Christenen in Oost-Europa (4)

Roemenië

Het land, waar Ceaucescu regeert, staat bekend om zijn liberale buitenlandse politiek. Het stelt zich zelfstandig op binnen de kring van Oost-Europese landen. Grote reclamecampagnes trekken jaarlijks vele duizenden naar de gouden stranden aan de Zwarte Zee. Wie echter meent, dat ook de binnenlandse politiek van Roemenië liberaal is, vergist zich. Al bij de grens bemerkt elke bezoeker, dat Roemenië een land is met een gesloten systeem, dat uitgesproken anti-christelijk is. Lange wachttijden en uitgebreide controles, waarbij vooral ook naar Bijbels gevraagd wordt, moeten voorkomen, dat ongewenste lektuur het land binnenkomt.

De Hervormde Kerk heeft daar duidelijk onder te lijden. Deze hongaarse kerk is voornamelijk in het westen van Roemenië te vinden, in het vroegere Zevenburgen. Twee bisschoppen geven leiding aan het kerkelijk leven, ds. Nagy in Cluj en ds. Papp in Oradea. Vooral de laatste is berucht wegens zijn staatsgezind optreden, waarvan verschillende predikanten in de loop van de tijd het slachtoffer zijn geworden. De studenten worden in Cluj opgeleid, waar een theologische fakulteit is.

Evenals de kerk in Tsjechoslowakije kampt men in Roemenië met het nationaliteitenprobleem. Het Hongaars dient te verdwijnen. De overheid weet, dat de Bijbel een belangrijk hulpmiddel is om niet alleen het evangelie door te geven, maar ook om de hongaarse taal in stand te houden. Daarom is de uitgave van deze bijbels vrijwel onmogelijk. Ter gelegenheid van een bijeenkomst van de, Hervormde Wereldbond in Poiona Brasov werd in 1980 een aantal hongaarse bijbels aangeboden, de eersten in vele jaren. Toen de bisschop van Cluj deze overhandigd kreeg was hij ontroerd, dat na zoveel jaren weer bijbels ter beschikking van de kerk kwamen. Maar dit aantal was een druppel op een gloeiende plaat. Gelukkig worden ook op andere wijze bijbels aan de kerk geschonken. Helaas is echter de publiciteit rond dit werk zo groot, dat de politie en de douane verbeten jacht maken op alle illegale bijbels.

Zoals dat ook in het openbare leven overal zichtbaar is, kenmerkt de armoede het leven van de kerk. Bij alle benoemingen tellen niet zozeer de geestelijke kwaliteiten van een ambtsdrager, maar vooral zijn houding tegenover de staat. Dit leidt in het kerkelijk werk en de opleiding van de studenten tot geestelijke verschraling. Bijbelgetrouwe predikanten houden wel kontakt met elkaar, maar er is geen gelegenheid in het openbaar samen te komen. Daarom worden in stilte ontmoetingen van ouderen en jongeren georganiseerd, waarin bijbelstudie centraal staat. In de ge­meenten probeert men met het Woord van God ook de jongeren te bereiken. Een ontzaglijke opgave in een land, waar de staat de jeugd geheel voor zich opeist.

Armoede is er ook in de gezinnen van predikanten. Velen leven ver onder het bestaansminimum. Men is dan ook dankbaar voor alle geestelijke en materiële steun die geboden kan worden. Dit geldt temeer, nu de voedselschaarste toeneemt. Al jarenlang was er gebrek aan vlees, boteren meel. Nu is bijna alles gerantsoeneerd. Controles moeten voorkomen dat burgers elders inkopen gaan doen. Dit levert vooral voor predikanten, die een laag traktement hebben, enorme problemen op. Waar moeten zij het voedsel vinden, dat nodig is om hun gezin te onderhouden, terwijl alles zo duur is, dat ze het nauwelijks kunnen betalen?

Voor de buitenstaanders is het dagelijks leven van deze gezinnen nauwelijks voorstelbaar. De verdrukking gaat elke dag door. Kontakten met buitenlanders zijn niet gewenst, zodat elke ontmoeting eigenlijk officieel aangemeld moet worden bij de politie. Herhaaldelijk worden christenen ter ondervraging naar het bureau geroepen. Bezoekers, ook familieleden, mogen niet blijven overnachten, maar dienen in een hotel te gaan, waar de prijzen voor oost-europese begrippen hoog zijn. Dit maakt het isolement nog groter.

In dat licht bezien, is het een wonder, dat de kerk in Roemenië nog steeds groeit. Nieuwbouw van kerken wordt niet toegestaan. In een reeks van jaren is slechts één nieuwe kerk gebouwd, die dan ook steeds aan bezoekers getoond wordt. Maar elders komen meerdere gemeenten al jarenlang in een woonhuis bijeen. In de zeventiger jaren heeft een ontzettende aardbeving talloze kerken verwoest. Nog steeds zijn in veel dorpen de puinhopen van de kerk te zien, die niet mag worden opgebouwd of waarvoor het geld ontbreekt. Maar de Heere zorgt voor Zijn kerk. Men woekert met de talenten, die men ontvangt. Een bijbel of een geestelijk boek is zo'n talent, dat soms ongekende vruchten oplevert. Wie met de predikanten spreekt, verwondert zich over hun moed. Iemand zei: 'Ik ben eigenlijk elke dag bang, maar ik heb een God, Die mij dagelijks bewaart en mij van mijn angst verlost' . Zo werkt hij in zijn gemeente en is ook daarbuiten velen tot zegen. Tóch leven ook hier de zorgen voor de toekomst. Velen zuchten onder het juk en vragen: Heere hoe lang? Zult u hen niet vergeten in uw voorbede? Ook op andere wijze kunt u uw medeleven tonen. Daarover handelt een volgend artikel.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen