Er is geen teken meer in Westerbork...

Er is geen teken meer in Westerbork
Alleen twee strakke vingers staan uit in de lucht
Dreigend, aanklagend en koud
Gesmeed van dezelfde ijzeren sporen
Waarop de verdoemde doodswagens rolden.

Verdoemde mensen - mannen, vrouwen en kinderen
Gejaagd, geslagen - ze zien al het bittere einde
Uit alle macht wijken ze terug van de afgrond.
De Duitse grens - o God, niet naar 't Oosten!

Hoeveel dagen van uitstel, hoeveel weken?
Dan het laatste hartbrekende gehuil, de uitgestrekte handen
De laatste blik, de deuren slaan dicht
En de Nazi-slachtoffers zijn op weg naar de bloeddoordrenkte landen.

Als afsluiting van Leesha Rose's aangrijpend getuigenis wil ik proberen ook de tweede en de derde strofe van haar gedicht voor u te vertalen:

'Er is geen teken meer ,
In deze groene vallei omringd door bomen
Geen teken van alle treinen die voortdurend hun opgeslokte slachtoffers uitbraken Geen teken van de zieken, de machtelozen en de hulpelozen, nog steeds worstelend om vrij te komen.

Er is geen teken in Westerbork
Van de duizenden rampzaligen onderweg naar marteling en uitroeiing
Geen spoor van barakken, wachttorens en prikkeldraad
Geen teken van de dreigende selectie, van de schokkende angst voor verder transport.'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen