Een wonderlijke bede

Deze woorden vormen een deel van de bede, welke Mozes tot de Here opzond, toen Israël zich een gouden kalf gemaakt had. Hij heeft zijn volk moeten zeggen: 'gijlieden hebt een grote zonde gezondigd'. Daarvoor vreest Mozes het oordeel Gods.

Maar dan gaat zijn priesterlijke hart spreken. Hij zal voor zijn volk tot de Heere gaan en smeken of Deze het oordeel af wil wenden. Israels zonde was wel groot, maar mogelijk is er bij de Heere nog vergeving. En als de Heere toch straffen moet, dan wil Mozes nog wel offerlam zijn ter verzoening. Dat hij zelf dan valle onder de straf als zijn volk maar gespaard worde. Delg mij dan uit Uw boek.

Een wonderlijke en onmogelijke bede. Uitdelging uit Uw boek. Welk boek is dit? Het boek des levens. Het boek, waarin God geschreven heeft de namen Zijner gekenden.

Het is het boek der uitverkorenen Gods. Zij zijn daarin geschreven met eeuwigheidsschrift. Wat de Heere heeft geschreven, kan niet meer uitgewist. Want dat is voortgekomen uit Zijn eeuwige raad. En bij de Heere is geen verandering. Zijn Woord houdt stand in eeuwigheid en zal geen duimbreed wijken.

Dat is de heerlijke, machtige troost voor al Gods kinderen. Hun hoop als zij aangevochten en bestreden worden. Hun enige verwachting ook als zij op zichzelf zien.

Het kan ons zo gans onmogelijk weer worden vanwege de vijanden van buiten en van binnen. Vanwege eigen zonden en afmakingen. Maar toch, zij zijn ingeschrevenen, aangetekenden door de Heere Zelf. In het boek, dat bij God ligt, waar de vijanden geen streep door kunnen halen. Waar de Duivel ze niet uit kan krassen. Ja, waar zij zich ook zeker niet meer uit kunnen zondigen.

Daarom is Mozes' bede zulk een wonderlijke en onmogelijke bede. De vervulling ervan zou betekenen vernietiging van Gods heilsraad, verbreking van de vastheid van het heil van Gods kinderen.

Het is zulk een wonderlijke bede. Mozes is hier een bidder. En een echte bidder, die zo aangegrepen kan zijn door een bepaalde zaak, dat hij zichzelf vergeet.

Iets daarvan vinden we ook bij David na Absalom's dood. Toen hij wenend smeekte: 'Och, dat ik, ik voor u gestorven ware, Absalom, mijn zoon, mijn zoon'. Zo ook bij Paulus, die wel zou willen verbannen te zijn van Christus voor zijn broederen. Dat is een wonderlijk bidden, dat alleen maar door genade geleerd en verstaan wordt. In zulk een bede buigt de bidder zo laag voor de Heere. En is hij zo bewogen met anderen. Dan voelt men zich één met de nood en de schuld van zijn medemens. Dan leeft er de liefde voor die medemens. Een liefde, die zichzelf wel zou willen laten offeren tot behoud van een ander.

Dat diepe beleving van Gods gebod, de naaste lief te hebben als zichzelf. Maar dat is ook liefde, sterke liefde tot God. Want wie zo bidt, doorleeft ook de schuld van die ander en beseft, hoe de Heere naar Zijn heilig recht vonnis moet vellen.

De Heere kan en mag het niet anders doen. Hier is de aanbidding van de deugden Gods. En omdat het niet anders kan, omdat de ander naar recht Gods straf moest treffen, ja zelfs, als bij het volk Israël in Mozes' geval, uitgedelgd moet worden, Heere straf mij dan maar, delg mij maar uit.

Waar wordt zulk bidden nog gevonden? Waar de ouders, die zo nog buigen in de schuld voor God voor hun kinderen?

Waar de predikers, die zo smeken ten behoeve van hun gemeente? Waar de vorsten, die zo buigen terwille van hun volk? Waar de mens, die zo wegzinkt voor God met de nood van de naaste op het hart gebonden?

Hoe diep beschamend is Mozes bede: Welk een verbondenheid. Welk een saamhorigheid spreekt er uit. En verre zijn van Kain's roep: 'ben ik mijn broeders hoeder'.

Mozes uitdelging uit Gods boek kan nooit de oorzaak zijn van zondevergeving voor zijn volk, voor anderen. Dat zullen allen moeten verstaan, die de nood van kinderen, van gemeente, van volk, van de ander op de ziel gebonden kregen. Het zal nooit kunnen om hunnen 't wil. Neen, van de vroomste bidder en de diepste inlever van de schuld van anderen, blijft toch gelden, hoezeer hij er ook gebukt gaat: 'Hij kan die prijs der ziele, dat rantsoen in tijd noch eeuwigheid voldoen'. Het kan niet terwille van de voorbidder. En toch wil God Zich laten verbidden. Want als het dan niet om de bidder kan, niet om Mozes zelf, dan wil de Heere het doen terwille van die meerdere Mozes. Terwille van Zijn Christus.

Die grote Mozes, Jezus Christus, is ook begaan geweest met de schuld van Zijn volk. Hij heeft er ook onder geleden. Maar Hij heeft hun schuld ook weg kunnen nemen. Zelf zondeloos zijnde, kon Hij de prijs der ziele betalen. Zijn bloed was een volkomen genoegdoening voor al de overtreding van al de Zijnen.

Ja, die Christus heeft Zich laten uitdelgen. Uitdelgen uit de gunst en liefde des Vaders. Uit dit Leven.

Dat heeft God aangenomen. En zo heeft Christus een eeuwige vrede aangebracht voor allen, die naar recht uit Gods levensboek gedelgd moesten, maar naar genade erin geschreven werden en blijven. Zalig wie zo kennen mag de nederbuigende liefde des Zoons. Want al wat van ons is valt weg, ook voor anderen. De Heere doet het alleen om Zijns zelfs wil en om Christus wil.

Maar daarom is er hoop. Is er hoop ook voor hen, die bidden voor anderen. Nu behoeft hun bede, hun priesterlijke voorbede niet afgewezen. Nu kunnen ouders weer pleiten voor hun kinderen, de ene mens voor de ander.

De Heere geve nog vele van zulk wondere, onmogelijke beden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen