De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Een impressie van een conferentie

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Een impressie van een conferentie

Evangelische Hulpverlening

7 minuten leestijd

Men tracht in zijn of haar persoonlijk leven rekening te houden met de Heere God. Daarom vindt men het vanzelfsprekend, dat dit ook tot uitdrukking komt in de manier van hulpverlenen aan andere mensen.

Nu al meer dan vier jaar, elk jaar opnieuw, komen verschillende mensen bijeen op het congres voor Evangelische Hulpverlening. Dit jaar was dat van 1 tot en met 3 april in Dalfsen.

Het gaat dan niet om een tiental personen, nee ook deze keer waren er meer dan 450 personen drie dagen bij elkaar om te luisteren en met elkaar van gedachten te wisselen.

De organisatie is in handen van de Stichting Ontwikkeling Evangelische Hulpverlening (SOEH).

Wat drijft deze mensen?

Deze vraag moet je wel stellen als je er geweest bent en er ook wat rond hebt gelopen. Je ziet dan zoveel verschillende mensen en toch hebben ze iets gemeenschappelijk.

Ik dacht daarbij aan twee dingen.

- Ze zijn allen direkt of indirekt betrokken bij één of andere, vorm van hulpverlening, of studeren er nog voor.

- Er is een zeer sterke behoefte om de hulpverlening te verrichten in overeenstemming met Gods wil, zoals dat tot uitdrukking komt in Zijn Woord. Evangelische hulpverlening is dan ook wel te vertalen met bijbelse hulpverlening, al begrijp ik dat daar nog niet alles mee is gezegd.

Het is gewoon merkbaar dat men gedreven is door een bepaalde doelstelling. Men tracht in zijn of haar persoonlijk leven rekening te houden met de Heere God. Daarom vindt men het vanzelfsprekend, dat dit ook tot uitdrukking komt in de manier van hulpverlenen aan andere mensen.

Op een conferentie als deze, gaat het dan vooral om de vraag hoe dat dan gestalte moet krijgen.

Het is prettig in zo' n select gezelschap te vertoeven. Vooral deze mensen ervaren in hun werk vaak zo weinig samenwerking. Ook daarom komen ze vanuit diverse instellingen om elkaar weer eens te ontmoeten.

Wie komen er?

Die vraag is naar verschillende kanten uit te werken.

Het woord evangelisch doet vermoeden, dat hier vooral mensen komen uit de zogenaamde vrije kringen. Die zijn er ongetwijfeld. Toch is het deel dat zogenaamd kerkelijk meeleeft en zich kwalificeert als behorend tot de gereformeerde gezindte groot.

En het klinkt op een wonderlijke manier. Er wordt op zo'n congres veel gezongen. Naast de bekende psalmen ook allerlei liederen die binnen de kerkmuren nu niet direkt worden gehoord.

Er zijn zeer veel verschillende disciplines aanwezig. De zogenaamde professionele hulpverleners. Relatief veel studenten, waarvan de meeste van de Gereformeerde Sociale Academie De Vijverberg te Ede. Maar ook studenten van de diverse universiteiten die gedrags-wetenschappen studeren zijn aanwezig.

Vooral de vrijwilliger mag ik niet vergeten. Ook zij stelden zich positief op en konden het met de overigen goed vinden.

De verscheidenheid is dus groot.

Zo'n congres is ook uniek en enig in zijn soort. Het voorziet kennelijk in een behoefte.

Het programma

Al jaren werkt men met één hoofdspreker, die over de dagen een aantal lezingen verzorgt. Daarnaast is er op een ochtend de gelegenheid om in te tekenen voor de zogenaamde themagroepen.

Dit keer waren er in één ochtend 16 sprekers en alle deelnemers waren in de gelegenheid twee onderwerpen aan te horen.

Een grote variatie dus. Ik noem u een paar sprekers en onderwerpen om u een indruk te geven.

'De kerk present in de grote stad' (dr. R.G.H. Boiten).

'Het werk van de Heilige Geest en sociale gerechtigheid' (ds. W. J. Bouw).

'Pastoraat voor hulpverleners' (prof. dr. W. H. Velema).

'De grenzen van de psychiatrie' (drs. B. O. de Vries).

De hoofdspreker van deze conferentie was, de binnen het terrein van de christelijke hulpverlening bekende, Jay E. Adams uit Amerika. Men heeft er enkele jaren over gedaan voordat deze persoon naar ons land kon komen.

Enkele leden van de organisatie hadden enkele maanden geleden al een boekje samengesteld onder de titel Christelijke counseling volgens Adams, een literatuuroverzicht.

Alles wat er in ons land over Adams is geschreven, heeft men verzameld. Dit wordt dan in het boek genoemd en voorzien van enkele citaten van de betreffende schrijver, alsmede de verdere vermeldingen. Men wilde zo volledig mogelijk zijn. Een eenvoudige scriptie wordt genoemd naast bijvoorbeeld de dissertatie van dr. J. J. Rebel en hetgeen hij over Adams schrijft.

Daarnaast deed zich nog een opmerkelijk feit voor. De Nederlandse vertaling van het boek 'Competent to Counsel' uit 1970, nog steeds voor de aanhangers van Adams toonaangevend, was net op tijd klaar.

Adams kreeg uit handen van één van de vertalers, Rien Schoonhoven, een eerste exemplaar aangeboden.

Het werk van Adams is hierdoor voor meerderen toegankelijk geworden. Dit is toe te juichen. Uiteraard ga ik in dit artikel aan de inhoud voorbij. Ik ben wel erg nieuwsgierig of er nu eindelijk eens een zinvolle discussie komt over het werk van deze pastorale hulpverlener.

De inhoud

Wie Adams kent uit zijn geschriften, herkende hem direkt al bij zijn openingszet, die eerste avond.

Hulpverlening dient te geschieden naar Bijbels model. Men dient geconfronteerd te worden met de bijbelse gegevens. Worden die niet geaccepteerd, dan kan de hulpverlener ten diepste niet verder.

Het moet bij de hulpverlening gaan om het hart van de mens. Hart en hoofd horen bij elkaar en vormen geen tegenstelling.

De bijbelse hlupverlening staat bij Adams dus centraal. Of moet ik zeggen: is het een methode voor bijbels pastoraat? Is dit een tegenstelling, hulpverlening of pastoraat? Met die vragen kwamen heel wat mensen na afloop naar mij toe. Kun je alles wat binnen het ambtelijk pastoraat moet gebeuren - het vermanen, terechtwijzen, het troosten en perspektief bieden of het afwijzen van iemand, omdat hij zich niet wenst te bekeren - zonder meer toepassen binnen al de terreinen van de hulpverlening? Die vragen stonden die dagen bij velen centraal.

Wordt het werk van de Heilige Geest niet te veel geclaimd in een bepaalde methode?

Ik doe voorlopig niets af van de benaderingswijze van Adams. De ernst waarmee dit alles wordt aangegeven, is voelbaar. In bepaalde gevallen ook toepasbaar. Het is enerzijds een verkwikking dergelijke zaken te horen in de wereld van welzijnswerkers. Niet de mens stond centraal maar de Heere God.

Anderzijds zijn er immers zoveel zaken en personen, waarmee de christen hulpverlener geconfronteerd wordt, waarbij de bijbelse noties nauwelijks aan bod kunnen komen. Waarom niet? Omdat er mensen zijn die dit afwijzen. Moet de hulpverlening dan zo'n geval met een vermanend woord afsluiten en een cliënt zeggen dat hij hem verder niet kan helpen?

Over deze zaken zijn door christenen, die eveneens willen buigen voor het Woord en de belijdenis van de Reformatie, ook wel andere dingen gezegd.

Nu is een conferentie maar een zeer beperkte mogelijkheid om deze dingen nauwkeurig aan de orde te stellen. We zullen daarom eerst het boek van Adams nader moeten bestuderen.

Balans

Er kunnen dus vragen gesteld worden bij de benaderingswijze van Adams. Maar kunnen die ook niet heel dringend worden gesteld bij allerlei andere methoden die dagelijks - soms zonder meer - worden gebruikt? Die methoden stamrnen af van het humanisme. Namen als Rogers en Freund of Maslov, om maar enkelen te noemen, zijn minstens zo aanvechtbaar voor christenen.

Hier raken we een teer punt.

Veroordelingen - wederzijds - worden maar al te veel gehoord. Dat was binnen de konferentie soms ook het geval. Wie bijvoorbeeld niet helemaal dacht op de manier van Adams werd al spoedig wat voorzichtiger bekeken door sommigen.

Wie op dit punt echter al te expliciet redeneert, doet te veel af van het feit, dat God in Zijn algemene goedheid ook mensen - die niet in hem geloven - bruikbare dingen laat zeggen. Ook hiermee is lang niet alles gezegd.

Als één ding duidelijk is geworden, dan is het wel, dat we met elkaar aan het werk moeten. Ieder op zijn eigen post tot heil van de medemens.

Hulpverlening wordt in deze tijd van bezuinigingen en teruggang op tal van punten, ook in zedelijk opzicht, een belangrijke zaak voor deskundigen én zogenaamde vrijwilligers.

Als we die voornemens gaan uitvoeren, dan is deze conferentie als geslaagd te kenmerken.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 20 mei 1982

De Waarheidsvriend | 16 Pagina's

Een impressie van een conferentie

Bekijk de hele uitgave van donderdag 20 mei 1982

De Waarheidsvriend | 16 Pagina's