Globaal bekeken

'Moet Israël ons een zorg zijn? ' Onder die titel zond de 'Stichting Shaare Zedek (voorzitter ds. H. Harkema, Bilthoven) een informatiefolder. Uit deze folder geven we het volgende door:

'Shaare Zedek betekent "poorten der gerechtigheid", naar Ps. 118 : 19. Het is het oudste ziekenhuis van Jeruzalem, buiten de muren. In 1902 werd het geopend. Sinds 1979 is echter een heel nieuw ziekenhuis in gebruik genomen, dat op de berg Herzl aan de rand van de stad ligt

Shaare Zedek is een strikt orthodox ziekenhuis. De sabbat wordt er b.v. nauwgezet in ere gehouden. Alles wat er in dit ziekenhuis gebeurt, wordt door een principieel godsdienstige instelling gedragen. Dat betekent ook, dat leven als schepping van God van de conceptie tot het sterven beschermd wordt. Dus geen abortus en euthanasie.

Dat is mede de reden waarom de Stichting Shaare Zedek zich speciaal op dit ziekenhuis richt. Onze daadwerkelijke steun aan Israël mag niet, ook al is het onbedoeld, er aan meewerken, dat genoemde praktijken bevorderd zouden kunnen worden. Daar wil de Stichting Shaare Zedek zich voor behoeden.

Is Israël in nood?

Ja en zelfs op velerlei terrein. Meer dan de helft van de begroting is bestemd voor defensie. Dat is bittere noodzaak. Israël moet een groot en sterk leger op de been houden. Daarbij komt dat de economische situatie niet rooskleurig is. Het inflatiecijfer is zeer hoog.

Een van de sectoren die het in Israël erg moeilijk hebben, is de gezondheidszorg. Allerlei medische instellingen, zoals ziekenhuizen, zijn in de verdrukking gekomen.

Weliswaar is 80% van de bevolking in één van de Israëlische ziekenfondsen opgenomen. Maar de uitkeringen, die door de staat worden vastgesteld, voor opname en behandeling in een ziekenhuis, liggen ver beneden de werkelijke kostprijs daarvan. Deze vergoedingen dekken amper 60% van de gemaakte kosten.

Veel patiënten zijn ook niet draagkrachtig genoeg om het ontbrekende bij te passen. De regering kan al evenmin voldoende subsidie geven. Bepaalde verrichtingen, b.v. nierdialyse en de zorg voor couveusekinderen, moeten geheel en al door de ziekenhuizen zelf bekostigd worden. Het ontbrekende geld moet dus van elders komen.

Begin 1975 hield het Reformatorisch Dagblad een actie In de krant voor Israël. Een deel van de opbrengst was bestemd voor het Shaare Zedek ziekenhuis in Jeruzalem. Het zou daarbij niet blijven. Tot en met 1981 brachten verdere acties wel 1, 5 miljoen gulden op. Eind 1981 werd de Stichting Shaare Zedek opgericht.

Deze stichting, die geheel los staat van genoemd dagblad, stelt zich ten doel om vanuit Nederland meer bekendheid te geven aan het orthodoxe Shaare Zedek ziekenhuis en dit financiële en morele hulp te verlenen. In het bestuur van de stichting hebben personen uit verschillende reformatorische kerken zitting.

De stichting tracht haar doel te realiseren o.a. door het organiseren en verzorgen van voorlichtingsbijeenkomsten, inzamelen van gelden, het werven van donateurs. Te denken valt aan gemeenteavonden, vergaderingen van verenigingen, bejaardenmiddagen, catechlsanten, scholieren e.d. Afspraken kunnen worden gemaakt met de propagandist van de stichting: hr. A. D. Goljert, Mar­ merstraat 43, 8084 XB 't Harde, tel.:05255-2788. Bij dat adres kan men zich ook opgeven als donateur en meer Informatie verkrijgen. Het gironummer van de stichting is 4295426 t.n.v. Stichting Shaare Zedek te Urk.'

***

Mensen kunnen letterlijk ver van huis, van hun oorspronkelijk geestelijk huis raken. Ds. Barthold van Ginkel begon als hervormd-gereformeerd predikant in Renswoude, en schoof later op naar confessioneel (Katwijk aan Zee) en eindigde als vrijzinnig predikant in Amsterdam. Thans heeft hij 'religieus universalist'. Hij gaat een school oprichten voor 'religie en levenshouding'. Wat hij daarmee bedoelt?

'In vier semesters zullen een jood, een christen, een islamiet en een kenner van de religieuze belevingswereld van India vertellen hoe zij worden bezield vanuit de drie basiservaringen: vertrouwen, gerechtigheid en barmhartigheid. Daarbij maken we gebruik van videobanden, die laten zien hoe de religeuze grondervaringen worden verwerkt in symbolen en ritueel.'

***

In een interview in Hervormd Nederland spreekt ds. V. Ginkel over zijn G.B. achtergrond, waarbij hij ook dr. J. D. de Lind van Wijngaarden noemt, voorman van het eerste uur van de Gereformeerde Bond, die helaas óók een scherpe geestelijke zwenking maakte in zijn leven. Niet ter lering, wel als informatie en ter opscherping geven we het volgende uit dit interview door:

'Als student ontmoette ik J. D. de Lind van Wijngaarden. Hij was mede-oprichter van de gereformeerde bond in de hervormde kerk en erevoorzltter van de gereformeerde zendingsbond, maar hij eindigde op z'n vierenzestigste jaar in een week tijd als universalist. Dat kwam omdat hij een bijbeltekst ineens anders ging ervaren. God is vol van genade staat er in Johannes 1 vers 14. Kijk, zei De Lind, vol is vol en er kan dan niets anders meer bij, geen hel, geen vervloeking en geen duisternis, vol is vol. Deze visie had natuurlijk consequenties voor zijn kijk op de bijbel. Hij liet alles vallen wat in strijd was met deze tekst over Gods genade. Dat was natuurlijk een onorthodox bijbelgebruik. Ons was altijd geleerd: je moet Schrift met Schrift vergelijken. Maar De Lind zei: op die manier hou je alle teksten vast en je komt geen stap verder Je leest: "Alles is in allen" en "Komt allen" en je leest ook: "Ga weg van mij, Ik wil je niet meer zien". Als je op de manier van Schrift met Schrift werkt, blijf je met alle teksten op je schoot zitten. Het gaat om de nieuwe wijn van de volle genade. Teksten die afdingen van deze volle genade laat ik als oude zakken vallen. Vandaar dat hij steeds zei: "Leef bij nieuwe wijn en zit niet neer bij een oude zak".

Hoe kijkt u, nu aan tegen de gereformeerde bond waar u uit bent voorgekomen?

"De oerervaring van de volheid van de genade is daar heel duidelijk aanwezig. Predikanten zetten deze boodschap echter in het hengsel van de leer van de uitverkiezing en dat legt een domper op de genade. De uitverkiezing van een apart volk zie ik als een later ingelegde visie van bijbelredacteuren. In de oorlog hebben de bewoners van de Veluwe om mensen van de bond nu even daar te situeren - de religieuze ervaring van de barmhartigheid schitterend in praktijk gebracht, ik heb dat zelf gemerkt toen ik in de oorlog vanuit Katwijk aan Zee hongertochten ondernam naar de Veluwe. Op de flets rijdend tussen Leiden en Utrecht waren alle boerenhofsteden afgesloten, blaffende honden. Pas na Amersfoort ontving elke keuterboer per dag wel dertig trekkers met een bord havermoutpap. Dat is geweldig geweest."

De vraag is maar wat 'oerervaring van de genade' is. Toch zoals Gods het ons in Zijn Woord openbaart?

***

Dat onderwijzers en onderwijzeressen bij zangles wel een stokje plachten te gebruiken is bekend. Maar 'stokje-zingen' is toch wat anders. Hier volgt een curieus verhaal, geknipt uit 'Zwingli', het blad van de principieel-vrijzinnigen; een bericht overigens zonder vrijzinnige smetten.

'Lang voordat er sprake was van het verzorgen van onderwijs door de overheid, werd er in de dorpen Scheemda en Eexta al onderwijs genoten. Dit onderwijs werd verzorgd door de beide Hervormde kerken. Meestal bestond de aan de kerk verbonden school slechts uit één klas en één onderwijzer, die door het kerkbestuur na zorgvuldige selectie werd beroepen.

Behalve schoolmeester was hij ook organist, voorzanger en koster en deed hij enig administratief werk voor het kerkbestuur. Over het algemeen stonden de onderwijzers in het Groninger land goed bekend. Dit kwam door de vaak hoge eisen welke het kerkbestuur stelde. Bekend is in dit geval het zgn. stokjezingen. De candidaat moest in de buitenlucht een (Psalm)-vers voor het bestuur zingen. Onderwijl verwijderde het bestuur zich van de candidaat. Op de plaats waar hij niet meer duidelijk te verstaan was, werd een stok in de grond gestoken. Duidelijk is dat diegene werd gekozen, wiens stok zo ver mogelijk weg stond.'

***

In enkele bladen troffen we het volgende stukje aan, overgenomen uit 'Hervormd Kerkblad van de Herv. Gemeente te Ermelo', van de hand van ds. A. F. Troost. Het staat onder de titel 'Boodschap'.

'Nee, beste mensen, ik doe het niet meer! Het is nu afgelopen! Absoluut!

Ik heb besloten nooit meer naar een winkel te gaan om boodschappen te doen en ik zal u vertellen waarom. Ik heb er tien argumenten voor. Goede argumenten. Leest u zelf maar...

1. De chef van de zaak is nog nooit eens bij mij thuis geweest!

2. Je zit met de kinderen; die kun je onmogelijk meenemen. Je zit voortdurend in de rats dat ze kabaal maken in zo'n zaak.

3. Als ik de andere klanten eens bekijk, heb ik al gegeten en gedronken: zure gezichten! Het lijkt wel alsof er nooit een lachje af kan...

4. Altijd ontbreekt er wel iets wat ik nu net nodig heb.

5. Elke keer als ik in de zaak kom, verkopen ze hetzelfde als de vorige keer

6. Een enkele keer is er wel eens iets nieuws, maar dan is het maar de vraag of dat ook beter is.

7. De openingstijden bevallen me niet. Eigenlijk heb ik alleen op maandagavond echt voldoende tijd om inkopen te doen, maar dan is de zaak gesloten.

8. Soms is het zo druk dat je de chef nauwelijks kunt zien.

9. De muziek in zo'n winkel bevalt me niet; het is óf te hard óf zo zacht dat je helemaal niets hoort.

10. Ze vragen altijd om geld bij de uitgang en ik heb een hekel aan dat gebedel.

Zo, nu weet u waarom Ik besloten heb nooit meer naar een winkel te gaan om boodschappen te doen. Wat zegt u? Dat het maar domme argumenten zijn? En dat ik zal verhongeren, als ik bij mijn standpunt blijf? Ja maar, het zijn precies dezelfde argumenten die mijn verzekeringsagent gebruikt om niet naar de kerk te gaan...

En die is zo dom toch niet.. Of wel soms? '

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen