In memoriam ds. Berend Albertus van Donkersgoed

We kunnen het ons haast nog niet voorstellen dat ds. Van Donkersgoed niet meer werkzaam is in de provincie Amazonas in Noord Peru. En tóch is het waar, want op vrijdagmiddag 11 februari jl. is hij overleden toen hij met zijn vrouw terugreed van een vakantie-bijbelweek in één van de dorpen rondom Pomacochas. In de auto kreeg hij een hartaanval en na enige ogenblikken moet hij al zijn overleden. Wat dit allemaal voor zijn vrouw moet hebben betekend, is haast niet te zeggen. Ze stond er helemaal alleen voor toen haar man - binnen 48 uur volgens de Peruaanse wet - begraven moest worden. De Peruaanse broeders en zusters zullen haar hebben bijgestaan, maar het telegram van overlijden bereikte de Hollandse G.Z.B.-mensen in Lima pas toen de begrafenis al had plaats gevonden! Bidden wij voortdurend voor haar en voor hun in Peru geadopteerde dochtertje Ineke met wie ze zo ontzettend blij waren. Ook aan de beide moeders en de verdere familie willen we graag in de gebeden denken.

Ds. Van Donkersgoed werd op 19 maart 1929 in Nieuwleusen (toen nog Den Hulst) geboren, waar zijn vader godsdienstonderwijzer en voorganger van de 'Rehoboth'-evangelisatie was. Zijn gereformeerde achtergrond heeft onze broeder nooit losgelaten. Ik herinner me dat hij op één van de laatste cursussen de ouderlingen de thema's verkiezing, rechtvaardiging en heiliging onderwees, thema's die hij bijzonder belangrijk achtte voor een gefundeerd geloofs-en gemeentelijk leven, ook in Peru. In Utrecht studeerde hij theologie, waarna hij ca. 2 jaar vicaris (pastoraal medewerker) was in Oud-Beijerland. Vervolgens was hij een jaar legerpredikant. Samen met zijn vrouw Cornelia Hoek betrok hij in 1962 de pastorie van Sint Philipsland. In 1967 nam hij uit verschillende beroepen dat naar Wierden (Ov.) aan. Na ruim een jaar werd hij vanuit de G.Z.B, benaderd. In het E.O.-radio-interview dat met Kerst '82 werd uitgezonden, zei hij zelf: de zending trok mij van jongsaf al aan, maar ik dacht: als het Gods weg is, komen ze me wel halen. Welnu dat gebeurde! Na de opleiding in het zendingshuis in Oegstgeest, vertrok het echtpaar Van Donkersgoed naar Kenya om de Reformed Church of East Africa te gaan assisteren. Ds. v. Donkersgoed was daar verantwoordelijk voor de evangelisten-opleiding van de Bijbelschool in Plateau.

Toen de G.Z.B, de eerste contacten kreeg met de Iglesia Evangélica Presbiteriana del Peru, werd aan het echtpaar Van Donkersgoed gevraagd als eersten naar Peru te gaan. Dat betekende opnieuw een omschakeling, o.a. van de taal: in plaats van Engels en Swahili moest nu het Spaans geleerd worden. Ze voelden zich geroepen om in Peru de gemeenten in de meest geïsoleerde provincie (Amazonas) te gaan dienen, omdat daar nog nooit een zendingsarbeider had gewerkt. Dat betekende het moeten missen van heel wat comfort en contact, maar omdat de Heere God door bepaalde tekenen had duidelijk gemaakt dat ze daar móesten zijn, bleven ze trouw op hun post. En... ze hebben daarin veel van de nabijheid des Heeren ervaren, zoals mevr. Van Donkersgoed in genoemd E.O.-interview zei. Ds. Van Donkersgoed bezocht de gemeente, preekte, gaf lessen en probeerde zo het geestelijk peil van ouderlingen en gemeenteleden omhoog te krijgen, terwijl mevr. Van Donkersgoed onophoudelijk met de mensen in gesprek was, getuigend van de ene Naam. De laatste lezing van ds. Van Donkersgoed was over de positie van de vrouw in de kerk, een lezing die bestemd was voor de gehele Evangelische Presbyteriaanse kerk van Peru.

Wijzelf hebben ook veel aan hem en zijn vrouw te danken: zij hebben ons ingewerkt in de (kerkelijke) situatie in Noord-Peru. En altijd waren ze bereid met raad en daad ons bij te staan. Bovendien was broeder Van Donkersgoed ook erg geïnteresseerd in de vragen van de politiek (Israël, Zuid-Afrika, landen die hij bezocht had) en was het fijn met hem daarover te spreken.

Vooral hebben we gevoeld dat de dienst van God hem lief was en dat hij daar alles voor overhad. Op de G.Z.B.-zendingsdag in 1981 zei hij dat het werk in Amazonas eigenlijk te zwaar voor hem was, en dat hij dat ook tot de Heere God gezegd had, maar dat God hem had geantwoord: dat wist Ik al lang, maar zou Ik je niet kunnen helpen? En zo ging hij weer verder, lange reizen makend om groepjes christenen te ontmoeten en toe te rusten, tot... ja tot die 11e februari. Toen was het genoeg. Toen zei God: Ik zal je van je zware post aflossen, om Mij voor Mijn troon te dienen. En zó willen we aan onze broeder denken die zoveel jaren de (wereld)kerk heeft gediend.

Hij is in Pomacochas begraven temidden van 'zijn' mensen. Ook dat is een getuigenis. De Peruaanse christenen en een ieder die het kerkhof daar zal bezoeken, zal diep ontroerd zijn. En daarbij denken we aan de tekst die we in de kerkdiensten in Peru altijd zingen: i vivimos, para el Senor vivimos; y si morimos, para el Senor morimos. Sea que vivamos o que muramos, somos del Sênor. 'Hetzij dat wij leven, wij leven voor de Heere; hetzij dat wij sterven, wij sterven voor de Heere. Hetzij dan dat wij leven, hetzij dat wij sterven, wij zijn des Heeren.' Romeinen 14 : 8. Gloria a Dios - Gode de eer!

J. E. de Groot met verlof uit Peru

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen