Gods medicijn tegen bange twijfel

Asaf was een leider van de tempelkoren, een opperzangmeester. Zo één zal zeker zuiver zingen van Gods goedertierenheen. Een opperzangmeester raakt nooit van de wijs, weet altijd de juiste toon te treffen.

En toch...in Psalm 77 is deze opperzangmeester de lofzang kwijt. Dat is niet de eerste keer. In Psalm 73 zien we deze aangevochten zanger worstelen met dat onontwarbare probleem van Gods leiding in het mensenleven: 'De goddeloze gaat het goed, maar mijn bestraffing is er elke morgen.' In Psalm heeft de Heere hem uit dat warnet geleid. God liet hem het einde van de goddelozen zien. Toen huiverde Asaf. Maar toen zag hij ook, hoe veilig de weg Van Gods kinderen is, ondanks hun moeilijkheden. God stelt hén niet op glibberige plaatsen, vanwaar zij onverhoeds neerstorten. Nee, de Heere neemt de zijnen bij de hand: 'Gij zult mij leiden door Uw raad en daarna zult Gij mij in heerlijkheid opnemen. Mij aangaande, het is mij goed nabij God te weten, ik zet mijn betrouwen op de HEERE om al Uw werken te vertellen'. Dat was Asaf in Psalm 73.

Na zo'n jubelend geloofsgetuigenis zal een mens wel nooit meer twijfelen... Maar in Psalm 77 zit onze zanger alweer te zuchten: 'Heeft God vergeten genadig te zijn? Heeft Hij Zijn barmhartigheden door toorn toegesloten? ' Past dat nu wel in het leven van Gods kinderen? ? Ja, juist wel. Alleen een gelovige ondervindt - bij tijden - dat benauwende besef pods gemeenschap te missen. Een ongelovige - mist Hem zonder Hem te missen. Een dode vis hapt niet naar lucht. De angstige vraag naar Gods genade en ontferming is pijnlijk en moeilijk, een happen naar lucht in omstandigheden, waarin je niet leven kunt, maar de uitkomst zal het bewijzen: dit is leven, de schreeuw naar God is leven, gewekt door de Geest!

Maar hoe kan iemand, die ooit de lofzang zong, een vóórzanger, een voorganger, die anderen de toon aangaf, nu zo eenzaam, zo verlaten zijn, het lied op de lippen bestorven? Waarom verbergt de Heere Zich soms ook voor Zijn kinderen? Zullen we de schuld maar bij ons zelf zoeken? ! De gemeenschap met de Heere kan alleen maar stand houden als wij dicht bij Hem leven. Als dat er is, dan is er blijdschap, vertrouwen en vrede. Ons hart ontvangt dan nieuwe kracht door gebed, en bijbellezing, en prediking. Maar als dat verwaarloosd wordt - en dat dat is zondige verwaarlozing - dan is het verschrikkelijk dor en eenzaam en verlaten. Dan verstomt het lied, dan wordt de zanger een zuchter.

Zo brengt de Heere ons weer op onze plaats. Onze hoogmoed wordt gebroken. Onze slordigheid in Bijbellezen en gebed wordt ons tot schuld. Ik móet wel erkennen, en - door de Geest geleerd - nog van harte ook: 'Heere, het zou geen wonder zijn als U voor mij Uw barmhartigheden door toorn zou toesluiten, als U mij in eeuwigheid zou verstoten'. Wat wordt het dan donker, wanneer de Heere zijn lichtend aangezicht verbergt...

Maar juist deze oprechte, doorleefde belijdenis is bewijs, dat de Heere ons niet verstoot. Hoé verdiend het ook zou zijn, de Heere kan niet voorbijgaan aa de klacht van de zijnen. Het oordeel doorleven en aanvaarden is van God, is genade van Zijn Heilige Geest. Als wij het oordeel moeten aanvaarden, zal de Heere ons vrij spreken door het bloed van Zijn eigen Zoon. Die het oordeel gedragen heeft.

Gods kind kan in deze verterende vertwijfeling ook niet blijven leven. God leidt zijn hart naar boven. Daar is uitzicht. De Heere doet nooit half werk. Hij maakt af wat Hij begonnen is.

Eer Asaf daarvan spreken kan, maakt deze zangmeester een extra muziekteken in zijn lied: 'Sela'. Dat betekent: 'herhaal', 'bis'. Het is, of hij zeggen wil: Herhaal dat maar eens, zeg het maar een paar keer achter elkaar. 'Heeft de Heere vergeten genadig te zijn? Heeft de Heere vergeten genadig te zijn? Heeft.... Dan zul je wel gauw de hand op de mond leggen: 'Zo mag ik niet denken. Ik mag niet zeggen: De rechterhand des Heeren verandert' .

Ik heb mezelf maatstaf voor mijn klacht genomen. Omdat het bij mij donker en troosteloos was, zag ik alles wat van God was ook donker en troosteloos. Maar dat is niet recht. De Heere is niet afhankelijk van mijn stemmingen en mijn gevoel. Ik moet niet vragen, hoe God lijkt, maar hoe God is! En dat kan ik alleen beoordelen uit Zijn Woord, niet uit mijn stemmingen.

Hier is het medicijn tegen bange twijfel: de daden des HEEREN, in Zijn Woord ons verkondigd. Toen Asaf daarop ging letten, kwam de verandering in zijn hart. 'Ik zal de daden des HEEREN gedenken, ja ik zal gedenken Uw wonderen van oudsher'. Welke daden des HEEREN? Asaf noemt er twee:

De verlossing uit Egypte en de doortocht door de Rode Zee. De verlossing uit Egypte leek een onmogelijke zaak. Maar de Heere heeft hen uitgeleid, dwars door de onmogelijkheid heen.

'Ja', zegt u, 'ik weet er van, zo heeft de Heere mij ook ooit uitgeholpen, maar nu is het weer zo donker'. Dat meent u echt. Ja? ! God heeft u in de ruimte gezet. Maar kent u ook de Ruimtebrenger? Kent u de Christus? leidt Heere leidt ons opdat we Hem zullen erkennen in Jezus Christus. Misschien hebt u wel gejuicht zonder Hem de eer te geven. Je kunt best heel wat meegemaakt hebben, maar indrukken zonder Christus zijn zo bedrieglijk! Ook Israël is weer in de benauwdheid gebracht bij de Rode Zee: Farao van achteren, de zee van voren. Zullen wij hier dan moeten sterven?

En weer doet de Heere grote daden: Hij heeft Zijn volk droogvoets door de zee geleid! Toen het nog hopeloos leek, sprak de Heere: 'Zeg de kinderen Israels dat zij voorttrekken'!

Dat woord mogen wij, ook nu doorgeven aan moedelozen en vertwijfelden. U moet niet in Uw twijfel en moedeloosheid blijven zitten en de Heere verdenken. U moet 'voorttrekken' . U kunt niet verder? Dat kon Israël ook niet. God zegt: 'Trek voort'! En als de Heere het zegt, zal het ook kunnen. Hij zal u niet laten verdrinken in de Rode Zee van uw twijfel. Hij zegt: Geloof tegen alles in in Mij en Ik zal u doorhelpen en uithelpen.

Asaf vond nieuwe kracht en moed door te letten op die daden van de Heere, die hem bekend waren. Wij mogen letten op die allergrootste daad van onze God in Zijn Christus. Die daad is ons bekend gemaakt in Zijn Woord. Wat alle eeuwen onmogelijk scheen, heeft God gedaan door de zending van Zijn Zoon. Hij heeft redding geschonken buiten ons, opdat ieder, die in Hem gelooft zal leven door Hem. God eist van ons geen voldoening. Hij eist alleen geloof. En zelfs dat geeft Hij eerst zelf. En geloof is er in ons hart als wij ons oordeel kunnen en moeten aanvaarden en het leven leren zoeken in de weg, die de Heere Zelf gegeven heeft. Ik zoek de zekerheid niet in mijn dagen van ouds (die zijn duisternis), ik word in mijn twijfel niet getroost, door wat ik eens geweest ben (daarover kan ik mij alleen maar schamen). En zelfs al zou ik betere tijden gekend hebben, dicht bij de Heere, omstraald door Zijn genadelicht, dan nog kan de herinnering daaraan mij geen vastigheid geven in mijn, aanvechtingen vandaag. Ik zal de daden des HEEREN gedenken. Dat geeft licht en lucht. En wat Hij voor mij geweest is in Christus, dat is Hij nog: een God, Die volkomen verlossing schenkt door het geloof aan hulpelozen en hopelozen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen