Fascisme en marxisme

Is er nog een tussenweg?

Op hartgrondige wijze zijn we de laatste weken nog weer eens met de neus op de harde werkelijkheid van de politieke situatie in Zuid en Midden Amerika gedrukt. El Salvador was er een teken van, teken van het fascisme. We behoeven de gebeurtenissen rondom de vier vermoorde journalisten hier niet op te halen. De kranten hebben er bol van gestaan. Maar het is tekenend voor een fascistisch regime, dat zó maar standrecht kan worden geoefend. Mensen worden van hun bed gelicht, men vermoedt politieke tegenstanders, verklaart hen op één of andere wijze vogelvrij en het leger doet de rest, zonder vorm van proces. Een leger, dat intussen in dienst staat van de enkele rijke grootgrondbezitters, die een volk uitbuiten en uitmergelen. Hier mag geen goed woord over gezegd worden. Hier geldt het woord Van Jacobus: 'Ziet het loon der werklieden, die uw landen gemaaid hebben, dat door u verkort is, roept; en het geschrei van hen die geoogst hebben, is gekomen tot in de oren van de Heere Sebaoth.'

Het tragische is intussen dat de Amerikaanse regering volhardt in het steunen van het regime in El Salvador, zéker wel uit angst voor dreigende marxistische overheersing in het land, dat in de achtertuin van Amerika ligt. Daar ligt intussen inderdaad kennelijk het dilemma. Want de guerilla, die zich gewapenderhand verzet tegen het heersende systeem en de macht aan de machthebbers probeert te ontnemen, ontvangt de wapens zeker óók uit Moskou. En dat onder de guerilla's sprake is van een marxistische instelling is zonneklaar. Ook het volk, dat nu verdrukt wordt, zal daarvoor open staan. Het marxisme belooft heil hier en nu, het rijk van gerechtigheid op deze aarde. En wat spreekt een volk, dat zolang al lijdt onder een regime dat niet regeert maar slechts macht oefent en uitbuit, méér aan dan dat? Totdat ook zal blijken dat het marxisme koeien met gouden horens belooft. Een machtsovername door een marxistisch regime brengt net zo min het goede voor het land als het fascisme. En tal van voorbeelden in de wereld wijzen uit wat de kerk van het marxisme te wachten heeft. Immers ook lijden en onderdrukking! De ideologie van het fascisme en die van het marxisme spelen wederkerig het spel van kat en muis.

Een derde weg?

Is er nog een derde weg in een land als El Salvador? Me dunkt dat hier een hoge roeping voor de christenheid ligt, die, als ze leeft naar de Schrift, élke ideologie, zowel die van het fascisme als van het marxisme moet afwijzen, en slechts op te roepen heeft tot absolute onderwerping aan de Koningsheerschappij van Jezus, de Kurios. Dan komt het maatschappelijk leven onder profetische kritiek. De profeten hebben onder Israël ook met vlammende woorden het onrecht gestriemd. En Jacobus noemden we al uit het Nieuwe Testament. Me dunkt dat juist een 'christelijk' land als Amerika hier voor moet gaan met én het afwijzen van beide ideologieën én het wijzen van de derde weg, die van het Evangelie.

En dan de kerk! Zij neemt toch, als zij aan haar profetische roeping beantwoordt, een sleutelpositie in. Naar het schijnt is het daar in El Salvador nog ver vanaf. Als een bisschop, in de Naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest, een standbeeld zegent voor de militaire dictatuur dan maakt de kerk op deze wijze het volk rijp om als een willige prooi in de armen van het marxisme te vallen. En - dat is de andere kant - een deel van de christenheid valt zélf met een marxistische theologie in handen van het marxisme en verliest in reactie op het fascisme absoluut haar weerbaarheid tegenover de even grote demonie van het marxisme. dat als politieke consequentie het communisme heeft.

IKON

Dat laatste kan ook de IKON worden verweten. Blijft onverlet onze uitspraak, dat er slechts met afschuw kan worden gesproken over de gruwelijke moord op de journalisten, die (niet alléén voor IKON maar ook voor de NCRV en de KRO) opnamen maakten voor de te houden verkiezingen aldaar (waarbij intussen ook al weer zeventig mensen omkwamen). Op deze wijze wordt geen recht geoefend. Maar de IKON zelf mag de bordjes wel verhangen. De IKON heeft de laatste weken door de dramatische gebeurtenissen flink in het nieuws gestaan. De kritiek, die er in forse mate binnen de kerken was en is op het IKON beleid leek even te verstommen of klonk, dwars door de algemene verontwaardiging onder ons volk om wat in El Salvador geschiedde, slechts zwak door. Maar het maakt mede de kritiek op het IKON-beleid uit dat de opstelling in politieke zaken de jaren door zo zeer eenzijdig is geweest en dat enige kritiek óp of beduchtheid vóór het marxisme nauwelijks is gehoord.

El Salvador een teken. Een afschuwelijk teken enerzijds naar hen, die dachten dat het onder een fascistisch regime als daar heerst wel meevalt, en dat het tenslotte ook gaat om strijd tegen het marxisme; anderzijds naar de kant van hen, die de revolutie in het vaandel, ook van hun theologie geschreven hebben. De derde weg is die van het Evangelie: enerzijds de prediking van het Rijk Gods, dat niet komt langs de weg van revolutie en anderzijds de prediking van Gods recht op het leven, waardoor de leefbaarheid van het menselijk bestaan, óók in de onderlinge politieke verhoudingen gegarandeerd is. Want in het onderhouden van het totale Gebod Gods is groot loon.

God ontferme zich over het arme volk van El Salvador en brenge de kerk en de christenheid op de plaats die ze Coram Deo, voor het Aangezicht Gods ten dienste van de mens, moet innemen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen