Depressie en lijden

Op spreekuur bij C. H. Spurgeon

Eenzaam?

Wanneer de grauwe sluier van depressie en zwaarmoedigheid zich als een dichte mist met haar volle gewicht op uw leven neervlijt, verfletsen voorjaarsbloemen en verschralen gouden zonnestralen.

Wanneer die gruwelijke hand van uitzichtloosheid u alle zicht ontneemt en u krachtig terneerdrukt, snerpen vrolijke kinderstemmetjes u ijl in de oren.

Wanneer de zwarte nacht van moedeloosheid valt en alle lichtpuntjes doven, verstomt de mond, die eenmaal zong: "k Zal Zijn lof zelfs in de nacht zingen, daar ik Hem verwacht'. Wanneer u woorden zoekt om uw donkere omstandigheden omstandig te vertolken, blijken zinnen te gekleurd en klanken te bont. Uw hooggestemde loflied is getoonzet, op de wijze van een lamenterende klaagzang:

'Zou God Zijn gena vergeten, nooit meer van ontferming weten? '

De tobber tobt. De zuchter zucht. De klager klaagt.

Niemand begrijpt u. Niemand verstaat u. Niemand helpt u. U bent alleen, ondanks de velen. U bent eenzaam, ondanks hen allen. Onbegrepen en uitgeteld. Misverstaan en uitgeschakeld.

Maar...

Hoor eens...! Er klinkt een stem. Ik hoor woorden uit de diepte. Iemand onder u roept iets: 'Ik word door zulke verschrikkelijke geestelijke depressies overvallen; ik hoop dat nooit iemand van u in zo'n uitzonderlijke ellende terecht komt'. Wie roept dat? Iemand vanaf zijn ziekbed, geboeid door eigen zorgen?

Een uitgerangeerde, een onbekende klager, gekluisterd aan eigen vragen?

Iemand die uitgeschakeld is uit het arbeidsproces en nu in ledigheid, bezet door angst voor morgen, thuis zit?

U vergist zich. Uw invuloefeningen zijn onvoldoende.

Hier is Charles Haddon Spurgeon aan het woord, de man die u nu wel rap 'de dominee van de succes-stories' zult noemen.

U weet wel, die prediker die de wind meehad, meegeblazen door een orkaan van enthousiasme en gevierdheid.

Verbaasd vraagt u: 'Kende deze man diepten, terwijl hij toefde op de hoogten van populariteit? Leefde hij in de nacht, terwijl de dag der zaligheid onder zijn bediening door zo velen werd benut? '

We geven hem het woord om u een wijle de klaagmond te stoppen.

We laten hem spreken, opdat u uw stem even rust zou gunnen en uw oor zou oefenen in het luisteren.

Niet alleen!

Hoor hem zijn diep ellendige situatie beschrijven:

'Ik word in mijn ziel heen en weer geslingerd, die ziel waarin eens prachtige melodieën klonken en een heerlijke hoop opbloeide. Ik heb in elk vertrek gezocht om een toon te horen of een bloem te vinden, maar ik ont­dekte niets dan stilte en doodsheid. Ik ben naar buiten gegaan in de velden van mijn verbeelding waar ik vroeger zoveel gezien heb wat mijn hart echt blij maakte. Maar, ach ik ontwaarde een vallei van doodsbeenderen waar slechts de dood heerste. Alles waarin ik me vroeger verheugde was aangeraakt door die verlammende hand. Binnenin mij was alles dood'.

Een schok van herkenning en begrip doet u uitroepen: 'Ja, daar kan ik in meevoelen! Ik heb ook weet van deze ellendige ervaringen'. Wederom wordt u door Spurgeon het zwijgen opgelegd als hij zegt:

'Mijn geestelijke depressie is zo diep dat weinigen er enig idee van hebben'. U die het interrumperen niet nalaten kunt, vraagt begerig:

'Dominee Spurgeon, waarom zou God dit alles toelaten? Is er dan geen wetenschap bij de Allerhoogste?' Zonder enige schroom geeft hij u ten antwoord: 'Wat mij betreft, ik heb meer aan het aambeeld en de hamer, aan het vuur en de vijl te danken dan aan enig ander ding. Mij heeft de Heere een dubbele zegen bereid; het lam én de bittere kruiden: het één zelden zonder het ander.'

Terugziend op een zeer vruchtbaar leven, kan Spurgeon u vertellen:

'Het beste meubelstuk dat ik ooit in mijn huis had, was een kruis. Ik bedoel geen echt kruis, maar het kruis van aanvechtingen en zorgen. Ik ben ervan overtuigd dat ik sneller met een kreupel dan met een gezond been vooruit gekomen ben.
Ik weet zeker dat ik meer gezien heb in duistere nacht dan op klaarlichte dag'.

'Ja maar, Spurgeon', merkt u verbijsterd op, 'heeft de Heere dan enig plan of doel met deze uiterst ellendige levenssituaties? '

Ook nu blijft de prins der predikers u het antwoord niet schuldig:

'Gods huis bevat zowel een kolenkelder als een feestzaal. Hoewel ik liever altijd in de feestzaal zou zijn geweest, heb ik vele keren beneden in de kolenkelder gezeten, waar ik meer geleerd heb dan boven...'

Om de situatie u wat konkreter voor te stellen, vertelt Spurgeon u de volgende ervaring: 'Terwijl ik vanmiddag een boek las, werd ik getroffen door deze zin: 'Wanneer u ooit in de oven (van beproeving) terechtkomt, moet u tot uzelf zeggen: God heeft een groots werk voor mij en daartoe bereidt Hij mij nu voor'.

Ik dacht bij mezelf: 'Dat heb ik nog niet vaak gezegd ten tijde van beproeving; mijn gedachten werden zo door de oven in beslag genomen, dat ik niet denken kon aan het goede dat uit het vuur kon voort komen...'

Evenals u heeft de grote Spurgeon vaak naar de oorzaak van de problemen gezocht. Waar komen die aanvechtingen vandaan? Van buitenaf? Van binnenuit?

We luisteren even naar het gesprek dat Spurgeon voert met zijn oude grootvader: 'Grootvader u hebt zeker wel veel beproevingen meegemaakt? ' - 'Nee, slechts betrekkelijk weinige en de meeste daarvan heb ik aan mezelf te danken' - .

'En gelooft u dat God ooit Zijn volk zal verla­ten? '

- 'Nee, want als Hij er ooit één had verlaten, dan zou ik het wel geweest zijn, maar Hij is een getrouw God en ik heb Hém beproefd; ik ken Zijn liefde nu al meer dan zeventig jaar, nochtans is Hij de Getrouwe gebleven' - . Aan u die verlichting wilt krijgen van uw juk en helderheid zoekt in uw duisternis, geeft ds. Spurgeon het volgende (onverwachte) advies: 'Wanneer ik in de put zit, lees ik graag een boek dat de grote leerstukken behandelt; Gods souvereiniteit, de uitverkiezing, de volharding (der heiligen). Daarin vind ik mijn troost...' ... 'Mijn geloof is gericht op het geopenbaarde Woord Gods; ik ervaar dat dit Woord mij steun verschaft in tijden van lichamelijke pijn, waarmee ik zo vertrouwd ben, en in uren van diepe depressie waarmee ik zo bekend ben en in tijden van gruwelijke verlatenheid...'

Wat te denken van deze woorden?

'Ik vrees dat alle genadegaven die ik overgehouden heb uit gemakkelijker en rustiger tijden en uren niet méér zijn dan een vingerhoed vol.

Maar de goede dingen die ik ontvangen heb uit mijn smart, pijn en leed zijn ontelbaar... Wat heb ik niet te danken aan de smeltkroes en de oven, aan de blaasbalg die de kolen doet gloeien en aan de hand die mij in het vuur heeft geworpen...? '

Wie God in Christus mag overhouden, kan evenals Spurgeon en allen die Zijn verschijning hebben lief gekregen, zeggen: "t Is goed voor mij verdrukt te zijn geweest'. Hoort u tenslotte hoe de aangevochten prediker u als medicijn een plaatje uit Bunyans 'Christenreis' voorhoudt.

'Ik herinner mij het plaatje van 'Hoop' staande in de rivier, terwijl hij 'Christen' ondersteunt. - De graveur heeft dat erg goed gedaan! 'Hoop' heeft zijn arm om 'Christen' geslagen en met opgeheven handen zegt hij:

'Vrees niet broeder. Ik voel de bodem!' Evenzo doet Jezus in onze beproevingen; Hij legt Zijn arm om ons heen en zegt: 'Vrees niet, het water mag nog zo diep zijn, maar er is vaste grond'!'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen