Voortdurend gekruisigd

Paulus roemt in het kruis van Christus alleen. Een andere roem is er niet. Dat geloofsroemen is te zien. Door Welken... Daarmee kan het kruis bedoeld zijn en ook Jezus Christus. Maar dat maakt geen verschil. Alleen door Hem Die aan het kruis stierf, is het waar.

Door Welken... De wereld is voor mij dood, zegt Paulus. Hij is de kruisdood gestorven door het sterven van Christus aan het kruis. Met wereld bedoelt Paulus hier niet Gods goede schepping, maar alles wat tegen Christus' kruis ingaat op deze wereld. En dan hier wel heel in het bijzonder al onze eigen plannen en ons eigen denken, ons kunnen en onze hoogmoed.

De wereld is er niet alleen buiten ons, buiten onze kerk en onze gemeente, maar zeer bepaald er dus ook in. De wereld is de wereld van de werken van het vlees uit Gal. 5, de wereld van de wet om door eigen prestaties Gods gunst te verdienen, de wereld van de zonde, de wereld waarin het staan op eigen voorrechten, afstamming en waardigheid regeren.

Het is de wereld waarin eigenroem regeert, die roem die Paulus in het eerste gedeelte van de tekst ver van zich geworpen heeft, omdat het licht van het kruis van Golgotha het hem ontdekte als vijandschap tegen God. Die wereld is gekruisigd. Die is dood en blijft dood. Voor gekruisigd wordt namelijk in de grondtaal een werkwoordsvorm gebruikt die betekent dat het eenmaal gebeurd is, maar dat ook tegelijk de werking er van nog voortduurt in het heden. De wereld hangt nog steeds aan het kruis.

Hij regeert niet, maar is echt dood. Hij hangt aan het kruis van Christus. Mijn 'wereld' hangt er ook aan, hangt er allereerst aan.

Wat een troost. Of wat een schrik. De wereld is dood, of uw wereld is springlevend en u zult er in omkomen. Daarom nodigt de prediking van het kruis van Christus u tot het ware leven. Wat een troost voor Paulus! Wat een jaloersmaken ook voor allen in de gemeente van de Galaten die het toch weer met een ander Evangelie waren gaan houden. Wat een troost! Want wat een strijd is er immers nog steeds niet voor een ieder die bij de Heere Jezus Christus behoort en uit Zijn kruislijden leeft. Wat een strijd, wat een verliezen vaak ook. Wij hebben geen volkomen geloof nog. En wij zoeken ook met zo' n ijver de dingen van Gods Koninkrijk niet als wij schuldig zijn. Hier dan het houvast ook in de strijd. Het is geen hopeloze strijd, die strijd van vlees tegen Geest. Ik behoef niet wanhopig te worden in deze strijd. Ik behoef ook niet wanhopig te worden als ik soms zie dat de Kerk schijnbaar achteruit gaat. Het gaat er maar om op Wie u uiteindelijk ziet! Alles wat tegen is, hangt aan het kruis.

Ik mag weten, zegt Paulus, dat alles wat mij winst was, dat alles waarmee ik mijn zaak dacht in stand te houden en uit te breiden, dat dat schade was. Dat heb ik gelukkig nu niet meer nodig. Dat is even een bevrijding! Staat dan in de vrijheid waarmee Christus heeft vrijgemaakt en laat u nooit met een ander juk van dienstbaarheid bevangen.

Zo kan ik ook strijden. Strijden niet voor mijn eigen zaak en niet krampachtig. Maar in zijn kracht. Zo mag mij de belofte gelden en waar zijn: Die van Christus zijn hebben het vlees gekruisigd met de bewegingen en begeerlijkheden. Dat is geen prestatie die vanuit ons opnieuw als een last moet worden opgebracht, maar een gave vanuit Christus Zelf. Een gave die Hij verdiende in Zijn kruislijden. Dan mag ik roemen in mijn zwakheden opdat de kracht van Christus in mij zal wonen. Want als ik zwak ben, ben ik machtig. Dan is Christus machtig in mij. Want Zijn genade, heeft Hij Zelf tot mij gezegd, is u genoeg. En als Christus iets genoeg noemt, dan is het echt genoeg. Dan heb ik er ook genoeg aan.

De wereld is dood voor mij. Nog meer. Ik ben ook dood voor de wereld: '...en ik der wereld' . Ik tel in het oog van de wereld niet meer mee. In het oog van de goddeloze wereld en in het oog van een zogenaamd godsdienstige wereld. Maar dat is ook niet erg. Want Christus is alles! Onze jonge mensen vooral kunnen het daar wel eens moeilijk mee hebben. En ook ouderen. Wij willen er immers allemaal graag bijhoren. Wij willen ook als christen vaak nog weleens van twee walletjes eten.

Het mag niet, maar het behoeft ook niet en het is ook niet erg. Je behoort dan wel ergens anders bij. Een gemeenschap die nooit meer weg gaat. Welke werken wij dan doen, waardoor wij opvallen staat aan het einde van hoofdstuk 5 en het begin van hoofdstuk 6. En zo velen, dat is de belofte, als er naar deze regel wandelen, over hen zal zijn vrede en barmhartigheid. Het zij verre van mij dat ik zou roemen anders dan in het kruis van onze Heere Jezus Christus. Door Hem deze genadegaven en deze rust en dit uitzicht. Zelfs als het niet meevalt. Wij roemen ook in de verdrukkingen dan zelfs, zegt Paulus in Rom. 5. Dat is nu typisch iets wat de dwaalleraren met het andere Evangelie in de gemeente van de Galaten zeer bepaald niet willen. Zij willen om het kruis van Christus niet vervolgd worden (vers 12). Het zij verre van mij... Hoe dicht is het bij u om alleen te leven van het Kruis van Christus?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen