De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Professor C. Veenhof overleden

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Professor C. Veenhof overleden

3 minuten leestijd

Professor Veenhof heeft als geen ander geweten wat lijden aan de kerk is.

Bij terugkomst van vakantie trof ik liet bericht dat op 80-jarige leeftijd was overleden professor C. Veenhof, em. hoogleraar van de Theologische Hogeschool van de Geref. Kerken (vrijgemaakt). Dat allerlei bladen uit de kring van de Gereformeerde Gezindte daaraan uitvoerig aandacht gaven is tekenend voor de plaats, die professor Veenhof in brede kring innam. Dat zijn overlijdensadvertentie ook in ons blad stond, duidt erop hoezeer prof. Veenhof met name tijdens de laatste periode van zijn leven over kerkelijke muren heenzag en zocht naar wat verbond vanuit de Schrift en de Belijdenis. Hij heeft ook enkele malen artikelen geschreven voor ons blad.

Professor Veenhof heeft als geen ander geweten wat lijden aan de kerk is. In de dertiger en veertiger jaren behoorde hij tot degenen die congeniaal waren, met prof. dr. K. Schilder in de Gereformeerde Kerken. Na de Vrijmaking in 1944 ging hij, na geschorst te zijn in de Gereformeerde Kerken, in 1945 tot de Vrijgemaakt Gereformeerde Kerken over. Maar daar kwam hij na verloop van tijd in botsing met de stringente kerkelijke opvattingen. Gedurende 22 jaar was hij hoogleraar aan de Theologische Hogeschool van de Vrijgemaakt Gereformeerde Kerken in de ambtelijke vakken. Toen in 1966 echter in een Open Brief kritisch werd ingegaan op genoemde stringente kerkopvatting van de Vrijgemaakt Gereformeerde Kerken nam prof. Veenhof daartegen geen stelling. Dat leidde uiteindelijk tot een breuk met de Vrijgemaakt Gereformeerde Kerken.

Sindsdien was prof. Veenhof door al zijn 'kerkelijke zekerheden' heengezakt, zoals hij me eens zei. Hij zocht de broederschap daar, waar hij de gereformeerde confessie zag funktioneren, waar het leven uit en naar de belijdenis gevonden werd. Zo was hij ook open, waarderend betrokken bij de strijd om de gereformeerde confessie binnen de Nederlandse Hervormde Kerk, zo goed als hij in verschillende kerken van Afscheiding en Doleantie speurde naar waarachtig leven en theologiseren bij de Schrift en de belijdenis van de kerk der Reformatie.

Ik denk aan Veenhof terug als aan een broeder, die hartstochtelijk en bewogen betrokken was bij het gereformeerd kerkelijk leven, die teer kon spreken over genade voor goddelozen. Hij heeft sporen getrokken en vanuit zijn grote kennis van de Reformatoren én van mensen als Groen van Prinsterer velen veel meegegeven om vandaag, enerzijds vanuit een rotsvaste overtuiging, anderzijds in afhankelijkheid en ootmoed voor Gods Aangezicht te wandelen.

Persoonlijk denk ik met dankbaarheid terug aan zijn boek 'Christelijke diakonie en Algemene Bijstands Wet', een boek waarin zijn affiniteit met het achttiende eeuwse Réveil sterk tot uitdrukking komt en waarin zijn eigen sociale bewogenheid naar voren komt. Hij was ook één van de eersten, die positief reageerden op het initiatief van ruim tien jaar geleden om de GSA de Vijverberg uit de Gereformeerde Gezindte te starten. We hebben samen in de eerste jaren nog spreekbeurten in den lande mogen houden.

Veenhof leed vooral ook aan de kerk, die hij verlaten had en waarin hij zijn (vroegere) broeders had. Het siert deze kerken, dat ze uitvoerig aan zijn heengaan aandacht gaven, op een wijze die dunkt me voorbeeldig is, al zullen naaste betrokkenen wel dingen signaleren, die een buitenstaander minder opvallen. Maar zowel in De Reformatie (door prof. dr. J. Douma) als in het Nederlands Dagblad (door prof. dr. C. Trimp) werd hij herdacht met waardering voor wat hij betekende, al bleef het uiteengaan, en de pijn daarover niet ongenoemd.

In ieder geval heeft Veenhof een appèl nagelaten om de eenheid te zoeken van allen, die één zijn in geloof en belijden, ondanks gegroeide verschillen. In dankbare nagedachtenis aan deze vriend en broeder zijn deze regels geschreven. De Heere sterke zijn nabestaanden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 24 februari 1983

De Waarheidsvriend | 16 Pagina's

Professor C. Veenhof overleden

Bekijk de hele uitgave van donderdag 24 februari 1983

De Waarheidsvriend | 16 Pagina's