De gemeenschap der heiligen

Wij belijden met de Kerk van alle tijden en aan alle plaatsen de gemeenschap der heiligen. De apostolische geloofsbelijdenis noemt het heel duidelijk. Er wordt mee bedoeld de onderlinge geloofsverbondenheid van broeders en zusters in de Heere. En de catechismus brengt het in vraag/antwoord 55 wonderschoon in verband met het lidmaat zijn van het lichaam van Christus en een deel hebben aan de Heere Jezus met al zijn schatten en gaven. Tevens benadrukt de catechismus de onderlinge verantwoordelijkheid jegens-elkaar als gelovigen. De gemeenschap der heiligen is niet alleen een genieten van de Heere Jezus en Zijn genade, het is ook een taak en roeping nl. om zijn gaven ten nutte en tot zaligheid der andere lidmaten  gewillig en met vreugde aan te wenden. De gemeenschap der heiligen. Een wezenlijk deel van het christen-zijn. Echter wat komt er van terecht? Functioneert het echt op bijbelse toonhoogte? Heeft de wereld alle reden om te zeggen van ons als kerkmensen: zie hoe lief ze elkander hebben? En als we moeten erkennen, ootmoedig en bedroefd, dat er heel wat ontbreekt aan die gemeenschap der heiligen, waar ligt dan de oorzaak? Wat is met name bepalend en beslissend voor het goed functioneren van die gemeenschap? Onze tekst brengt het in verband met het wandelen in het licht. Wanneer we in het licht wandelen dan is er de gemeenschap der heiligen, wandelen we in de duisternis, dan is die gemeenschap er niet. En met die duisternis wordt de zonde bedoeld. Er wordt mee bedoeld alles wat met zonde samenhangt. Het luisteren naar de satan, het toegeven aan de boosheid van ons hart. Zal dat ware gemeenschap onder elkaar kunnen geven? Immers, neen. Want zonde verenigt niet, doch verstrooit. Zonde drijft uit elkaar, maakt verhoudingen stuk, geeft verbittering en verharding.

Daarom is wandelen in het licht gelijk aan breken met de zonde, strijden tegen de zonde. We zijn door Gods genade getrokken uit de duisternis van deze wereld tot zijn eeuwig en wonderbaar licht. In ware bekering zijn we weggetrokken uit de duisternis en heengetrokken naar Jezus, het Licht der wereld. En daarin zijn we heengetrokken naar God de Vader, die een Licht is en gans geen duisternis is in Hem. We leven in geloofsverbondenheid met Hem door Jezus Christus onze Heere. We hebben gebroken met alle banden van zonde en ongerechtigheid en we hebben ons restloos toevertrouwd aan de Heere en Zijn genade. We zijn gaan zingen, met hart en ziel: 'Gods vriendelijk aangezicht heeft vrolijkheid en licht voor alle oprechte harten, ten troost verspreid in smarten...' En dat blijft niet onopgemerkt in ons leven. Dat dringt door in alle levensverbanden, waarin de Heere ons plaatst. In de dagelijkse Strijd van het geloof kappen we telkens weer de zonde af. De geboden des Heeren zijn ons lief, ze zijn ons in het hart geschreven. Het is uit liefde tot Jezus dat we er van harte naar streven om in de ruige werkelijkheid van het dagelijks leven volkomen rekening te houden met Gods geboden. In absolute eerlijkheid is het ons gróte ernst om in de ware vrede des Heeren te wandelen. We weten dat elke vorm van ogendienst en huichelarij uit den boze is. Immers, daarmee kunnen we hooguit goede sier maken tegenover mensen, doch het stinkt in Gods neusgaten. Want Hij ziet het hart aan en vraagt naar waarheid in het binnenste. En eenmaal zal Hijzelf de waarheid ten volle aan het licht doen treden voor Zijn rechterstoel. Dan zal elke vorm van lippendienst door de mand vallen.

Het geloof nu, houdt met dit alles rekening. Het leeft echt 'voor het aangezicht des Heeren'. Het stelt zich gedurig voor de Heere God en vraagt zich af: 'Wat zou Hij ervan vinden?' En daarin strijdt het de goede strijd. Het wandelt inderdaad in het licht. Lukt dat volkomen? Neen. Echter wel is het zo dat de zonde niet meer de baas is. Door het geloof in Christus Jezus is de macht van de zonde gebroken. De zonde heerst niet meer in ons, heeft niet meer het laatste woord. Maar helemaal opgeruimd is het nog lang niet. De smet van de zonde blijft. Ons boze hart blijft opspelen, de satan blijft zijn geweld uitoefenen, de wereld blijft lokken en trekken. Voor onze ervaring wandelen we meer in de schemering dan echt in het licht. Alleen, niet onze ervaring is maatgevend, maar het Woord van God.

En waar we met Paulus moeten klagen dat het kwade ons bijligt als we het goede willen doen, daar kan dat kwade ons desondanks toch niet verhinderen om werkelijk in het licht te wandelen. Want waar we last hebben van zonden en zwakheden die nog tegen onze wil in ons zijn overgebleven, daar hebben we het allerbeste bewijs in ons geloofsleven dat we wandelen in het licht.

Wandelen in het licht, wat hebben we dat nodig. Dat hebben we nodig, omdat God, zegt de tekst, in het licht is. Wanneer we ons christen noemen en daarin belijden dat we gemeenschap met Hem hebben, dan behoort die gemeenschap met de Heere ook aan de dag te treden. Hij die Zelf in het licht is, vraagt van ons dat we hier op aarde in het licht wandelen, dat we grote ernst maken met de heiliging van het leven. Niet in krampachtige wettische zin uiteraard, wel in betoning des geestes en der kracht. En waar we dicht bij Jezus blijven, en dicht bij God, waar we Gods verborgen omgang gedurig beoefenen, daar zal die betoning des geestes en der kracht als een goede reuk van ons uitgaan. Daar wandelen we onmiskenbaar in het licht... en daar is er ook de gemeenschap met elkander, de gemeenschap der heiligen. Gemeenschap der heiligen. Dat is geen sfeer van elkaar schouderklopjes geven of elkaar de bal toespelen, het is geen clubgeest van soortgenoten. O neen. Het is veel anders en veel dieper en veel rijker. Het is de onderlinge verbondenheid in Christus. Het is de band van Christus die samenbindt. We weten niet alleen onszelf verbonden met Christus, we weten dat ook van elkaar. We weten ons met elkaar in Hem verbonden. Dat betekent ook dat we elkaar aanzien in Christus en in Zijn volbrachte werk. Dan vallen al die kleine en grote ergenissen weg waardoor we elkaar zo vaak vastpinnen op het schandblok. We kijken er dwars doorheen en overheen.

Immers, wanneer Christus Zelf onze mede­broeder en zuster alles vergeven heeft, zouden wij het dan ook niet doen? Hebben wij dan nog het hart om het niet te doen? Zegt de tekst niet in het tweede gedeelte dat het bloed van Christus reinigt van alle zonden? Van alle. Daar raakt het ware geloof niet over uitgedacht. Dat is een voortdurende bron van blijde verwondering. En daar mogen we onze medechristen niet van buitensluiten.

Gemeenschap der heiligen. We zijn onderling verbonden in schuldbesef voor de heilige God. We zijn onderling verbonden in de blijde wetenschap van verzoend te zijn door het bloed van Christus. We zijn onderling verbonden in het strijden van de goede strijd d.w.z. we zijn onderling verbonden hierin dat we wandelen in het licht, gelijk Hij in het licht is. We stralen licht uit. We stralen dat licht samen uit.

Gemeenschap der heiligen. Het is er en het zal er zijn op deze aarde, tot de jongste dag toe.

Alleen, leven wij erin? Beoefenen wij het? En indien niet of zeer gebrekkig, wat is daarvan de oorzaak? Soms dit, dat we ong nog steeds niet hebben laten trekken uit de duisternis tot Zijn licht? We leven nog in het donker? We wandelen erin? Er is maar één geneesmiddel nl. wandelen in het licht gelijk Hij in het licht is Dat alleen doet de gemeenschap der heiligen opbloeien.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen