheid. Een zevenvoudige lofzegging voor de zevenvoudig Vernederde: Het Lam, dat geslacht is, is waardig te ontvangen de kracht, en rijkdom, en wijsheid, en sterkte, en eer, en heerlijkheid, en dankzegging.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen