In memoriam T. W. Korevaar

Het overlijden van Teunis Willem Korevaar op zondag 16 augustus, op de leeftijd van 75 jaar, betekent een zwaar verlies voor mevr. Korevaar en voor haar kinderen en kleinkinderen, maar ook - op andere wijze - voor de brede kring van vrienden en bekenden, leerlingen en medewerkers. Velen uit Schoonrewoerd en van elders maakten de rouwdienst en de begrafenis mee. Hij was geen vergeten man. Hij heeft zich na zijn pensionering niet teruggetrokken. Nog jaren heeft hij kunnen en mogen werken totdat van Hoger Hand het teken werd gegeven: het is genoeg.

Ook de heer Korevaar was medearbeider in het Koninkrijk Gods en daarin heeft hij 'getrouw gediend'. En zo en daarom laat hij een spoor na. Allereerst denk ik aan zijn eigenlijke vak. Jarenlang mocht hij het christelijke onderwijs dienen als hoofd van zijn school en in de loop der jaren heeft hij een generatie de principia van christelijke leer en leven voorgehouden en ingeprent en vele ouderen en jongeren zullen menigmaal woorden en raadgevingen, die in de ontvankelijkste jaren zijn meegegeven, zich herinneren en weer doorgeven aan het navolgende geslacht. Zo in deze vorm misschien: En dat is ons voorgehouden... - Een zaaier mag wel eens zeggen: het wordt niets; die grond is te hard, maar de Heere geeft zegen naar het Hem behaagt.

Toen ik in 1936 in het Hoofdbestuur van de Bond van Ned. Hervormde Jongel. Verenigingen op Ger. Grondslag werd benoemd, was Korevaar reeds hoofdbestuurslid. De dertiger jaren zullen voor wie deze hebben meegemaakt nooit uit de herinnering verdwijnen door de benauwend-grote werkeloosheid, met gevolg grote armoede en daarbij de toenemende dreiging van een oorlog. Er is in die jaren met weinige middelen veel gedaan. Wat Korevaar betreft denk ik aan zijn werk voor de jeugdkampen in die tijd gedaan. Ook aan de vele schetsen voor onderwerpen ter behandeling op de vergaderingen, ik noem alleen de zestig schetsen waarin de Vaderlandse Kerkgeschiedenis werd besproken, eerst in de Vaandrager gepubliceerd, later in een aparte uitgave, het was praktisch geheel zijn werk. Bijzondere moeilijkheden brachten de dagen van de bezetting, zoals ook voor andere verenigingen en corporaties. Daarbij kwamen ook interne moeilijkheden. Vooral in die jaren is een goede trouwe vriendschap gegroeid, die door de jaren heen gebleven is. In 1942 werd hij penningmeester en in 1945 werd hij secretaris en dat is hij jaren gebleven (ik meen tot 1959, toen hij zich terugtrok). Ook na zijn aftreden bleef hij tot voor kort de toogdagen bezoeken.

Op de rouwkaart staat een woord uit Ps. 56: Ik roem in God, ik prijs 't onfeilbaar woord, ik heb hetzelf uit Zijnen mond gehoord.

Dat trof mij; zo was hij: hij stond voor het Woord; hij stond erachter. En zijn leven lang kwam hij er voor op. Het was zijn streven om de jeugd bij het Woord te bewaren en hun iets te laten zien van de rijkdom en de kracht van God in Christus. Hij had zijn tijd dóór en zag de vloedgolf van verwereldlijking de wereld overspoelen. Hij kon zich niet verenigen met allerlei tendensen, die in de na-oorlogse jaren de gereformeerde leer en het gereformeerde leven bedreigden. Ik citeer een pittige opmerking uit zijn pen: Het is onze taak stelling te nemen tegenover de onuitgesproken gedachte, dat men van alles mag zijn..., alleen niet gereformeerd.

Voor dat doel moest veel wijken; hij had er veel voor over. Veel vrije tijd heeft hij belangeloos gegeven; daarbij drong hij zich niet op de voorgrond, liep niet te koop met wat hij gedaan had, was een dapper man in de jaren van bezetting, hij wist soms zelfverloochening op te brengen om de wille van de zaak waarom het ging en van beide zou ik voorbeelden kunnen geven.

Met liefde en accuratesse werkte hij in de gemeente - als president-kerkvoogd en ouderling-en daarbuiten, sinds 1945 als eindredacteur van de Zaaier; een stuk van de rubriek Kerknieuws van de Waarheidsvriend heeft hij voor zijn rekening genomen. Met dankbaarheid haal ik enige dingen op om te laten zien hoe sterk hij zich verbonden gevoelde met het hervormd-gereformeerde kerkelijke leven en denken.

Dagen van zware ziekte als de mens ervaart hoe hulpeloos gevangen hij is in de macht van de dood kunnen ons verbijsteren en ontstellen. Ook onze overleden vriend heeft ervaren hoe in dagen van aanvechting het zwaar is om te geloven dat God genadig is. Maar het ogenblik komt ook, dat geloofd mag worden, dat het genade is in de leerschool Gods opgenomen te worden om gelouterd te worden. Bij de psalmisten is de worsteling soms zo sterk, dat de wateren tot aan de ziel zijn gekomen. En er blijft niets anders over dan onze arme ziel aan de voeten des Heeren neer te leggen (met Bunyan).

De dag voor zijn heengaan kon ik nog in het ziekenhuis met hem spreken. Hij lag - om met het volk te spreken - in de overgave. De schaduw van de doodsnacht was op hem. Maar daar was de Psalmist: Ik blijf den Heer' verwachten... de morgen, ach wanneer? - De donkere schaduw was de schemering van de dageraad der eeuwigheid. - En ik wist niet, dat deze zo dichtbij was.

Wij bevelen mevr. Korevaar en haar kinderen en kleinkinderen Gode en Zijn genade, daarmede delende in de enige troost in leven en sterven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen