Israël: heden en toekomst

Gaarne wil ik het een en ander schrijven over dit onderwerp naar aanleiding van een lezing doorprof. dr. Zwi Sobel in Nes Ammim. Prof. dr. Zwi Sobel is geboren in de USA en in 1969 geëmigreerd naar Israël. Momenteel werkt hij als professor in de sociologie te Haifa. Hij houdt zich vooral bezig met onderzoek naar relaties tussen Jodendom en Christendom en tussen Joden en Christenen.

Wij wensen niet bepreekt te worden! Hiermee wordt bedoeld: Wij, Israël wijzen iedere benadering af van iemand, die uit de hoogte, uit een stuk zelfverzekerd-zijn, spreekt.

Dat wij niet perfect zijn, weten wij. Dat wij niet voldoen aan hetgeen men van ons verwacht, weten wij. Maar wat ons ook bekend is, is dat er niemand zo kritisch t.o.v. het Joodse volk staat, gelijk het Joodse volk zelf. Zo wordt door sommigen de Onafhankelijkheidsdag ervaren als een trieste dag, omdat er steeds meer verwachtingen niet gerealiseerd worden. Wij wensten volmaakt te zijn, maar wij zijn het niet, want onder ons volk komen moord, diefstal, zedeloosheid enz. ook voor, evenals elders. En wanneer wij onze geschiedenis nagaan, zien wij, dat wij nooit goed geweest zijn. Het is niet nodig, dat anderen ons dit vertellen! Dit weten wij zelf!

Wij hebben geen redder op een wit paard nodig, maar mensen, die ons aanwijzen wat onze ziekte is. En deze mensen hebben wij niet. Wij wensen niet bepreekt te worden, hoewel onze problemen heel groot zijn. Wij zijn slachtoffers geworden van de overwinning van de Zesdaagse oorlog, van onze eigen propaganda en van het succes, dat het Zionisme heeft gehaald.

Wij ontwikkelen ons land op een geseculariseerde wijze inplaats van een religieuze. Wij hebben een religieus establishment gekregen in plaats van een geestelijke vernieuwing. Wij zijn moe en herhalen dat, wat eeuwen lang de bestraffing van de Joden heeft veroorzaakt. Wij zijn produktief, maar een staat kunnen wij niet maken. Daarom zijn wij niet in staat te overleven.

Daar komt bij, dat een groot aantal mensen vertrekt, omdat zij zich bedrogen voelen. Het werd wel mooi en zuiver voorgesteld, maar in werkelijkheid hopen een aantal officieren op oorlog en helpt Begin de christenen uit economische motieven.

En degenen, die tegen ons preken zijn niet anders, want bijv. Margaret Thatcher zegt wel: Jullie moeten vriendelijk zijn tegen de Arabieren. Maar zij zegt tegelijk: Wij hebben wapens! Jullie zouden ons zeer verplichten, indien jullie die van ons zouden kopen! Wij willen niet bepreekt worden, omdat wij geen behoefte hebben aan mensen, die het ene zeggen, maar het andere doen!

Maar waarop vestigt prof. dr. Zwi Sobel dan wel zijn hoop? Op de enkeling. Op iemand, die zal laten zien, wat eens Abraham of Mozes deed. Op iemand, die abnormaal gaat doen, zoals deze twee abnormaal gedaan hebben, door hun land, hun rijkdom enz. te verlaten en God te volgen. Iemand, die het volk zo zal leiden, dat zij, evenals eens bij de Sinaï is gebeurd, weer zal roepen: Wij zullen het doen en wij zullen gehoorzamen; wij zullen het doen en wij zullen horen. Volgens de Misjna, een Joodse uitleg van de wetten van Mozes, heeft het volk dat toen geroepen, en naar de mening van de rabbijnen is het van het grootste belang, dat het 'wij zullen het doen' voorop staat. Indien dit gebeurt, zal het andere, ook het geloof, volgen.

Dit kenmerkt ten diepste het niet-normaal-zijn der Joden, waartoe zij zich geroepen voelen. Wij hebben niets te preken, maar wij moeten iets tonen.

Wij moeten ons vertrouwen niet stellen op Egypte, want daar kan iemand opstaan, die Sadat niet gekend heeft. Wij moeten ons vertrouwen ook niet stellen op veronderstellingen, hoewel het wonderlijk is, dat zo'n smal land gelijk wij zijn nog nooit een gemakkelijk uit te voeren vernietiging van het hart te verduren heeft gehad. Tenslotte is ook het argument, dat God ons het land gegeven heeft, geen echt argument, want dan zouden wij bijv. Akko etc. terug moeten geven, aangezien wij dit nooit hebben gehad.

Onze toekomst ligt in: wij zullen doen en wij zullen gehoorzamen.

Wanneer men deze uitspraken van prof. dr. Zwi Sobel op zich laat inwerken, krijgt men het gevoel van enerzijds een verbondenheid, nl. de zonde is vernietigend, is strafwaardig. Zo gaat het niet goed! Maar waar dan heen? Toch terug naar de handelende mens - wij zullen het doen?

Het is toch de Heere, de Verbondsgod, Die gezegd en gedaan heeft: Ik heb u uit de slavernij verlost? En helaas, het verschil wordt nog groter, wanneer wij bedenken, door Welke Middelaar, de Heere Jezus Christus, God verlost.

Abraham, Mozes en anderen waren typen van die Ene, maar niet één type van anderen. En toch is er hoop, voor Israël en voor ons! Die hoop en reden tot gebed en voorbede ligt alleen in God, Die niet laat varen de werken van Zijn handen!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen