De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Verlies of winst?

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Verlies of winst?

6 minuten leestijd

'En het geschiedde, als Hij hen zegende, dat Hij van hen scheidde en werd opgenomen in de hemel.' Lucas 24 : 51

Christus neemt afscheid van zijn discipelen. Er komt scheiding. Een definitief einde aan de persoonlijke omgang met Hem hier op aarde. En dat doet pijn. Oók bij de discipelen, zie Joh. 16, 6. Het geloofsleven van elke christen kent iets van die pijn. Wie weet niet van de hunkering naar het persoonlijk contact met de Heiland? Wie kent niet het verlangen naar Zijn tere nabijheid, waardoor alle armoede en onrust in je leven wordt opgeheven? Waardoor alle twijfel en gemis verdwijnt als sneeuw voor de zon? Wie zou niet graag een gesprek met Christus voeren onder vier ogen én dan direct antwoord krijgen? Maar, Hij is hier niet! Hij is in de hemel. En, de afstand is zo oneindig ver. Op dat moment voel je de pijn van de scheiding en het. gemis knaagt aan je ziel.

Daarom ervaren velen hemelvaart niet als een feest, maar als een verlies. Op deze dag gaan we er op achteruit! Maar, is dat werkelijk zó? Ziet u wel, dat Christus zegenend heengaat? Dat ooit op u laten inwerken? Want, aan wie herinnert de zegenende Heiland ons? Is het niet aan een oudtestamentische priester. Die deed dat ook. Denkt u maar aan Zacharias uit Lucas 1. En, wanneer, op welk tijdstip, deed de priester dit? Nadat hij het offer in de tempel had gebracht. Éérst het offer, dan de zegen. Mocht die volgorde ook worden omgekeerd? Beslist niet! Immers, die zegen hangt samen met de vrede, die in Gods Naam op het volk werd gelegd. Maar, het volk had vanwege haar zonde, juist Gods toorn, Zijn vloek verdiend. En, daarom eerst het offer. Want daardoor wordt de zonde uitgewist en Gods toorn gestild. En daarna mocht de priester de zegen, de vrede aan het volk meegeven. Die zegen was dus als het ware Gods antwoord op het offer. Die zegen zei als het ware, dat God het offer aanvaardde en dat de schuld was wéggedaan en Zijn gramschap geblust. Buiten het offer óm was het dus onmogelijk voor de priester om de zegen mee te delen. En nu, nu gaat Christus zégenend heen. Dat betekent dus, dat Zijn offer aan het kruis, aanvaard is! God de Vader accepteert Zijn zelfovergave in de dood als een verzoening voor de zonde.

Wat een troost ligt hierin voor u en voor mij die vaak twijfelen en heen en weer geslingerd worden. Die zegenende handen geven ons de zekerheid, dat het offer van Christus écht is aanvaard. Daar kunt u van op aan. Anders had Hij nooit zó mogen heengaan. En, al wie zijn hart vastzet op dit offer, die komt nóóit bedrogen uit. Die heeft vaste grond onder de voeten. Zullen wij elkaar daarmee vertroosten in tijden van aanvechting en vertwijfeling?

In de Schrift is een zegen niet zómaar iets. Néén, een zegen of een vloek heeft altijd inhoud en werkt ook altijd iets uit. Een zegen is geen loos of leeg gebaar, maar is vol van Gods beloften. Zó is ook de zegen van Christus, die Hij meegeeft aan Zijn volgelingen, rijk van inhoud. Goed beschouwd blijkt deze zegen tweeërlei inhoud te hebben. Leten we erop, dat het doorboorde handen zijn die worden opgeheven. Handen, die de verzoening, de zondevergeving hebben verdiend. En die handen, waar het verzoenend bloed van af drupt, zijn boven de discipelen uitgebreid. Ziet u daar de discipelen staan? Hun leven dat gekenmerkt is door de verloochening van de Heere. Hun leven dat doortrokken is van de schuld voor God. Dat getekend is door het tekort en het falen. En boven hun leven worden doorboorde handen uitgestrekt! Als zij opzien, zien zij de lidtekenen in zijn handen. Die herinneren hen aan de vergeving en de kwijtschelding. Wat is dat machtig! Christus schenkt deze weldaad weg aan hen, die het zo nodig hebben, die er niet meer buiten kunnen. Zullen de discipelen hun hoofden niet gebogen hebben? Van dankbaarheid en ontroering. 'Heere, waar hebben wij dat aan verdiend? Zulke handen boven ons leven? ' Maar de discipelen ontvangen méér! Immers de Heere is niet alleen de Gekruisigde, maar óók de Opgestane. Hij beschikt niet alleen over vergeving, maar óók over opstandingskracht. Waardoor boeien worden verbroken. Waardoor banden worden verscheurd en vastgelopen levens uit het slop worden gehaald. Hij beschikt door Zijn opstanding over krachten waardoor levens kunnen worden vernieuwd en veranderd. En, ziet, daar staan de discipelen. Hun leven is in de greep van de droefheid. Innerlijk zijn ze gebonden door de macht van het verdriet en de verslagenheid. De pijn vanwege de scheiding snijdt door hen heen. Maar dan! De handen van Christus, die beschikken over vernieuwende krachten zijn zegenend boven hen. En leest u dan eens in vers 52: 'en zij keerden weder naar Jeruzalem met grote blijdschap.'

Die zegenende handen zijn in staat om de droefheid, de pijn en het gemis weg te nemen. Ja, méér nog. Om die te veranderen in grote blijdschap. Wat is dat rijk en vertroostend. Om zó te mogen staan onder die handen. Hemelvaart betekent verlies volgens velen. Zou het wel waar zijn? Welnéén, het is geen achteruitgang, maar winst! Wat een winst voor die discipelen. Zekerheid, vergeving, vernieuwing, welke christen haakt daar niet naar? Wie verlangt er niet intens naar? Stel dat Christus niet zó was heengegaan, dat zou verlies voor de discipelen betekend hebben. Maar nu levert die hemelvaart hun winst, zekerheid, vergeving en grote blijdschap op. Iemand zegt, dat is een machtige boodschap, voor die discipelen. Maar wat heb ik daaraan, die zoveel later leef? Ik leef toch niet meer onder die handen? Leest u eens wat er staat. 'Als (terwijl) Hij hen zegende, werd Hij opgenomen.' Hij vaart dus zegenend omhoog. Dat blijft dóórgaan. Oók nu Hij in de hemel is, is Hij daar niet werkeloos. Maar biddend, zégenend. Ook nu strekt Hij de handen uit over Zijn gemeente. Handen waar vergeving en vernieuwing vanaf druppen. Is het wónder dat er grote blijdschap is over zo 'n Heere Jezus? Is het wónder dat we spreken over winst?

Ook nu, voor mij? Jazeker, mits u zich door het geloof stelt ónder Zijn handen. Komt, kijkt niet omlaag, niet naar uzelf! Komt, kijkt omhoog, naar die handen en stelt u onder die milde regen die afkomt van Hem. Dat is hemelvaart. Dat is winst. Dat is grote blijdschap.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 28 mei 1981

De Waarheidsvriend | 12 Pagina's

Verlies of winst?

Bekijk de hele uitgave van donderdag 28 mei 1981

De Waarheidsvriend | 12 Pagina's