Israël, land, volk en staat

Enkele politieke aspekten

Er zijn weinig landen in de wereld, die zo klein zijn als Israël en die er steeds in slagen om de publieke mening zo in beweging te houden. Steeds weer komt dan 'de tekst uit Zacharia weer in gedachten: n het zal te dien dage geschieden, dat Ik Jeruzalem stellen zal tot een lastige steen allen volken; allen, die zich daarmede beladen, zullen gewisselijk doorsneden worden; en al de volken der aarde zullen zich tegen haar verzamelen (Zach. 12 : 3).

Wat we vandaag om ons heen zien gebeuren zou wel eens de vervulling van deze profetie kunnen zijn. Er zijn op de wereld weinig vrienden meer overgebleven voor dit oude bondsvolk des Heeren. We moeten evenwel voorzichtig zijn om het hele politieke handelen van Israël te dekken met allerlei teksten uit Gods Woord. Politieke zaken zoals het Jeru

zalem van onze dagen, zei prof. Talmon tijdens een van de lezingen, kunnen pas door het volgende geslacht als Messiaanse gebeurtenissen gezien worden.

De politieke situatie is in Israël bijkans nog gecompliceerder dan in ons eigen Nederland. Bij de laatste verkiezingen waren er in Israël meer politieke partijen dan in ons land en dat terwijl Israël maar vier miljoen mensen telt. Van deze 4 miljoen mensen is nog maar 1 miljoen mensen religieus. Het overgrote deel is geseculariseerd, zoals bijna de hele westerlijke wereld. Van de mensen, die nog religieus zijn laten zo'n 200.000 orthodoxe Joden zich het duidelijkst horen. Ze zijn duidelijk herkenbaar aan hun kleding; Maar in hun opvattingen staan ze ver van de andere Joden en ook van ons af.

Deze ultra-orthodoxe Joden zijn zelfs bereid om onder het gezag van de P.L.O. van Yasser Arafat te leven. Ze leven dan ook geheel gei'-, soleerd van de overige Joden. De Thora is voor hen het belangrijkste en ook de profeten spreken nu in de politieke situatie. Óp geen enkele wijze zetten ze zich voor de staat Israël in. Ze zijn passief aanwezig. Hun gedachte is, dat niet de Joden zelf, maar de Messias de staat Israël moet stichten. Zodoende nemen ze ook in geen enkele regering aktief deel. Ze stellen anderszins wel hun eisen om een regering te steunen. De nieuwe regering van Begin heeft om te kunnen regeren aan, enkele eisen toegegeven. De vliegtuigmaatschappij EL-AL mag niet meer op de sabbath vliegen. Want ook de sabbath wordt door he, n streng onderhouden. Dezelfde gedachten willen ze ook aan anderen opleggen, want in Jeruzalem maakten we nog een demonstratie mee. waarmee men wilde bereiken, dat in de straten waar vele orthodoxe Joden wonen het verkeer op de sabbath wordt stilgelegd. Al met al heb je het gevoel, dat het optreden van de Agoedah-Jisraël, zoals ze als politieke partij heten, ten koste van alles de rest de wil op wil leggen. Het is dan ook een heel wankele basis voor elke regering om van zulke partijen afhankelijk te zijn. Uit dit alles mag men niet opmaken, dat we ons niet tot bepaalde gedachten voelen aangetrokken. Het is in ons land toch even erg als in Israël, dat er nauwelijks nog onderscheid is tussen de werkdag en de dag des Heeren, die Hij heeft gegeven om te rusten van ons werk.

Veel minder hard is de opstelling van de Nationaal Religieuze Partij (N.R.P.). Hoewel ook zij niet zonder bepaalde eisen de regering steunen. In tegenstelling tot de Agoedah neemt de N.R.P. wel deel aan de regering. De minister van Godsdienstzaken is een van de belangrijkste posten in een kabinet. Helaas moeten we konstateren, dat er over het algemeen weinig merkbaar is van het feit, dat de Joden het volk van God zijn. Het is dat vele plaatsen voor ons herinneringen aan de bijbel oproepen anders zouden we ons in een land wanen dat gelijk is aan ieder ander willekeurig land.

Toch laat dit volk je aan de andere kant niet los. Israël, land, volk en staat. Het is denk ik een van de grootste mysteries uit de geschiedenis . Dwars door alles heen is dit Joodse volk er nog. Dwars door alle ongeloof en eigen gerechtigheid is dit volk er nog steeds. Daarin komt dan toch duidelijk uit, dat de Heere dit volk nog niet heeft losgelaten. En wat is er veel tot op de dag van vandaag waarom hij dit zou kunnen doen. Maar... Zijn genadegiften zijn onberouwelijk. Wat de Heere aan dit volk belooft heeft zal Hij gestand doen.

Zovele jaren in de Diaspora geweest... en... nog is dit volk er.

Volk zonder land moet naar een land zonder' volk. Voor de' Joden is de Schrift het belangrijkste document, dat aantoont, dat de Joden wel terdege binding aan dit land hebben. Dat hun aanspraken op het land ze door de Heere gegeven zijn. Dat heft alle aanspraken van de Palestijnen op. De binding aan het land is nog ouder dan het land zelf. Abram woonde nog in Ur der Chaldeeën toen de Heere hem riep en hem en zijn zaad dit land ten erfdeel beloofde als hij daarheen in geloof zou gaan. Op grond van de bijbel krijg je begrip voor de binding volk en land. Dit alles werd ons erg duidelijk gemaakt door prof. R. J. Zwi Werblowski. De Jodep zijn een uniek volk, met geen ander volk gelijk te schakelen. Als mensen naar een ander land emigreren dan zijn ze na drie of vier generaties inwoner van het land geworden. Zoals bijvoorbeeld de familie van wijlen president Kennedy vanuit Ierland naar Amerika ging. De president en zijn gezin waren geen Ieren meer maar Amerikanen. Ze gaan hooguit nog eens op familiebezoek, meer niet. Bij de Joden jigt dat anders. Ondanks het feit, dat ze zo'n 1900 jaar in de verstrooiing hebben geleefd zijn het Joden gebleven, waar ze ook op de wereld woonden. Er is maar een begeerte: terug naar Palestina, terug naar Jeru-ZEilem. Het volksbewustzijn is diep geworteld, omdat Abraham geen kerk, maar een volk stichtte.

In Afrika wist 50 jaar geleden nog niemaiid wat hij was. Met geweld heeft men daar het volksbewustzijn ingepompt om de Afrikaan te maken tot een Keniaan, een Nigeriaan etc. Bij het volk Israël is dit een vast gegeven, dat toont ons de bijbel. De bijbel spreekt over Israël en de volken. En er is geen volk en geen Palestijn, die kan zeggen, dat hem het land Israël door God beloofd is. Dat is een belofte van God aan het zaad van Abraham. Dit brengt ons bij het grote mysterie van de uitverkiezing van Israël uit de volken. En bij deze uitverkiezing hoort ook het land. Het is het beloofde land. Het land. dat de Heere aan Abraham had aangewezen. Een rechtgeaarde Jood spreekt dan ook niet over het gaan naar Israël, maar over een terugkeren naar Israël vanuit de ballingschap. Land en volk horen bij elkaar. Zion en Jeruzalem. Zion is een symbool wat met geen andere woorden is te omschrijven, daarom Zionisme. Martin Buber zegt daarover: het is de naam voor de Joodse zelfbevrijding en de terugkeer kan geen andere naam hebben dan Zionisme.

Het Palestijnse nationalisme is eigenlijk door het Zionisme gestimuleerd. De Arabieren, die in het beloofde land woonden, wisten niet dat ze Palestijnen waren. Zonder het Zionisme zouden ze gewoon Arabieren gebleven zijn. Daar ligt nu het probleem in de hedendaagse politiek. Het is een botsing tussen aspiraties van twee bevolkingsgroepen. Als zo'n botsing ontstaat is daarvoor nauwelijks een oplossing te vinden. In België kampt men al ruim honderd jaar met het probleem tussen Walen en Vlamingen. In Canada botsen de aspiraties van Franse en Engelse Canadezen op elkaar. De vraag, die prof. Werblowski ons stelde was: als daar tot op heden geen oplossing geboden kon worden, hoe zou dat dan in het Midden-Oosten wel kunnen? Daarvoor moet je de naïviteit hebben van een minister van de E.E.G. Daarmee doelend op minister Van der Klauw, die op dat moment ook in Israël was. Als aspiraties legitiem zijn, moeten ze tot hun recht komen. Hoe kun je op zo'n klein oppervlak als het land Israël is beide aspiraties tot hun recht laten komen?

De West-Bank, die tot 1967 in handen van Jordanië is geweest had als Palestijnse staat kunnen dienen. De vroegere premier David Ben Goerion is in 1948 accoord gegaan met het feit, dat de West-Bank in Jordaanse handen terecht kwam. Tot 1967 heeft in dat gebied en in Oost-Jeruzalem geen Jood gewoond. Bijna 20 jaar hebben de Palestijnen de mogelijkheid gehad om daar hun recht te krijgen . Door wie is dit recht verkracht? Toch niet ^oor Israël? Jordanië heeft de Palestijnen zijn land uitgejaagd naar Libanon. Het probleem van eefi Palestijnse staat is niet eerst gekomen na de oorlog van 1967, hoewel velen dat wel doen voVkomen. De P.L.O. is niet gesticht als reaktie\op deze oorlog. Dat doen velen wel zo voorkomen. Het ontstaan van de P.L.O. is geweest in 1964. En EL-Fatach, de militaire vleugel van de P.L.O. werd in 1958 gesticht. Met deze cijfers voor ogen kan toch niemandin feite volhouden, dat het doel van de P.L.O. alleen is een Palestijnse staat op de West-Bank te stichten. Daar was tot 1967 alle gelegenheid voor geweest, daar waren geen onderhandelingen voor nodig met Israël. Het enige doel van de P.L.O. is zonder meer duidelijk: vernietiging van het Israël van voor de grenzen van 1967. Ze zullen niet rusten, zegt Werblowski, voordat ze ons hele volk de Middellandse Zee hebben ingedreven. Ter wille van de vrede moet je offers brengen. Offers, dat is echter wel wat anders dan zelfmoord plegen. Dat laatste zouden we doen, zegt hij als we onderhandelen over onze rechten met de Palestijnen.

De bezette gebieden mogen nooit en te nimmer door ons worden teruggegeven, het is het door God aan ons beloofde land. Zelf heb ik in Kfar E'tzion nog de vraag gesteld naar de grenzen van dit beloofde land. Het antwoord is duidelijk genoeg: ze reiken verder dan waar Israël tot op heden ooit gewoond heeft. Men beroept zich op het gegeven in de Schrift, dat dit is vanaf de Middellandse Zee tot aan de grote rivieren. Al met al is er.op deze wijze weinig verwachting dat we in de nabije toekomst een werkelijke oplossing zullen vinden voor de aspiraties van zowel Joden als Palestijnen.

Prof. Werblowski meent, dat konflikten moeten afsterven door andere konflikten. En dat er in de geschiedenis nooit konflikten echt werden opgelost. Als hij daarin gelijk zou hebben, dan zullen we blijkbaar moeten leren leven van het ene in het andere konflikt. Of dat de weg is, die ons de Heere in Zijn Woord aangeeft waag ik te betwijfelen. Je kunt je natuurlijk neerleggen bij het feit, dat er hier op deze aarde temidden van alle gebrokenheid nooit een ware vrede zal zijn, dat dat iets voor

de toekomst is als de Heere komt en Zijn grote vrederijk zal stichten. Toch zal dunkt me iets van die grote vrede reeds nu van het ware volk van God afstralen. Of dat volk in Israël woont of daarbuiten maakt geen verschil.

Dat alles niet eenvoudig is heeft deze reis ons wel geleerd. Vooral als je nogal eens het verwijt hoort dat we in het Westen niet meer om mensen geven en dat er maar een ding van belang is en dat is: olie.

Dat mag toch nooit het enige zijn wat ons bezig houdt. Al het aardse gaat voorbij. Er komt een nieuwe hemel en een nieuwe aarde. Eenmaal zal het Jeruzalem Gods neerdalen uit de hemel en zal God alles zijn en in allen. Dat neemt niet weg, dat er voor ons nog een geweldige opdracht ligt om vanuit het Woord Gods ons te bezinnen op de verhouding tussen Israël en de volkeren. De bede uit Psalm 122 is dan ook alleszins gerechtvaardigd: Bidt om de vrede van Jeruzalem; wel moeten zij varen, die u beminnen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen