Grenzen van de Kerk

Op vrijdag 15 januari 11. was er op het hervormd seminarie te Driebergen (Hydepark) een discussie met de seminaristen over het onderwerp 'De grenzen van de kerk'. In het forum zater dr. A. A. Spijkerboer, ds. J. Vuijst, mevr. L. W. Reijendam-Beek en ondergetekende.

Het gesprek concentreerde zich op een aantal stellingen, door mij ontworpen. Aan de hand daarvan wil ik het onderstaande schrijven. De stellingen noem ik eerst, waarna ik er enige commentaar op geef.

1. De kerk heeft géén grenzen. Ze is grenzeloos, omdat in feite het evangelie grenzeloos is. Alle mensen worden geroepen tot het heil.

Toen het evangelie de wereld in ging door middel van de boodschap van de apostelen waren er geen grenzen. Het evangelie moest worden verkondigd aan alle mensen en aan alle volkeren. Het is typerend dat in de Psalmen juist de volkeren worden genoemd - de heidenvolkeren - aan wie het heil des Heeren moet en mag worden uitgezegd.

God roept mensen tot het heil. Er zijn immers twee wegen, een weg ten dood én een weg ten leven. Mensen worden behouden, zalig, of ze komen om. In de huidige theologie is voor die twee wegen nauwelijks nog aandacht.

Uitgangspunt is dan het heil voor alle mensen, zonder bekering.

De uitdrukking 'grenzen van de kerk' roept problemen op. De kerk heeft namelijk geen grenzen, omdat God in grenzeloze liefde mensen tot het heil nodigt.

2. De roeping van de kerk is wél begrensd. Die grenzen liggen bij de grenzen van het Woord, het eeuwige Woord dat in de tijd grenzen trekt.

Als de kerk in deze wereld present is dan zal ze daar present zijn op de wijze van het Woord. De kerk is niet een vereniging, een sociëteit, maar ze is 'wat des Heeren is'. De kerk ontleent daarom haar normen niet aan de wereld maar aan het eeuwige Woord Gods. Daarin staan geboden mét een belofte. Het gebod van God is ten goede. Het is ten goede voor mens en samenleving.

Het Woord van God trekt grenzen in de tijd. Het Woord van God wil ook déze tijd zeggenschap hebben. Het Woord van God is niet gebonden. Het laat zich ook niet in de boeien van een bepaalde tijd slaan.

3. Door de tijden heen heeft de kerk haar grenzen bepaald naar de wereld toe. De kerk - als ze haar roeping verstond - heeft zich niet met de wereld laten vereenzelvigen maar duidelijk gemaakt dat ze wél 'in de wereld was maar niet van de wereld'.

De kerk kan - om zo te zeggen niet aanpappen met de wereld. Ze is van andere orde.

De kerk zal tegenover de wereld haar profetisch getuigenis vanuit het evangelie duidelijk moeten maken. Ze zal duidelijk moeten maken dat evangelie haaks staat op de wereld. Ze zal duidelijk moeten maken dat de normen van de wereld anders zijn dan de wet van God.

Daarom trekt de kerk grenzen naar de wereld.

4. De kerk heeft intussen te maken met alle zaken, zowel in het persoonlijke als in het maatschappelijke en politieke leven. Maar de kerkelijke betrokkenheid zal primair manifest worden vanuit het Woord van God en vanuit de belijdenis(sen), die door de eeuwen heen uit de Schrift zijn opgediept. Het gaat om wet én evangelie in de samenleving.

In deze tijd zijn er enorme problemen aan de orde. De kerk heeft vooral de sociale en politieke problemen in het vaandel geschreven. De wijze waarop de sociale en politieke problemen aan de orde zijn, zijn veelal niet volgens de orde van het Woord. Toch zullen we uit reactie niet moeten nalaten de vragen, die in de samenleving spelen, volledig aan de orde te stellen. Het Woord van God stelt het hele leven, persoonlijk, maatschappelijk en politiek voor Gods Aangezicht. Het gaat om de theocratie. God wil het door wet en evangelie in het leven van mens en samenleving, voor het zeggen hebben. Hij is Koning! En in Christus regeert Hij deze wereld.

Daarom heeft de kerk - omdat ze des Heeren is - met alle zaken te maken. Ze zal profetisch in de samenleving hebben te spreken, omdat de wereld schepping is, waarop Hij recht heeft.

5. Waar de kerk aanhaakt bij buitenkerkelijke groeperingen of zelfs ideologieën, daar overschrijdt ze haar grenzen. De kerk moet wel weten wie haar bondgenoten zijn.

De kerk is gebonden aan het Woord. Daarom zullen de bondgenoten van de kerk ook alleen diegenen zijn, die bij het Woord van God leven.

Me dunkt, dat het de nood van de kerk is, dat ze met zoveel groeperingen gemene zaak maakt, die met het Woord van God geen rekening houden of aan dat woord een heel bepaalde, ideologische getinte uitleg geven. Het Woord van God laat zich echter ook niet in ideologische boeien slaan.

Zoals de kerk neen heeft gezegd tegen de ideologie van het nationaal-socialisme in de Tweede Wereldoorlog, zo zal ze vandaag ook nee moeten zeggen tegen de ideologie van het marxisme, en tegen alle ismen, die zich vandaag aandienen.

De kerk heeft geen grenzen, omdat de Heere in Zijn barmhartigheid grenzeloos mensen tot het heil roept.

De kerk heeft in haar roeping echter wel grenzen, omdat de Heere God in Zijn Woord grenzen trekt voor mens en samenleving. En het gebod van God is ons ten goede.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen