In memoriam ds. H. Hiensch

Drie weken na het overlijden van zijn echtgenote, mevrouw J. Hiensch-van den Berg, op de zaterdag tussen Goede Vrijdag en Pasen, is ds. Hendrik Hiensch heengegaan uit de kring van zijn kinderen, kleinkinderen, de grote kring van zijn broers en zusters en ook uit het midden van de Hervormde kerk, waarin hij predikant mocht zijn van januari 1934 tot februari 1970, een periode, waarin hij mocht dienen de gemeenten van Bleiswijk, Ooltgensplaat, Kampen en Arnhem. Onder de funkties, die hij mocht vervullen in het groter geheel van de kerk springt uit die van Visitator Provinciaal, welke hij meerdere jaren met vreugde mocht vervullen.

Ds. Hiensch was een sterke persoonlijkheid, die overkwam met een zekere zelfbewustheid. Wie hem nader leerde kennen, ontdekte achter deze facade een mens, die ook klein kon zijn, zich ten volle bewust van het gevaar wel eens wat te dominerend naar voren te treden. Dat hij dit onderkende bij zichzelf toonde reeds de keus van zijn intreetekst in zijn eerste gemeente Bleiswijk - 14 januari 1934 - de uitspraak van Johannes de Doper: Hij moet wassen, ik minder worden.

Opvallend was ook zijn voorliefde voor de formulering van de Hoofdsom van Gods Wet-Mattheus 22 : 35-40 - welke hij ook in de tweede dienst op zondag wel eens las en dan graag liet volgen door de gemeentezang van ps. 79 : 7. De gedachte: de Wet, die naar de aanwijzing van zondag 2 van de Catechismus, leidt tot kennis van zonde en ellende van de schapen van Gods weide, die verlost en dankbaar zullen zingen van Gods trouw en roem en onverwinb're krachten.

In dat teken stond zijn leven en arbeid in de Gemeente. Na zijn emeritaat vestigde hij zich in zijn geboorteplaats Veenendaal, waar we hem vanuit de Oude Kerk, waar hij op de 21e augustus 1904 gedoopt was, hebben begraven. De laatste weken van zijn leven waren gekenmerkt door een harde innerlijke strijd en aanvechting. Gods 'onverwinbare krachten' hebben hem geleid tot de verzoening met de snelle afbraak van zijn gezondheid, vooral na het heengaan van zijn vrouw, dat hem trof als een zware slag.

Op de rouwkaart stond de tekst uit 2 Timotheus 2 : 19 'En toch staat hecht het fundament Gods', de afscheidstekst in Arnhem, bij het verkrijgen van het emeritaat. Ds. Hiensch stelde er prijs op dat er voor zou staan: 'ondanks alles!'. En zo werd deze vermelding in zijn geheel de aanduiding van het heenkomen door een felle strijd, worsteling om te komen uit een diep dal, om het met een Psalmwoord te zeggen: iit een ruisende kuil van modderig slijk. Maar: opnieuw gezet op het Fundament, dat hecht staat: Jezus Christus, Wiens Verrijzenis stond te worden herdacht op de 3e april, de dag na het sterven van onze collega en vriend. Bevestiging van zijn zekere verwachting en uitzicht was de wens om in de rouwdienst te zingen, met andere hem geliefde Psalmen, het vierde vers van Ps. 43:

Dan ga ik op tot Gods altaren, tot God mijn God de Bron van vreugd; dan zal ik, juichend, stem en snaren ten roem van Zijne goedheid paren. Die, na kortstondig ongeneugt. Mij eindeloos verheugt!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen