Martelaarsbloed

Werkelijk ongelooflijk zijn de woorden waarmee ir. Van der Graaf in De Waarheidsvriend zijn opmerkingen over de discussie rondom 'Samen op weg' besluit. Hij releveert het trappen op de rem van de kant van de hervormden op de Hervormd-Gereformeerde synode alsook de bezwaren van de kant van de Gereformeerde Bond, de Confessionele Vereniging en de Kohlbruggegroep en schrijft dan: 'Maar de (nabije) toekomst zal leren of de vaderlandse kerk met haar oude papieren zo gemakkelijk in te ruilen is voor een kerk met louter moderne papieren, die niet door martelaarsbloed ondertekend zijn. En of wind van leer opweegt tegen wat nog levend bezit van de kerk is in de confessies'. Er is haast geen beginnen aan voor wie hier allerlei vraagtekens en uitroeptekens zou willen neerzetten. Wat zijn die oude papieren? Bedoelt de schrijver de belijdenisgeschriften van de reformatorische kerken in Nederland? Wie nam dan 't eerst zulke besluiten dat ze wel oud en eerbiedwaardig werden maar tegelijk gemakkelijk te veronachtzamen? En wat is dat anno 1983, 'de vaderlandse kerk? ' Wie haalt die mythe vandaag voor de dag? Ik ben een voorstander van een samengaan met de Nederlandse Hervormde Kerk en ik weet ook waarom, onder meer omdat ik die kerk respecteer en omdat ik geen reden heb om te twijfelen aan de betrokkenheid op het evangelie van die kerk. Maar 'vaderlandse kerk?' Zijn de andere kerken minder vaderlands? Anno 1983 mag dat wel degelijk eens uitgelegd worden. En, over 'martelaarsbloed' gesproken, aangenomen dat ir. Van der Graaf daarmee de martelaren van alle reformatorisch christenen in dit land bedoelt? Is dit niet een bijzonder hybride claim, die hier gesteld wordt. En is hij dan de martelaren in de strijd tegen het Nationaal Socialisme al zo gauw vergeten? Ik heb wel eens gehoord dat daar ook gereformeerden bij waren. En waar waait die wind van leer dan? Alleen bij de ander? De schrijver wil wat al te spoedig gerustgesteld zijn ten aanzien van zijn gelijk. Ongelooflijk!

(Schrijver Vandaag in Trouw)

Kerkgevoel

In het artikel van ir. Van der Graaf dat o.a. bedoeld zal zijn als antwoord op een stukje van mij (Martelaarsbloed, 7 jan. 1983) maakt hij onderscheid tussen gereformeerd en hervormd kerkgevoel. Dat laatste is, als ik het goed begrijp, voornamelijk in de gereformeerde bond te vinden. Met de vriendenkring van Kohlbrugge stemt hij overeen in zijn tekening van de gereformeerde kerken. De vrienden van Kohlbrugge spreken van een staat van totale geestelijke verwildering. Ir. Van der Graaf beseft 'dat velen lijden onder haar verval'. Zijn verwijt aan de gereformeerden (hun kerkgevoel) is dat ze zich niet ziek voelen. En dat doen de hervormden (bonders) wel. En zolang dat zo is moet er maar niets van een hereniging komen. Daartegenover wil ik beweren dat het streven van de gereformeerden niets te maken heeft met oecumenische lievigheid (zo lief zijn zij niet), maar alles met een doorgedrongen besef van de noodzaak om samen in het huis Gods te verkeren, onder één Woord en aan één tafel. Zij hebben bovendien bij zichzelf ontdekt dat er soms diepgaande verschillen van meningen zijn en die situatie herkennen zij in de hervormde kerk ook. Ik denk dat er geen gereformeerde te vinden is die niet wil bekennen dat we samen 'ziek' zijn. Over de aard van de ziekte valt dan te praten, de diagnose zal moeten voorafgaan aan de therapie. Wat deze gereformeerden en gelukkig ook heel veel hervormden in Samen op weg vragen is dit: laten we daar samen mee bezig zijn. We belijden samen en doorvoelen samen 'wat genade voor goddelozen is' en we belijden dat samen in onze gemeenschappelijke confessies, die intussen niet minder waarheid zouden bevatten als er geen martelaarsbloed aan kleefde. En we houden samen vast aan de openbaring Gods in de Schriften betuigd. Wat mij betreft vormen we samen 'de smalle gemeente', de gemeente 'die het geklank kent' en dat voor geen goud wil missen. Gelukkig. Als het hervormde kerkgevoel zou inhouden dat de gereformeerden gewogen en te licht bevonden zouden zijn, dan vraag ik me in den gemoede af hoe we ooit de eenheid in Christus kunnen beleven, die ook voor mij als gereformeerde gegrond is in de rechtvaardiging door het geloof, het sola fide en het sola gratia, ook wat onze belde kerken betreft.

(schrijver 'Vandaag' in Trouw)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen