Oud en nieuw

Op oudejaarsdag, zeker op oudejaarsavond spelen weemoedige gevoelens ons in meer of mindere mate parten. Zodra echter de nieuwjaarsdag is aangebroken moeten die gevoelens van weemoed al weer snel plaats maken voor andere. Als het nieuwe jaar zo fris als een pas uit de knop gekomen bloem is open gebloeid, als de dauwdruppels van de morgenfrisheid om zo te zeggen nog aan het nieuwe jaar kleven, dan overheersen bij ons doorgaans gevoelens van hoop en verwachting. Als een onbetreden sneeuwveld, zo ongerept ligt het nieuwe jaar voor ons. Het dient zich aan als een schone lei, als een onbeschreven blad papier. En we zitten meteen al weer vol nieuwe plannen en vol goede voornemens. We zullen dit en we zuilen dat. We wensen elkaar alle goeds en we bedoelen het ook goed. Want we willen ook goed.

Lijken we aan het begin van een nieuw jaar niet op een kleine jongen die in de vroegte van een zomermorgen al naast zijn bedje staat. De zon kiert door de gordijnen naar binnen. En hij is in bed niet meer te houden. Een nieuwe dag wenkt en die dag is vol schone beloften. Die kleine jongen daarom vol verwachting.

Maar op die manier maken we er een spel van. Strooien we onszelf zand in de ogen. Er is wel een nieuw jaar aangebroken. Maar al onze goede voornemens ten spijt blijft het bij het oude, blijven we zelf de oude: een door zonde bezoedeld en met schuld overladen mensenkind. Wij blijven verworteld met de oude Adam, de mens der zonde. En al vierden we nu 30 of 45 of 66 keren nieuwjaarsdag en al zijn we evenzovele keren met een zeker optimisme opnieuw begonnen, het oude bleef. Daar komen we nooit bovenuit. De werkelijkheid wordt niet anders door de bril met rooskleurige glazen die we op hebben.

Die werkelijkheid is dat we vanaf ons prilste begin in de macht van de zonde gevangen zitten. De zonde die het aan liet komen op een breuk met God waardoor de vriendschap tot onze Schepper veranderd is in vijandschap. En de alledaagse praktijk is dat we schuld met schuld vermeerderen en ons nog tegen God durven stellen.

Het blijft wat ons betreft bij het oude. Terwijl wij steeds ouder worden. En wat oud is, komt naderbij de verdwijning. Sterven. God ontmoeten. En dan? Een schrikkelijk oordeel.

Wie daarvoor niet koud en onverschillig is gebleven, gaat misschien aan het werk. Trouwer kerkganger dan u bent is er niet. In heel uw woonplaats woont er geen tweede die het zo nauw neemt met de Wet van God. Helpt dat wat? Kunt u zichzelf opknappen, vernieuwen? Het nieuwe laagje verf maakt het oude huis niet nieuw. Integendeel de gebreken komen nog duidelijker uit. En u zakt steeds dieper weg in het moeras, in de onmogelijkheid van het zalig worden.

Hoe kan Paulus dan zo triomfantelijk roepen: het oude is voorbij gegaan, ziet het is alles nieuw geworden. Gaat dat zomaar? Weet hij niet van die worsteling op leven en dood om van het oude iets nieuws te maken zonder dat het oude ooit nieuw wordt? Jawel. Luister: ik ellendig mens, wie zal mij verlossen uit het lichaam des doods (Rom. 7 : 24). Maar dan nog even verder geluisterd: ik dank God door Jezus Christus onze Heere (vers 25). Diezelfde Naam als aan het begin van onze tekst: indien iemand in Christus is, die is een nieuw schepsel. Wat der wet onmogelijk is heeft God gedaan door Zijn Zoon te zenden in de gelijkheid van het zondige vlees. Over het nieuwe jaar waarin wij meenemen ons oude, verzondigde leven, glanst het morgenrood van de genade dat zo heerlijk is gaan schijnen sinds engelen verkondigd hebben in Efratha's velden: is heden geboren de Zaligmaker. In Christus. Die twee woorden vormen het hart van onze tekst. Christus zelf staat tussen oud en nieuw in. Nee, hij daalde af tot in ons oude, verzondigde leven om het nieuw te maken. Dat wonder vinden we onder woorden gebracht in de eerste woorden van het volgende vers: en al deze dingen zijn uit God. Vader, Zoon en Heilige Geest hebben samen gewerkt en werken tot op vandaag de dag samen om ons oude leven nieuw te maken. De verdienende oorzaak daarvan is Christus. Daarom Hij in het middelpunt.

Dat begrijpt u. Maar hoe Hij het middelpunt van uw leven wordt, het rustpunt van uw hart? Dat werk heeft de Heilige Geest op Zich genomen. De liefde van de drieënige God voor verloren zondaars schept het nieuwe begin waardoor zondaren uit de dood tot het leven komen. De Heilige Geest wil dat in uw leven heel persoonlijk uitwerken. Door de liefde Gods in het hart uit te storten. Liefde die alle vijandschap verjaagt. Kun je dan nog één verkeerd woord van de Heere horen? Over mezelf niets dan verkeerds, maar over de Heere niets dan goeds. En hoe kom ik tegenover Gods Woord te staan? Dat ga ik beamen, toevallen. Dat woord wordt waar als het mij beschuldigt, als het mij erop wijst dat ik middenin de dood zit omdat ik God kwijt ben. Het gevolg van al die ontdekkingen is: ik ga roepen, smeken, zoeken. Dingen die ik vroeger niet deed. Het oude is voorbij gegaan, zie, het is alles nieuw geworden.

Is dat nieuw? Mag ik u meenemen naar een smalle weg die omhoog leidt? Daar loopt een man in lompen gekleed en de angst straalt uit zijn ogen. Het is een christen op weg uit stad Verderf naar Sion. Angstig is hij. Want al is hij uit stad Verderf ontvlucht, hij is nog niet behouden aangekomen. Maar waarom die angst? Weet hij dan niet dat de Heere geen half werk doet? Dat Hij die roept ook getrouw is? Hoeveel van ons lijken niet op deze christen? Er is meer oud dan nieuw in hun leven. Het lijkt steeds ouder, steeds verlorener, steeds hopelozer te worden. Straks komen ze terecht in de poef wankelmoedigheid en er dreigen nog zoveel meer gevaren. Zullen ze ooit in Sion aankomen? En toch: het oude is voorbij gegaan, ziet, het is alles nieuw geworden. Want het nieuwe leven ligt niet vast in uzelf maar alleen verankerd in Gods trouw. Al deze dingen zijn uit God. Van begin tot einde. Want Die op de troon zat, zeide: Zie, Ik maak alle dingen nieuw. Die op de troon zit is Dezelfde als Die alle macht heeft in hemel en op aarde. Laat de oude mens de kop opsteken, laat de hel vrij woeden, meer dan stuiptrekkingen zijn het niet.

Het oude is voorbij gegaan, ziet het is alles nieuw geworden. We gunnen elkaar dat nieuwe. Voor hoeveel mensen is de toekomst zonder glans. Omdat zoveel zorgen wachten. Omdat een groot verdriet het oude jaar uit en het nieuwe jaar in is meegenomen. Omdat een onderzoek wacht waarover we zo ongerust zijn. Op de zaak gaat het niet zo goed. Zullen we het komende jaar aan het werk kunnen blijven? Daarbij komen dan nog eens de zorgen in groter verband: de bedreiging van de grote wereldmachten. Dat allemaal behoort bij het oude, dat voorbij gaat. De nacht der zonde zal verdwijnen. Eens en voorgoed. Genade spreidt haar morgenrood. De nieuwe dag breekt zich straks in volle glorie aan.

Zo dan, wie in Christus is, die is een nieuw schepsel, het oude is voorbij gegaan, ziet, het is alles nieuw geworden. Stil maar. Wacht maar, al is het met een hart vol angst en zorgen. Wacht maar als de wachters op de morgen. Zo gaat ook voor u het oude voorbij. En wordt het nieuw. De laatste belofte uit de Bijbel garandeert dat: Die op de troon zat, zeide: Zie Ik maak alle dingen nieuw (Openb. 21 : 5).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen