Boekbespreking

Ds. A. M. Lindeboom: Moet dat24, 90.

Toen ik dit boek las, kwamen mij al snel de woorden van de Prediker voor de geest: 'Er is niets nieuws onder de zon'. In de vorige eeuw was er in de Hervormde Kerk een grote groep predikanten en gemeenteleden die ernstige bezwaren hadden tegen de koers van de liberale synode. Moe en teleurgesteld werden zij van hun roepen, dat een roepen in de woestijn leek te zijn. Ook ds. Lindeboom is teleurgesteld en het roepen (bijna) moe. Met hart en ziel is hij aan de Gereformeerde Kerken verbonden, maar hij ziet zijn hoogleraren en zijn synode een weg inslaan waarvan hij weet dat zij niet leidt tot stichting van de gemeente en tot opbouw van het geloof. Alleen de titel van zijn boek bewijst al dat ds. Lindeboom de ontwikkelingen in de Gereformeerde Kerken niet van een afstand kan blijven beschouwen. Ik kan niet begrijpen dat de toon van zijn boek soms in de richting van het sarcastische gaat; iemand die verdriet over anderen heeft en in hen teleurgesteld is, kan moeilijk helemaal fair blijven.

Kritisch, zo niet zeer kritisch, worden publicaties besproken van Kuitert, Wiersinga, Rothuizen en Bakker. Alle jongste ontwikkelingen in de Gereformeerde Kerken krijgen een beurt: Samen op weg, de synodale rapporten over ongehuwd samenleven en homofilie. Lindebooms' vraag, is voortdurend: Waar is het Schriftbewijs? Mijns inziens heeft hij daarin volkomen gelijk en is zijn boek een eerlijke poging het meest wezenlijke aan de orde te stellen. Een vurig pleidooi houdt hij om terug te keren tot het onvoorwaardelijk luisteren naar Schrift en belijdenis. Eigenlijk verschijnt dit boek te laat. Het is (blijkens pag. 191) geschreven voor het rapport over het Schriftgezag verscheen. Als ik mij niet vergis, zal ds. Lindeboom nieuwe stof tot kritische opmerkingen op dat rapport hebben. De zwakte van dit boek is dat de kritiek blijft hangen. Waarom wordt er geen poging gedaan de weg terug te wijzen? Lindeboom hoopt op een reveil in de prediking, maar die zal er alleen komen, als Schrift en belijdenis weer iets te zeggen hebben. Lindebooms' boek zou op mij een veel krachtiger indruk hebben gemaakt als ik bij hem (net als bij hen die bleven in de vorige eeuw) wat meer liefde en eerbied voor de belijdenis zou bemerken. Het is zo halfslachtig telkens te zeggen: 'Ik wil echt niet alles bij het oude houden'. Het mag op fundamentele punten toch best eens gezegd worden: 'Houdt wat gij hebt'? De angst voor conservatief versleten te worden is mijns inziens, juist de deur waardoor de Schriftkritiek zo gemakkelijk de Gereformeerde Kerken kon binnenstappen.

H. Harkema

Het antwoord van een christen aan de Islam; William M. Miller; Uitgave Buijten en Schipperheijn, Amsterdam, 144 blz.; Prijs ƒ 14, 50.

De schrijver heeft drieënveertig jaar lang zich beijverd om de Moslems in Iran het evangelie van Jezus Christus te brengen. In dit boekje geeft hij daarvan een verslag. Het is uitgegeven door de Stichting voor verbreiding van het evangelie onder Moslims in Nederland, in samenwerking met bovengenoemde uitgever.

In dit boek blijkt hoe uitermate moeilijk het is om Moslims serieus te bereiken met het evangelie. Bijna nergens is de weerstand zo groot als in de Islamitische wereld. Dat komt vanwege het karakter van de Islam, die in wezen intolerant, agressief en totalitair is. Mohammed had immers een openbaring ontvangen om geweld te gebruiken. Geen andere godsdienst wordt in wezen geduld. De schrijver maakt ons duidelijk, dat we desondanks dit de Moslims niet met het evangelie voorbij mogen gaan. Als christenen hebben wij de roeping om in geduld, liefde en volharding te wijzen op de ene ware Verlosser Jezus Christus. Ook de Moslim kan alleen door Zijn offer behouden worden. Wij mogen nooit vanwege de grote moeilijkheden ons aan hen onttrekken. Want de schrijver maakt ons er attent op, dat ook onder deze mensen het evangelie vrucht gedragen heeft. Al is het aantal bekeerlingen niet zo groot, toch zijn er gewonnen voor koning Jezus.

Wel krijgen ze het dan vaak moeilijk. Lijden en verdrukking wordt hun deel. Maar daarin blijkt dan ook de echtheid van hun geloof.

Bij de Islam is het woord verlossing vreemd. Mohammed heeft nooit iers geweten van de liefde van God in Christus. Omdat hij geen zuivere godskennis had begon hij de nadruk te leggen op politiek oppotunisme en zelfs op persoonlijke belangen, méér dan op de morele en ethische principes. Religie en politiek gaan in elkaar op.

Terecht merkt de schrijver op: de boodschap van elke ware profeet van God moet in overeenstemming zijn rnet de boodschap van vroegere profeten. Omdat de boodschap van Mohammed in belangrijk opzicht strijdig is met het Woord van God, zoals het vóór hem door profeten en apostelen geopenbaard is, en zeker met de waarheid van Jezus Christus, kunnen christenen onmogelijk Mohammed als een profeet van God zien. Hij behoort tot de valse profeten van wie Christus in Mattheüs 24 : 24, 25 zei, dat ze velen zouden verleiden.

We moeten werken en bidden voor het behoud van allen, die hem op dit heilloze pad volgen.

J. V.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen