Niet aan het Avondmaal... en dan toch ouderling? (3)

Hoe is het ambt aanvaard?

Is, zo zagen we de vorige keer, het ambt zelf nimmer de grond voor de Avondmaalsviering (ik sta in het ambt en dus...), toch mogen we niet voorbijgaan aan de aanvaarding van en de bevestiging in het ambt. Het zal niet de eerste vraag zijn voor een verkozen ambtsdrager hoe het nu moet met de viering, als zulkeen tot nog toe geen vrijmoedigheid kreeg om aan te gaan, maar dat zal toch zwaar wegen. Reeds als we het bevestigingsformulier lezen en stilstaan bij de vragen, dan is er reden tot zelfonderzoek voor de Heere. De ouderlingen regeren samen met de dienaren des Woords op geestelijke wijze de gemeente. De ouderlingen moeten hen, die zich onstichtelijk gedragen, vermanen. Ze hebben er zorg voor te dragen, dat de sacramenten niet ontheiligd worden! Zulken beloven tevens hun ambt volgens de leer der Schrift (waartoe ook behoort de leer van het Avondmaal en van de Doop) getrouw naar hun vermogen te bedienen. Hen wordt toegevoegd, dat zij goede voorgangers zullen zijn over het volk.

Heeft dan een ouderling, die zelf niet deelneemt aan de viering, behoudens bijzondere, omstandigheden, te boodschappen aan de gemeente: 'ja, gemeente, ik sta wel in het ambt, ik heb u de Koning aan te prijzen, maar zelf... ken ik Hem niet en heb ik geen deel aan Hem'? ! Want het gaat niet om de Avondmaalsviering op zichzelf, maar om de geloofskennis van de Heere Jezus als Zaligmaker en Verlosser. En dat geldt naar beide kanten. Het zou toch ontzettend zijn, wanneer de gemeente gediend wordt door ambtsdragers, die zelf niet weten, wat ze een ander moeten bekend maken. Anderzijds kan nimmer bij de verkiezing tot ambtsdragers gelden: die aan de bediening deelnemen zijn alle gelovige mensen en dus bij voorbaat geschikt. Hij, die oprecht deelneemt, belijdt: ik beken, dat ik van mijzelf midden in de dood lig, maar het leven zoek buiten, mijzelf, bij de Heere Jezus Christus.

Verkiezen die toch niet komen?

Bij de ingekomen vragen is er ook één, die luidt: mag een kerkeraad iemand tot ouderling (laten) verkiezen, van wie bekend is, dat hij toch niet aan het Avondmaal komt? Reeds wees ik op de tere en belangrijke zaak van de verkiezing tot een ambt, waaraan voorafgaat de niet minder gewichtige gebeurtenis van de openbare belijdenis. Wij sieren ons wel graag met de naam gereformeerd of reformatorisch, maar zijn we dat ook en handelen we daarnaar? De zo bekende synode van Dordrecht 1618/19 heeft destijds de dienaren des woords en de kerkeraden aangespoord om slechts hen tot de belijdenis toe te laten, 'die een redelijke kennis van het Woord hadden en - verwaarlozen we dat niet - zeer bekommerd waren om de zaligheid, van hun zielen'. Hoeveel te meer klemt dat vóór hen, die anderen moeten leiding geven, onderrichten en voorgaan in de dienst des Heeren. Bij het gesprek met de verkozen ambtsdrager zal men niet kunnen zeggen: 'u bent gekozen, neemt u de verkiezing aan, dan moet en zult u de eerste keer aan de tafel des Heeren komen'. Maar evenmin mag deze zaak vermeden worden. Men zij ervoor op de hoede stilzwijgend de zaak te laten rusten en aldus een gevaarlijke, valse rust te kweken. De Heere heeft Zelf, beloofd: de oprechte gaat het licht op in de duisternis. Dat is een bemoediging voor allen, die ernst maken met de verhouding tot de Heere en de vraag naar de zekerheid van het heil. De prediking naar de Schrift en de belijdenis én het persoonlijk, pastorale gesprek kan als een middel gebruikt worden door de Heere om iemand tot een doorbraak te doen komen. Ach, hadden we zoveel Godsvreze als mensenvrees, ook in dit opzicht! De vraag boven dit rubriekje dienen we wel serieus te nemen. Deze kan wel uit een zeer verschillende bron komen. Gemeenteleden kunnen bezwaar maken tegen de verkiezing van een belijdend lid, vanwege diens niet-deelname aan het Avondmaal, omdat ze zelf liever gekozen zouden zijn. Want arglistig is het hart. Maar er kan ook een oprechte zorg uit spreken. Noch bijbels noch ook naar de leer der vaderen is het te verdedigen of als gewoon te beschouwen, dat een ouderling volhardt in het niet-aangaan aan de tafel des Heeren maanden en jaren lang! Daarom doen die gemeenteleden er goed aan niet terstond te grijpen naar het middel van bezwaren indienen bij kerkelijke colleges maar eerst met gekozen ambtsdragers teer en persoonlijk te spreken. Er is veel onheilige ijver en strijd in des Heeren huis. Omgekeerd dient ook een dienaar des Woords of een kerkeraad zich niet hooghartig terstond een oordeel aan te matigen en bij voorbaat bezwaarde gemeenteleden te bestempelen als 'vijanden van de waarheid of van het bevindelijk leven'. Het zal goed zijn ook met hen open en eerlijk te spreken over de meest wezenlijke dingen.

Ook in dit verband mag tot ons spreken een opmerking van wijlen prof. dr. G. v. d. Leeuw: 'de ziekte van de kerk ligt niet in de dingen die wij doen of nalaten, maar hierin, dat wij met die dingen, die wij doen, geen ernst maken'. In een slotartikel geef ik graag nog een enkele overweging rondom de Avondmaalsviering.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen