Nogmaals de Leicesterconferentie

Na lezing van het artikel van drs. C. A. van der Sluijs over de Leicesterpredikantenconferentie waarin hij deze karakteriseert, moet het mij van het hart dat ik mij daar moeilijk in kan vinden. Dit artikel werd geplaatst in de Waarheidsvriend van, 15 april jl.

Zijn conclusie valt wel wat snel negatief uit, als we bedenken dat de Leicesterconferentie dit jaar door hem voor het eerst werd bijgewoond.

Als ik hem goed begrijp, is hij vooral teleurgesteld doordat het grote gegeven van de Reformatie, nl. de rechtvaardiging van de goddeloze, maar één keer genoemd werd. Dat was dan ook het moment dat 'even de zon doorbrak in het koude, regenachtige Engeland'.

lk denk dat het onjuist is dat een persoonlijke preoccupatie voor één der gegevens van de Reformatie, iemand zó de ogen doet sluiten voor de vele andere aspecten van de Reformatie, die op deze conferentie aan de orde kwamen op praktische wijze. Drs. Van der Sluijs kon daardoor niet verder komen dan de kenschetsing naar het Engelse weer: 'koud en regenachtig'. Naar mijn gedachte en ook naar de gedachte van vele geregelde Leicestergangers, moet men deze conferentie vanuit een heel ander gezichtspunt bekijken, willen we deze op de juiste wijze meemaken en waarderen. Om tot dat gezichtspunt te komen is het goed te bedenken wat ds. Maurice J. Roberts zei op de Westminsterconferentie 1981 in zijn referaat over 'Zichtbare heiligen; de Puriteinen als een godzalig volk'.

In het verslag daarvan (RD, 18 dec. 1981) lees ik: 'Ds. Roberts proefde enig verschil tussen het calvinisme, zoals dat op het vasteland enerzijds, en zoals dat in Engeland en Schotland anderzijds gestalte heeft gekregen. Op het vasteland zag hij meer nadruk gelegd op de juiste formulering van de godsdienst en van de leerstellingen. Bij de Puriteinen daarentegen was het uitgangspunt en hun hartelijk streven de heiligheid des levens na te jagen. (...)

Hij achtte het daarom niet op zichzelf staand dat het een Engelse Puritein, en, bijvoorbeeld geen Duitse Lutheraan of een Hollandse Calvinist, was die de Christenreis schreef.

Als je daar diep over nadenkt en als je bemerkt dat men op de Leicesterconferentie nog steeds wil voortgaan in deze goede Puriteinse traditie, dan doet de karakterisering van collega Van der Sluijs mij pijn. Op de Leicesterconferentie komt, ondanks de grote verdeeldheid in kerken en stromingen, steeds weer het accent te liggen op de hartverwarmende, broederlijke liefde, of met een wat populairder woord de 'fellowship'.

Ook wij in Nederland kennen alle mogelijke schakeringen in ons Calvinisme. Wat wij op de Leicesterconferentie zeker kunnen leren is een stukje ootmoed, waarin de ene broeder de andere uitnemender acht dan zichzelf. Dit is naar mijn mening een zeer belangrijk punt, waarin wij ons te oefenen hebben, want anders dreigen wij toch weer te vervallen in de welhaast onuitroeibare Nederlandse gewoonte, om zó te letten op wat we niét horen, dat we bijna vergeten om dankbaar en verheugd te zijn over wat we wél horen.

Laten we dankbaar zijn dat in Gods grote, wereldwijde gemeente zoveel verschillende accoorden vanuit dat ene Woord aangeslagen worden. Het hoeft toch niet overal Nederlands eten te zijn, willen we ervan kunnen genieten,

ledere collega die verlangt zich te verdiepen in de veelkleurige wijsheid Gods, en die zo nu en dan ook zélf eens gevoed en gehoed wil worden, omdat in vele pastorieën juist zo'n gebrek is aan de broodnodige rust, laat die ook eens naar Leicester gaan. Volgend jaar is de conferentie D.V. van 11 tot 14 april,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen