Leven door sterven!

De plechtige verzekering die in onze tekst wordt gegeven aangaande de weg van het tarwegraan, komt uit de mond van de Zaaier Zelf. De grote Zaaier kent 'de wet van het tarwegraan' vanuit de praktijk van zaaiïng en oogst. Hij zal Zélf als een tarwekorrel in de aarde sterven en in deze weg vruchten voortbrengen. Hier is niet slechts sprake vande wetmatigheid der natuur, maar vooral van de 'vrije gunst die eeuwig Hem bewoog'. Leven door sterven! Hier spreken we van de 'wet van het Koninkrijk Gods'. Hier staat ons verstand vol eerbied stil.

Jezus' woord is een antwoord op de vraag van een aantal Grieken, die op het Paasfeest gekomen waren om te aanbidden. Het rumoer rond de nieuwe Leraar was niet aan hen voorbijgegaan. Hoe had de schare die tot het feest naar Jeruzalem gekomen was. Hem onthaald: 'Hosanna...!'

Het bewuste groepje Grieken wilde Hem nu wel eens zien. De vraag wordt aan Filippus voorgelegd. Dat was niet tot dovemansoren gesproken. Is er een grotere eer te bedenken discipel te mogen zijn van zo'n beroemde Meester, naar wie zelfs nu buitenstaanders gaan vragen? ! Er straalt iets triomfantelijks door de woorden die we in vs. 22 lezen: 'Fillippus kwam en zeide het Andreas; en Andreas en Filippus wederom zeiden het Jezus'. 'Maar', zo verhaalt ons Johannes, 'Jezus antwoordde hun, zeggende: De ure is gekomen, dat de Zoon des mensen zal verheerlijkt worden' . Op het eerste gezicht misschien een even triomfantelijke reactie. Maar hier bedriegt de schijn. Immers uit het vervolg zal blijken welk een ontzaglijke inhoud deze woorden bevatten. De verheerlijking zal slechts vrucht kunnen zijn van de vernedering. Pas als Zijn ziel Zich tot een schuldoffer gesteld zal hebben, zal Hij zaad zien. 'Indien het tarwegraan in de aarde niet valt, en sterft, zo blijft hetzelve alleen'.

We kunnen het diepste geheimenis van hetgeen hierin is verwoord niet ontvouwen. Dat is trouwens nooit mogelijk als het om heilsfeiten gaat. Wie kan Gods wijs beleid doorgronden? Het 'sterven' van de tarwekorrel is een zaak in het verborgene. 'Waar ik heenga kunt gij niet komen'. De tarwekorrel gaat in de aarde een onnaspeurlijke weg. In Gethsemane bleven de discipelen op steenworp-afstand. En zelfs op die afstand konden ze nog niet één uur waken. Zo doorworstelde Hij de strijd alleen. Het tarwegraan valt in de omgeploegde aarde! Het zinkt in de zandkorrels weg.

Het vocht van de aarde doet het als het ware met de aarde versmelten. We volgen het niet langer. We zien het maar doorgronden het niet. Gethsemane..., Golgotha...! 'Mijn God, Mijn God waarom hebt Gij Mij verlaten'. Dat is de diepste eenzaamheid van het tarwegraan, waar omheen alles donker is geworden. Zijn stem sterft weg in het laatste kruiswoord: 'Vader in Uw handen beveel ik Mijn geest'. In de hof van Jozef van Arimathea wordt Zijn lichaam geborgen. De weg van het tarwegraan. We kunnen het achteraf misschien tot op zekere hoogte verklaren. Maar welk een verwondering moeten deze woorden bij de discipelen en bij die Grieken hebben gewekt! Dit is de jood een ergenis en de Griek een dwaasheid.

Het antwoord van Jezus staat haaks op elke menselijke gedachtengang. 'Wij wilden Jezus wel zien'. Wij moeten ons toch een voorstelling van Hem kunnen maken. We zouden Hem zo graag in onze greep willen krijgen. Dat is de eeuwen door geprobeerd. Jezus moet dan vooral aan onze verwachtingen en idealen voldoen. Tegenwoordig wordt Hij gezien als de partijganger der armen. Als de bevrijder van alle onderdrukten. Het bijbels getuigenis aangaande Hem wordt omgebogen in allerlei richting. Links en rechts is er ergenis aan Zijn verzoend lijden en sterven. Wij willen Jezus wel zien, maar dan zoals wij Hem zouden willen zien. Hebt u Hem al eens gezien zoals Hij Zich hier openbaart? 'Dat is genade', zegt u. Dat is waar. Onze ogen moeten er voor geopend worden door de Heilige Geest om Hem te zien zoals Hij zelf wilde zijn: Tarwegraan, dat in de aarde valt en sterft en zó alleen vrucht kan dragen! Dat is plaatsvervangend sterven! Hij wilde en moest daarvoor alleen zijn. Buiten de legerplaats. Buiten de gemeenschap. Eenzamer dan de vossen die holen en de vogelen des hemels die nesten hebben. Buiten de gemeenschap met Zijn Vader. Wie kan het doorgronden? Maar in dat lijden, in dat sterven, in de nederdaling ter helle is Hij toch niet alléén gebleven. Het tarwegraan dat niet in de aarde valt, blijft alléén en kan geen nieuwe tarwekorrels voortbrengen. Maar Hij heeft door de dood het nieuwe léven voortgebracht. Snakt u daar naar? De Heere make u Zijn Woord indachtig. 'Ik voor u daar gij anders de eeuwige dood zoudt sterven' (Avondmaalsformulier). Leven door sterven. Eerst Zijn sterven dan mijn sterven. Eigenlijk kunnen we hier niet van een volgorde spreken. Wie van God is geleerd heeft het leren verstaan: 'Want gij zijt gestorven en uw leven is met Christus verborgen in God'.

Dat gaat niet buiten de beleving om. 'Die zijn leven liefheeft zal hetzelve verliezen; en die zijn leven haat in deze wereld, zal hetzelve bewaren tot het eeuwige leven'. Het amen des geloofs wordt in de nood van het sterven aan onszelf geboren. Ziet u Hem gaan? Het tarwegraan is de aarde ingegaan. Rijke vruchten ruisen. Zijn oogst is rijk. Nieuwe tarwekorrels worden uit het sterven van die Ene tarwekorrel geboren. En de Geest Die de vruchten wekt is nog steeds niet geweken. De wind blaast waarheen hij wil. Daar komen ze aan, door de Geest gedreven. Lammen, blinden, doven en zelfs doden! Pasen en pinksteren vallen in onze tekst haast samen. Christus Zelf is het Begin, de Eerstgeborene uit de doden opdat Hij in allen de Eerste zou zijn. Het Hoofd is reeds boven. Het Lichaam volgt. De tarweoogst komt eerst op pinksteren in volle gang. Op de jongste dag zal de grote oogst worden binnengehaald. Het kaf voor het vuur en het graan voor de schuur. Heb het er maar benauwd onder, als u voor uzelf nog geen zekerheid hebt wat het zijn zal. In de benauwdheid zal Hij bij u zijn. In al onze benauwdheden is Hij benauwd geweest. Nog dieper: al Gods golven en baren gingen over Hem heen. Wij wilden Jezus zien! Meent u dat echt? Het ligt er maar aan hoe het gevraagd wordt. Het is misschien al jaren de begeerte van uw hart. Hem te mogen zien met het oog des geloofs. Hier ziet u Hem in de weg van Zijn lijden en dood. Hij is opgestaan om de vrucht mee te delen. Om Zijn gerechtigheid deelachtig te maken. U en ik maken er niets van. Met één woord is onze situatie getekend: verloren! Dat heeft Hij als geen andere ingeleefd. Daarom komt Hij ook in het Woordgewaad nu voor u staan, terwijl Hij tot Zijn Vader bidt: 'Verlos hem, dat hij in het verderf niet nederdale, ik heb verzoening gevonden'.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen