Een persoonlijk getuigenis

Aan de Christelijke Gemeente.

Het is nacht. Buiten is het mistig en donker, en heel stil. Een grote tegenstelling met hoe het van binnen in mijn hart is. Geen mist, maar het helder evangelie van Jezus Christus straalt over mijn leven. Dit laat mij niet in het ongewisse, maar geeft zijn licht over het pad waarlangs mijn voet gaat.

Stilte, ja, nu wel, nu alle stemmen zijn verstomd in de stilte van de nacht. Maar gisteren en eergisteren hoorde ik stemmen, vele stemmen, en morgen zal ik ze weer horen, of ik moet me opsluiten. Maar nee, dat kan niet de bestemming van het christenleven zijn.

Stemmen, schreef ik. Ja, u heeft ze ook gehoord. Misschien was ook uw stem in de vele woorden die ik hoorde. U heeft dan gesproken over de Anti-Discriminatiewet. Daar wil ik eens verder met u op doorpraten, want ik behoor tot de christelijke gemeente en u ook. Maar ik behoor ook tot de groep meest besproken mensen in deze weken: de homofielen en lesbiennes. Dat sluit elkaar nl. niet uit, hornofiel/lesbisch zijn en behoren tot de gemeente.

Kijkt u daar erg van op? Dacht u maar steeds dat deze mensen alleen in Amsterdam wonen? Nee toch? Homofielen zijn soms dichter bij je dan je denkt. Je ontvangt ze in je huis en soms zitten ze naast je aan de Avondmaalstafel. Ja, want ik zat daar ook aan afgelopen zondag. En hoe had ik Woord en Sacrament nodig om mijn leven weer te richten op God en Jezus Christus, Die Hij gezonden heeft. Hoe goed was het om na het harde stemmenrumoer van de afgelopen week de stem van de Goede Herder te horen. Ja, die ken je boven alles uit.

Toen ik jaren geleden tot de ontdekking kwam, dat ik lesbisch was, leek het alsof de wereld ineen stortte. Dit kon ik niet aanvaarden, en met wie zou je daar nu over kunnen praten om er voor jezelf wat duidelijkheid in te krijgen! Toen is de Heere met mij in gesprek geraakt. Eigenlijk was dat gesprek bij de doop al begonnen, maar ik had het telkens voor kortere of langere tijd onderbroken, vaak niet thuis gegeven of andere smoesjes verzonnen. Kennelijk was het toch Gods bedoeling het gesprek voort te zetten, maar hoe vond Hij een invalshoek?

God ‘kraakt’ ons hart niet, maar Hij komt langs de lijnen van ons eigen leven bij ons binnen met Zijn Woord. U moet dat voor uzelf maar eens nagaan hoe het gesprek tussen God en u is begonnen. Wij maken het de Heere soms bijna onmogelijk bij ons binnen te kornen. Hij moet weleens tot uiterste middelen overgaan. Die middelen hanteert Hij met grote liefde en wijsheid, toegepitst op ieders persoonlijke situatie.

Met mij kwam Hij dus in gesprek toen ik tot de ontdekking kwam lesbisch te zijn. Nee, ik gaf niet direkt antwoord. Heb hulp gezocht bij artsen en psychologen. In gesprekken met mijn huisarts kwam ik erachter dat dit voor mij een geestelijk probleem ging worden, waar ik in eerste instantie een antwoord uit Gods Woord op moest zoeken. De gesprekken met mijn arts bleven doorgaan, maar ik wist niet hoe snel 's zondags in de kerk te komen om maar te luisteren.

Daar is hét gesprek begonnen, het gesprek over mijn leven.

Waar kom je vandaan, vroeg de Heere. En Hij gaf zelf het antwoord; uit het Paradijs, uit Mijn Scheppingshanden. Hoe was het daar ook alweer? En zie, het was zeer goed. Met jou ook? Ja, met mij ook. Volkomen in harmonie met God die mij geschapen had. Versierd met alle goede gaven van ware kennis, gerechtigheid en heiligheid. En nu? Praat me er niet van: volslagen disharmonie. Spreek je eens verder uit aan de hand van Mijn Woord. Disharmonie in kennen, willen en gevoelen. Ja, vooral in gevoelen en willen, maar ook oprechte kennis van u en mezelf ontbreekt me. Vanwaar komt dan zulke verdorven aard des mensen? Uit de val en ongehoorzaamheid in het Paradijs, waar onze natuur alzo is verdorven, dat wij allen in zonde ontvangen en geboren worden. Zo werd God Degene die de vragen stelde en aan de hand van Zijn Woord van lieverlee de antwoorden gaf. Wel andere antwoorden dan ik ooit verwacht of zelf gegeven zou hebben. In absolute zin genomen komt mijn homofielzijn daar vandaan: dat ik in mijn leven een anti-keus gemaakt heb. Een keus tegen God in. Door die verkeerde keuze is de disharmonie als een olievlek over ons leven uitgevloeid. Kennen, willen en gevoelen zijn losgescheurd van hun volmaakte Bron. Daarom verwart ons eigen hart ons zo vaak, kunnen we dat eigen hart niet meer vertrouwen, het geeft de goede koers niet meer aan. Het is niet meer een leven uit één stuk dat wij leiden, het is verscheurd, verbroken en verbrokkeld. Herkent u hier iets van in uw eigen leven? Nee, ik bedoel niet in eerste instantie of u ook homofiel bent. Die zullen het ook wel lezen, maar ik bedoel nu even u, die gewoon heterofiel bent. Herkent en erkent u de weg waarlangs God bij u binnen kwam? Was dat ook niet langs de verscheurde en verbroken lijnen, langs uw zwakste en zondigste plekken?

Man en vrouw schiep Hij hen, en zie, het was zeer goed. In dat 'zeer goed' waren wij allen begrepen. U had toen ook niet dat moeilijke karakter van nu, en ik was niet homofiel, niet lesbisch. Wij zijn volmaakt uit de Handen Gods voortgekomen. Wel zo geboren, maar niet zo geschapen!

Zo leerde ik onder de prediking al het goede op Gods rekening te schrijven, en al het kwade op de mijne, niet eens op rekening van de duivel, maar op mijn eigen naam. Zo kwam de schuld waar zij thuishoorde; bij mij.

Is er dan zoveel over homofilie gepreekt, hoor ik u vragen? Nee, in de tien jaar dat ik nu 'als lesbienne' naar de preken luister, heb ik welgeteld tweemaal het hoge woord horen uitspreken. Dat is tweemaal in de duizend preken. Heb ik dan maar tweemaal een antwoord gekregen op mijn levensvragen? Nee, veel vaker. Als een mens met diepe levensvragen in de kerk zit, dan komen daar de antwoorden. Wel anders dan je aanvankelijk zou verwacht hebben, maar glashelder. De Heilige Geest leert ze ons verstaan, en past ze toe op ons hart en leven.

Welke antwoorden kreeg u, hoor ik u vragen. Dit: dat in mij, dat is mijn vlees, geen goed woont. U zegt: Dat zei Paulus, en die was toch niet homofiel? Ik zeg: U heeft dat antwoord toch ook weleens gehoord op uw leven, en u bent toch ook niet homofiel? Nog een antwoord: Wij allen hebben gezondigd en derven de heerlijkheid Gods. Wij allen, allen in de christelijke gemeente: heterofielen en homofielen. Maar uit die 'allen' treedt de enkeling voor Gods aangezicht, en gaat concreet leren wat zijn of haar zonde is. Vervloekt is een ieder, die niet blijft in hetgeen geschreven is in het Boek der Wet, om dat te doen. Een ieder: u en ik.

Ook de homofiele geaardheid leer je als een zonde kennen. Alleen door de Heilige Geest, niet door je medemensen, al zijn ze lid van dezelfde gemeente. Zo'n diepe les wordt alleen onder de hoogspanning van de verkondiging geleerd. Maar u heeft toch ook weleens geleerd berouw te hebben over uw lastig karakter, of een ander facet van uw persoonlijkheid? Zouden wij dan toch dichter bij elkaar staan dan we aanvankelijk meenden, u en ik? Als je tegen de stroom van een nieuwe moraal in wilt roeien, hoe sterk moeten dan je riemen zijn! Ze dienen van het beste materiaal gemaakt, uit het beste hout gesneden te zijn.

Niet roeien met de riemen die je hebt, maar met de riemen van Gods genade en Christus' kracht. Zijn kracht wordt in zwakheid volbracht.

Hoe graag zou ik af en toe mijn roeispanen weggooien, en mij laten drijven op de stroom van mijn gevoel.

Wie gaat het voor het zeggen krijgen in je leven? Waar je mag buigen is de vrede en overwinning door Christus.

De psychiater ziet de homofiele mens als slachtoffer, dupe van een verkeerde opvoeding of andere milieu-faktoren. De psychiatrie heeft dan ook niets anders te bieden als 'Leer ermee te leven, je bent nu eenmaal zo’.

Het juiste pastoraat neemt de mens serieuzer: God neemt de zonde ernstig, wij staan hier schuldig voor Hem. En ligt er niet een bevrijding in het schuld-belijden? Daartoe lokt de Here ons toch uit? 'Komt dan en laat ons tezamen richten...' Al waren uw zonden als scharlaken, ze zullen wit worden als sneeuw. Hier spant zich het wijde perspektief van de vergeving door het bloed van het Lam Gods dat ons reinigt van al onze zonden, ook van deze. Er is geen enkele plek in ons leven waar we geen verzoening voor nodig zouden hebben. Maar daar is ook geen enkele plek in ons leven waar Christus' borgtocht niet op berekend was. 'Want wij hebben geen Hogepriester die niet kan medelijden hebben met onze zonden en zwakheden, maar Hij is in alles verzocht geweest zoals wij'.

En als wij somtijds uit zwakheid in de zonde vallen, zo moeten wij aan Gods genade niet vertwijfelen, noch in de zonde blijven liggen, daar wij een eeuwig verbond der genade met God hebben. Hij wist hoe ik was en worden zou, nochtans heeft Hij mij in Zijn grondeloze barmhartigheid niet afgewezen aan het doopvont, maar de onreinheid van mijn ziel afgewassen.

Teerkost voor de pelgrimsreis uitgereikt. Want als je dan een kruis in je leven gaat ontdekken, dan is er al lang van te voren gebeden om dat kruis vrolijk te mogen dragen. 'Eér dat zij roepen zal Ik antwoorden.'

Geloofd zij God met diepst ontzag!

Nog even terug naar de Anti-Discriminatiewet, want daar was het allemaal mee begonnen. Onverwacht kun je midden in een diskussie over 'die homofielen' verzeild raken.

Om het spreken over die wet zuiver te houden moeten we toch allereerst zeggen, dat het hierin gaat om het recht van vrije meningsuiting, dat aangetast dreigt te worden. Er wordt geen waarde-oordeel over homofielen uitgesproken. Dat doen wij, als we in een oververhitte diskussie, platvloerse opmerkingen of scheldwoorden rondstrooien. En nalaten het Bijbels taalgebruik te hanteren, waar ik nog nooit een scheldwoord ben tegengekomen aan het adres van welke zondaar dan ook. Mogen de dingen dan niet meer bij hun naam genoemd worden? Jazeker wel, maar dan bij de naam die God eraan geeft: zonde, zondaar, maar dat is tevens de balans van uw eigen leven. Voelt u, dan gaan we anders spreken over 'die homofielen'. Dan ziet u de mens achter dit probleem. Dan gaat u naast hem of haar staan, en het woord van de Heere Jezus komt in uw gedachten: Wie uwer zonder zonde is, ...

Een bestuur van wat voor instantie ook, moet het recht hebben op zijn eigen overtuiging. Als daar een homofiel niet in past, moeten zij hun beslissing nemen op grond van hun levensbeschouwing.

Dat is een recht, in de grondwet vastgelegd. Op basis van werkgever - werknemer kan ik daar niet verder met hen over in diskussie gaan. Zij behoren het recht van besluit te hebben. Maar als het een chr. werkgever betreft, vraag ik een gesprek aan op basis van ons beider behoren tot de chr. gemeente. En dan zullen we elkaar onder het Woord van God ontmoeten. Dat Woord, dat ons beiden doet buigen voor God, en ons heenwijst naar de genade, vergeving en verzoening van onze Heere Jezus Christus. Is er een betere ontmoetingsplaats denkbaar dan onder het Kruis? Wil de christelijke gemeente die ontmoetingsplaats alstublieft openhouden? Want ik zou niet weten waar ik anders na een week van ellenlange, soms slopende gesprekken, heen moet. Daar valt het gegons van stemmen weg, ook van die stem, die vorige week tegen mij zei: Voor jou is hier geen plaats, ik zou je op non-aktief zetten. Dat gaat als een zwaard door je heen: geen plaats, geen plaats en je denkt: Waar heb ik dat meer gehoord? Juist, in de prediking: Omdat voor henlieden geen plaats was in de herberg, voor Hem geen plaats. Geen plaats waar Hij het hoofd op neerleggen zou. Terwijl het volste recht van ruimte en bewegen Hem toekwam, hebben wij geprobeerd Hem op non-aktief te zetten, ook in ons eigen leven. Maar door Woord en Geest heeft Hij de plaats gekregen, die Hem rechtens toekwam: in het centrum van mijn leven.

Zijn dan alle vragen opgelost? Nee, dat niet. Maar even zo goed als Christus gezegd heeft: Ik ben de Weg, had Hij gezegd kunnen hebben: Ik ben het Antwoord. Wie Hem als antwoord op zijn of haar leven krijgt, kan zonder frustraties met vragen verder leven. Hét antwoord is gegeven.

Dan loop ik met lijdzaamheid de loopbaan die mij is voorgesteld, ziende op de overste Leidsman en Voleinder des geloofs, Jezus, Dewelke voor de vreugde, die Hem voorgesteld was, het kruis heeft verdragen, en schande veracht, en is gezeten aan de rechterhand des troons van God. Daar zal Hij eenmaal al de Zijnen tot Zich nemen, want zij kennen Zijn stem, en zullen het Lam volgen, dat de Herder is.

In het volgen van die Goede Herder verstommen weleens de stemmen om ons heen, opdat we Zijn stem beter zouden horen, en het Wachtwoord elkaar doorgeven: Hoor, het is de Heere. Totdat ons geloven zal overgaan in aanschouwen. Alsdan zal ik kennen, gelijk ik gekend ben. Dan zullen wij Hem dienen in volmaakte harmonie van willen, kennen en gevoelen. Dan zullen wij altijd bij de Heere zijn. Wij verwachten die dag (om meerdere redenen) met groot verlangen. Weet u wat een van die redenen is? Dat Jezus zegt: In de hemel huwen zij niet en worden niet ten huwelijk gegeven, maar zij zullen zijn als de engelen Gods. Kom Heere Jezus, ja kom haastig!

Ik heb geen psychologische verhandeling willen geven. Ik ben me ervan bewust dat die invalshoek er ook is. Mag ik u daarvoor verwijzen naar de literatuur over dit onderwerp? Mijn bedoeling is slechts geweest om een geloofsvisie op o.a. homofilie te geven, en de gemeente een handreiking te doen over hoe wij met elkaar omgaan.

(Dit artikel is geplaatst mede op verzoek van drs. W. Verboom, predikant te Waddinxveen, die in een begeleidende brief schreef onder de indruk te zijn van het persoonlijke geloofsgetuigenis en van het bijbels gehalte van dit getuigenis).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen