Globaal bekeken

Ds. H. J. Hegger, predikant-directeur van de Stichting 'in de Rechte Straat' zond onderstaande Open Brief aan paus Johannes Paulus II i.v.m. de ontvangst van PLO-leider Yasser Arafat. Tussen twee haakjes: 'erkenning van Israël' door het Vaticaan is voor ons geen must. Integendeel, het Vaticaan heeft geen recht op zulke wereldlijke aspiraties. Dat neemt intussen de spits van Hegger's brief niet weg.

’Op grond van Gods heilige Woord in de Schrift, in verbondenheid met allen die de levende Christus waarachtig liefhebben, klaag ik u aan en beschuldig u van medeplichtigheid aan de moord op twee Joodse kinderen (van 2 en 4 jaar) en aan de verwonding van 34 Joodse bezoekers van de synagoge op 9 oktober.

Gronden voor deze aanklacht zijn o.a.:

1. U hebt, evenals uw voorgangers, wél de Arabische staten van wie vele alleen maar de vernietiging van Israël betogen, officieel erkend, maar hebt nog steeds geweigerd Israël als staat te erkennen, waarmee ook u te kennen geeft, zij het op indirekte wijze, dat Israël als staat verdwijnen moet.

2. U hebt de aartsvijand van Israël, Y. Arafat, officieel ontvangen. U weet dat hij de leider is van de P. L O., die de vernietiging van Israël in haar vaandel geschreven heeft.

3. Daarmee zet u de trieste geschiedenis van het antisemitisme van de R.K. Kerk voort, die in het Concilie van Lateranen besloot tot het oprichten van getto's voor de Joden en tot het verplicht stellen van een insigne, waardoor zij voor iedereen als Joden zouden kunnen herkend en gebrandmerkt worden. De verplichting tot het dragen van de Jodenster is geen uitvinding van Hitler, maar van úw kerk. Doordat u de aartsvijand van Israël officieel in het Vaticaan hebt ontvangen, hebt u dat antisemitisme dat in de voorbije eeuwen geleid heeft tot de foltering en vermoording van honderdduizenden, en in de laatste wereldoorlog, zelfs van 6 miljoen Joden, opnieuw aangewakkerd. En vanuit die haat tegen Israël die door u bevorderd is, heeftthans de moord op deze kinderen plaats gegrepen.

4. Ik klaag u aan, omdat u zich de plaatsbekleder van Christus op aarde laat noemen en dat u zich laat noemen met de namen van de Joden, Paulus en Johannes, terwijl u zich in uw daden - zie 1 en 2 - vijandig tegenover hen, en bevriend met hun vijanden, opstelt.

5. Ik klaag u aan, omdat u zich laat noemen 'Heilige Vader', een naam die Christus alleen aan Zijn Vader heeft gegeven (Joh. 17:11), en dat u, ondanks deze aanmatiging, eerbied en vriendschap betoont jegens hen, die het volk, waaruit de Zoon van deze hemelse Vader geboren is, willen uitroeien. Wij wijzen u op wat Paulus, wiens naam u ten onrechte hebt aangenomen, schrijft: 'Uit hen is wat het vlees betreft, de Christus die is boven alles. God, te prijzen tot in eeuwigheid. Amen' (Rom. 9:5).

Eens zult u zich tegenover God moeten verantwoorden over in feite vijandige opstelling tegenover het volk van Zijn Zoon. Dan zult u ervaren: 'Wie u (Israël) aanraakt, raakt Zijn oogappel aan' (Zach. 2:8).

6. Ook al hebt u zich openlijk van deze moord gedistantieerd, dat neemt uw indirekte medeplichtigheid niet weg. Ook Pilatus, de vertegenwoordi­ger van het toenmalige Rome, wast zijn handen in vermeende onschuld.

Aldus H. J. Hegger (Boulevard 11, 6881 HN Velp G.), die eens priester was van uw kerk en zich medeplichtige wist o.a. aan dit antisemitisme van uw kerk, maar die zich thans door genade en geloof het eigendom weet van de Jood, Jezus Christus, de Zoon van God, genietend van de vreugde en de vrijheid van de kinderen Gods, die Hij verworven heeft door Zijn sterven aan het kruis.'

***

Uit een rondzendbrief van ds. G. H. Cohen Stuart, theologisch adviseur van de Ned. Herv. Kerk te Jeruzalem, overigens het volgende over de recente ontwikkelingen in het Midden-Oosten, met name in Beiroet.

’Vanmorgen (15 sept., red.) kwam het bericht van de moord op Bashir Jemayl, nadat we gisteravond het interview van de BBC met Hussein hadden gezien. Sombere politici reageerden vanmorgen: de dood lijkt het loon voor de wil van een arabisch leider om vrede te sluiten met Israël. Dit is de derde na Abdullah in 1951 en Sadat vorig jaar. Eigenlijk hadden we de politiek deze keer willen laten rusten. Sommige leken aleen dat gelezen te hebben, terwijl het alleen maar een zijlijntje was in onze hele brief Sommige reacties hebben ons geschokt. De polarisatie over de situatie in het M. O. is in Nederland blijkbaar nog groter dan hier. Ondanks de veroordelingen van elkaar in de media wordt er in ieder geval nog naar elkaar geluisterd, wordt hier in ieder geval nog de informatie van zowel de regering als van de PLO doorgegeven. Ondanks de spanning, de hevigheid van de gevoelens is de innerlijke verscheurdheid van het Israëlische volk duidelijk. Een evengrote meerderheid als Begin als premier wil, is bereid tot territoriale concessies in ruil voor vrede. Dat is vermoedelijk de reden om de verkiezingen uit te stellen.'

***

Over polarisatie intussen gesproken. In het blad Visie van de Evangelische Omroep schrijft Huib Verwey, voorzitter van het Israël Comité Nederland, in een hoofdartikel de volgende volzinnen:

'De hysterie in de meeste media, de belustheid waarmee de nieuws-en politieke smaakmakers zich op de moordpartij concentreerden als iets wat bovenal aan Israël verweten moest worden, toonde óók in gematigder contreien, waar men nog enige "goodwill" t.a.v. Israël mocht veronderstellen, hoe uitgehold en voos de Nederlandse relatie tot Israël geworden is en hoeveel onbewuste haat en weerzien er óók onder de "gematigden" leeft!

Plotseling ontpopten velen onder de Israël-vrienden en zelfs uit Joodse organisaties zich als bedillerige moralisten en klonken beverige excuses ten overstaan van de Kerken, de Humaniteit, de Volken en tenslotte alle goden van deze eeuw, die Israël hóe dan ook zouden trappen, al zou dat volk uit louter heiligen bestaan.

De propaganda via de media functioneerde blijkbaar zó effectief, dat het begrip "betrokkenheid" snel tot "verantwoordelijkheid" uitgroeide en toen was het nog maar één stap naar het beoogde doel: dat een brede schare niet beter zou weten of Israël had zélf die moorden in Beiroet op zijn geweten... De huilerige, bedillerige, een van "vrienden-toont-men-zijn-feilen" doortrokken geest van kritiek die ook Israels vrienden voer, geeft de buitenwereld de gevaarlijke indruk dat Israël toch wel heel wat op zijn geweten moet hebben. En waarom nog niet een stapje verder: direct medeschuldig, bloed aan de handen, moordenaars mét de christelijke falangisten...'

Hier begint het ons te duizelen. Dit is blinde Israëlmanie. Wat moeten intussen de EO-medewerkers, Israëlvrienden denken van deze (dis-)kwalificaties. Wat zijn het voor vrienden (van Israël) immers, die geen feilen meer mogen tonen?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen