Vragen rondom de Doop (1)

Het eerste sacrament

Nadat ik in een paar artikeltjes over het avondmaal en de deelname daaraan vooral door ambtsdragers geschreven heb - dank voor een aantal fijne reakties - liggen nu een paar brieven voor mij over 'het eerste sacrament', de doop dus. Gedeeltelijk betreffen deze vooral de dooppraktijk. Daarover is ook het nodige te doen.

De toelating tot de doop

De eerste vraag is gesteld naar aanleiding van de kerkordelijke bepaling over de toelating tot het sacrament. En wel over de uiterste leeftijd waarop een kind nog gedoopt kan worden. In de kerkorde is bepaald, dat, indien een kind de leeftijd heeft bereikt, waarop het de gewone catechese kan volgen, als regel met de Doopbediening gewacht wordt tot na de Openbare Belijdenis; zeg dus maar ongeveer 12 jaar oud. Gevraagd wordt om een pastorale kanttekening daarbij. Ik geloof, dat deze bepaling een wijze is. Als het om de kinderdoop gaat, kan men vragen: tot hoelang is een kind nog kind? Tegenover de ouders, hoe oud we ook worden, blijven we dat altijd, is wel eens schertsend gezegd. Maar goed, kinderdoop is geen doop van jong volwassenen. Als regel zal de grens zijn de leeftijd van 12 jaar. De kerkorde bindt zich echter niet aan deze regel als aan de wet der Meden en Perzen, die niet te herroepen is. Soms kunnen er bijzondere omstandigheden zijn, zoals het feit dat tegelijkertijd meerdere kinderen uit een gezin gedoopt worden. Is de leeftijd van 12 jaar dan nog net toegelaten en die van dertien juist niet meer? U voelt, het gaat om de geest van de kerkorde, niet om de letter. Alle dingen moeten in de gerheente met goede orde zijn geregeld.

Geen overschatting

Het is goed reformatorisch om te bedenken, dat de zaligheid niet van het sacrament afhangt. Dat mag niet leiden tot onnodig uitstel. De Heere heeft er recht op, dat als kinderen geboren worden in christelijke gezinnen, het leven Hem wordt toegewijd. Als we tevens bedenken hoe groot het wonder is, dat God omziet naar verloren mensen, nog: te klein om de dingen te verstaan, zullen we niet achteloos omgaan met de heilige dingen. De Heere wil het verbond oprichten, en teken en zegel daarvan doen bedienen. Is dat niet groot? In één van de gemeenten, die ik mocht dienen, ging de jonge moeder niet met haar kindje wandelen, of de eerste gang met de kleine was geweest naar Gods huis! Dorpstraditie? Best, maar zit daar geen mooie gedachte achter? 'Heere U mag als eerste het kindje dat we kregen, zien in Uw huis voordat mensen blikken werpen in de kinderwagen'. Maar de zaligheid hangt niet af van het sacrament. Werd de doop in de kinderjaren onthouden, en komen we als ouders daar later op terug, of komen we als jongere tot andere gedachten, dan is er geen reden tot angst 'mijn kind, of ik zelf is/ben niet gedoopt'. Dan zijn we voor de Heere niet minder. Ik moet er nu aan denken, dat Israël uittrok uit Egypte nadat het bloed aan de post was bevestigd. De verderf engel ging Israël niet voorbij, omdat het Israël was. Ook in Gosen zouden er onder de eerstgeborenen doden zijn, als er geen bloed was aan de dorpel, evenzo goed als in Egypte. Israël was niet beter! Ook dat volk kon alleen in de weg van bloedstorting verlossing ontvangen. Daarom is het een wijze ordening dat kinderen tot op hun 12e jaar nog gedoopt kunnen worden. Na die leeftijd wachten ze, tot ze zelf na Openbare Belijdenis te hebben afgelegd de doop ontvangen op hun begeerte 'om er helemaal bij te mogen behoren'. En een doop van een jong-volwassene kan in de christelijke gemeente wel diepe indruk maken, zelfs...een getuigenis doen uitgaan. Maar daarom verkiezen we de laatste nog niet boven de eerste!

W. Chr. Hovius

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen