God met ons

En de Heere was met Josafat

Het is maar een korte notitie. Een kanttekening slechts van de Kroniekschrijver, bij het leven van Josafat. Toch een geweldig woord. Zonder twijfel het belangrijkste woord, wat over Josafat gezegd wordt. En het is een woord dat onder de beademing van de Heilige Geest de auteur uit de pen is gevloeid.

God met ons

Dat roept herinneringen op aan het paradijs. De plaats van licht, leven, liefde en harmonie. Daar was gemeenschap, dagelijkse omgang tussen God en de mens. Vanuit die gemeenschap ruiste het: 'Looft God, looft zijn Naam alom', in het hart en van de lippen van het eerste mensenpaar. En God zag al wat Hij gemaakt had en ziet, het was zeer goed.

Maar deze gemeenschap in harmonie was toch in Josafats dagen allang verleden tijd. Adam keerde zich van God af en wij met hem. We hebben de omgang verbroken en een verbond gesloten met de vorst der duisternis. De gevolgen bleven niet uit. De vrede week uit het hart en uit de samenleving. Het loflied ter ere van God verstomde. Egoïsme kreeg de overhand en het strijdlied weerklonk.

En de Heere was met Josafat

Hier is de God van het genadeverbond. 'Wij geloven, dat onze goede God door zijn wonderlijke wijsheid en goedheid, ziende dat zich de mens alzo in den lichamelijke en geestelijke dood geworpen en geheel ellendig gemaakt had. Zichzelf begeven heeft om hem te zoeken, toen hij al bevende voor Hem vlood en heeft hem getroost belovende hem zijn Zoon te geven' (Art. 17 NGB). Gods Zoon, onze Heere Jezus Christus, is naar zijn menselijke natuur een vrucht uit het geslacht van David, uit het geslacht van Josafat ook. Voor zoveel het vlees aangaat afkomstig van de Joden. Hij heeft immers het zaad Abrahams aangenomen en is Zijn broederen in alles gelijk geworden, uitgenomen de zonde. Zo is Hij in der waarheid onze Immanuël, God met ons.

En de Heere was met Josafat

Josafats naam betekent: de Heere heeft recht verschaft. Hij is een theocratische koning. Zijn persoon is een zwakke heenwijzing naar en zijn ambtswerk een sterke roep om de grote Zoon van David, Die zelf recht verschaft, de Heere Jezus Christus. Terwille van Christus is de Heere met Josafat, als koning en met zijn volk. De Heere wilde nog wonen onder Israël. 'Hij verkiest voor ons de erfenis', zo jubelde het volk in de tempel. Een waar woord.

Maar in de dagelijkse praktijk was het zo, dat het grootste deel van Israël, niet met de Heere wenste te leven. In N. Israël was er onder Achab, de kalverdienst en de Baaldienst. En Asa's hervormingspogingen hadden Juda nog steeds niet geheel van afgoden gezuiverd. En dit is het oordeel, dat het Licht in de wereld gekomen is en de mensen hebben de duisternis, de afgodendienst, liever gehad dan het leven met de Heere, de God van het genadeverbond. Zo was het toen en nu is het niet anders.

En de Heere was met Josafat

Hier schittert Gods verkiezende genade in Christus. Een ergernis voor het hoogmoedige vlees. Toch een onuitsprekelijke troost voor een ieder, die onder de bediening van het genadeverbond, door Woord en Geest ontdekt wordt aan zijn vijandschap en afkeer van de Heere en Zijn heerschappij over ons leven. Maar de Heere werkt door. Onwederstandelijk! Ontdekkend, trekkend en lokkend brengt Hij ons aan de voeten van Vorst Immanuël. En in Hem wordt het grote heilgeheim verklaard, hoe God, zonder aan Zijn gerechtigheid tekort te doen, met een zondaar kan zijn en blijven. Uit genade alleen. Door Christus alleen. Door het geloof alleen. De Heere Jezus Christus heeft recht verschaft en verzoening teweeggebracht. Dan gaan we het ook verstaan: 'Gij hebt Mij niet uitverkoren, maar ik heb u uitverkoren, opdat gij zoudt heengaan en vrucht dragen'. Zo mag Josafat en alle gelovigen, met de Heere leven en vruchtbaar en dienstbaar zijn in Zijn koninkrijk. Soli Deo Gloria.

En de Heere was met Josafat

Geldt het ook ons persoonlijk? Beproeft uzelf of ge in het geloof zijt. Het is geen vanzelfsprekende zaak. We lezen het niet van Asa, hoeveel goeds er ook over hem gezegd wordt. Hij begon wel met de Heere. Iets waar hij zich overigens ook nogal op liet voor staan. 2 Kronieken 14 : 7. Maar het ontbrak hem en velen van zijn volk aan de volharding der heiligen. En dat is nu juist het onbedriegelijk kenmerk van Gods eeuwige verkiezing en onveranderlijke gunst. Wie volharden zal tot het einde, die zal zalig worden. De Heere, de God van het genadeverbond is in de Middelaar, de Heere Jezus Christus, zijn volk nabij in leven en in sterven.

Josafat heeft gestaan aan het ziekbed en bij het sterfbed van zijn vader. De beroemdste dokters van die tijd waren daar present. De stervensbegeleiding van de kant van de menselijke wetenschap was er optimaal. Indrukwekkend tenslotte was zijn begrafenis. Maar over de nabijheid des Heeren en de genade des Heeren lezen we met geen woord.

Onze voorvaderen pleegden nogal eens te zeggen: 'Het maakt een groot verschil of wij met de Heere begonnen zijn of dat de Heere met ons begonnen is'. Een waarschuwing die juist vandaag uiterst actueel is. Want het aloude remonstrantisme, in een nieuw jasje, viert hoogtij en verslaat zijn duizenden.

En de Heere was met Josafat

In het verband van onze tekst betekent het vooral: 'De Heere is hem gunstig gezind en het is Zijn wil hem te helpen en bij te staan in alle omstandigheden. Nu de omstandigheden waren moeilijk genoeg voor Josafat. Oorlogsdreiging van alle kanten. Maar zo God voor ons is, wie zal dan tegen ons zijn? Als de Heere met ons is, durven we ook, zo nodig alleen te staan. Het leven in nauwe gemeenschap met de Heere en voor de Heere maakt een kind van God niet zorgeloos, maar juist zorgzaam. De eerste zorg van Josafat, na zijn troonsbestijging is om de grenzen van zijn land veilig te stellen. Josafat belijdt dat de Heere deze wereld onderhoudt en in Zijn bijzondere voorzienigheid vooral zijn volk bewaart en bestuurt. Maar hij weet ook dat de Heere daarbij mensen en middelen inschakelt.

Josafat is niet oorlogszuchtig, maar hij is er wel op uit om zijn zelfstandigheid tegenover Israël te bewaren. En daartoe houdt hij een paraat leger op de been. Hij heeft zorg over het erfdeel dat de Heere hem heeft toevertrouwd en is waakzaam aan de grenzen van zijn land. Zijn diepste motief is daarbij ongetwijfeld geweest, de invloed van de afgodendienst te weren.

Als de Heere met ons is, wordt de eer des Heeren en de dienst des Heeren ons nauw op het hart gebonden. Daar hopen we volgende week op te wijzen. We eindigen voor ditmaal met Psalm 146. Welgelukzalig is hij, die de God van Jacob tot zijn Hulp heeft, wiens verwachting op de Heere zijn God is.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen