Drie vragen rondom het Avondmaal (9)

Terug naar het Woord

Wanneer we in de artikelen vragen over de kinderdeelname aan het Avondmaal bespreken, en argumenten vanuit de praktijk zowel als uit de kerkgeschiedenis hebben bezien, kan een overweging over gegevens uit de Schrift niet achterwege blijven. Mogelijk zegt u: dat zou eerst aan de orde hebben moeten komen, maar om recht te doen aan verschillende gedachten van de voorstanders, kozen we toch deze weg. Niettemin, de Bijbel heeft het eerste en ook het laatste woord. Geschriften van mensen, hoe heilig ook, denk aan kerkvaders, denk aan de reformatoren, mogen naar de belijdenis der kerk, niet gesteld worden boven de Heilige Schrift. En als de Gereformeerde Bond nog altijd opkomt voor de verdediging en verbreiding van de waarheid binnen de kerk die ons lief is, kan ook aan wegen van de teksten, meer dan een tellen ervan, niet voorbijgegaan worden. Om de overzichtelijkheid te dienen, beperk ik me met u graag tot enkele hoofdlijnen.

De lijn Pascha-avondmaal

Als we vroeger braaf op de catechisatie leerden, dat de doop in plaats van de besnijdenis is gekomen en het Avondmaal in plaats van het Pascha, kunnen we vanuit deze optiek vragen verwachten over de kinderdeelname. Want, was het Pascha niet een gezinsmaaltijd en hebben daaraan ook niet de kinderen deelgenomen? Bijgevolg, kinderen wel aan het Pascha, en niet aan de Maaltijd des Heren? Nu is daar op zijn minst een aantekening bij te maken. Niet zonder meer werden alle mogelijke gasten tot het Pascha toegelaten. Om te beginnen wordt ons in Exodus 12 : 26 geleerd, dat er kinderen, 'zonen' eigenlijk, blijkbaar, wat hun leeftijd betreft, in staat zijn naar de betekenis van deze dienst te vragen. Later werd het de gewoonte, dat de oudste zoon de viering inleidde met de bekende vraag, en daaruit vloeide de roeping tot catechese voort bij de vader, als hoofd van het gezin. In het slot van ditzelfde hoofdstuk wordt medegedeeld, dat ook de vreemdeling niet zomaar het Pascha mocht eten. Daar zat nogal wat aan vast. Er was geen sprake van een 'open maaltijd'.

Opmerkelijk is dat deze lijn zich voortzet naar het Avondmaal toe. Heeft Mozes op Gods bevel reeds uitdrukkelijk de noodzaak, het onderwijs te kunnen volgen en verstaan aangewezen, op identieke wijze schrijft de apostel Paulus aan de gemeente van Corinthe over het noodzakelijk zelfonderzoek en de rechte gedachtenis van de dood van de Heere Jezus.

1 Corinthe 11

Wanneer de Schrift in dit hoofdstuk voor ons nu open ligt, wijs ik graag op twee belangrijke gegevens. Allereerst schrijft Paulus, vs. 28, over het noodzakelijke zelfonderzoek. Gebruikt wordt het woord 'dokimazein', wat betekent: iets keuren of beproeven waarbij vooraf de zekerheid er is, dat er iets goeds uit voortkomt, beproeven dus door ondervinding om het als deugdelijk te gebruiken. Zal men, zegt Calvijn treffend, van de kinderen mogen verwachten dat onderzoek, dat vereist is om met vrucht het Heilig Avondmaal te vieren? Vervolgens wordt gewaarschuwd voor een onwaardige wijze van vieren, daar men immers dan 'niet onderscheidt het lichaam des Heeren', vs. 29. Dan wordt 'diakrinein' gebruikt, dat betekent: door en door oordelen of onderscheiden, de waarde van iets bepalen. Die kunnen en mogen met vrucht genieten van de tafel des Heeren, die de heiligheid van Christus' lichaam behoorlijk kunnen onderscheiden en verstaan. En als dit zo indringend gesteld wordt, niet door een menselijke of kerkelijke bepaling, maar door de Schrift zelf, hoe mogen we dit van de kinderen vragen?

Laat dan nog rusten de gedachtenis, die we hen hebben te vragen van die zaak, waarvan ze nimmer besef gehad kunnen hebben.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen