Boekbespreking

W. R. V. d. Zee, Gebed met open ogen, Boekencentrum B.V., 's-Gravenhage, 108 biz.

Woorden en gebeden rond het Onze Vader. Zo dient ds. v. d. Zee de inhoud van dit boek aan. Het is een verzameling gedachten en woorden, die hij uitsprak in kerkdiensten, in het leerhuis, in kleine kring en voor de radio. Omdat er telkens vraag was naar deze woorden liet hij deze, zij het met schroom, bundelen. In deze bundel wordt elk gebed van het Onze Vader afzonderlijk besproken. Het geheel wordt afgesloten met een aantal gebeden die werden gebruikt in de eredienst te 's Gravenhage.

Ds. V. d. Zee legt het Onze Vader niet alleen uit als een gebed. Met nadruk spreekt hij over dit gebed als een confessie en een programma. Dat laatste kan wat vreemd overkomen. Hoe kan een gebed tegelijk een programma zijn voor de bidder? Ik kan ds. V. d. Zee geheel volgen als hij zegt datje alleen met, heel je hart kan bidden indien je daar ook achter staat met je doen en laten in het leven van elke dag. Vraagje de Heere om de heiliging van Zijn Naam, dan moetje zelf ook alles doen om die Naam te heiligen in je leven. Bid je om de uitbreiding van Zijn koninkrijk, dan moetje daar zelf ook aan meewerken. Niet het minst geldt dit voor de bede: Vergeef ons onze schulden, gelijk ook wij vergeven onze schuldenaren. Wie kan met zijn hart om vergeving vragen, indien hijzelf niet bereid is zijn naaste te vergeven? Zó is het gebed een levensprogramma voor je eigen leven.

Toch moeten we hier oppassen. Wat gaat er eigenlijk vooraf? Is dat het gebed of het programma? Bij het lezen van dit boek kreeg ik de gedachte dat het levensprogramma belangrijker is dan het gebed. Gaat het om dat wat wij doen voor God of dat wat God doet voor ons? Volgens ds. v. d. Zee hangt heel veel af van ons als het gaat om de vervulling van deze beden. Hoe is eigenlijk de verhouding van de bidder tot God, de Vader? Ds. v. d. Zee zegt dan dat God onze bondgenoot is. 'Onze Vader is onze Bondgenoot in onze ellende, zelfs in onze schuld. God lijdt Zelf in en aan Zijn kinderen. Het lijden van deze wereld is het lijden van God Zelf. Aan de hand van de gelijkenis van de verloren zoon zegt hij: 'De vader kan niet tegen zijn zoon zeggen: wat heb je mij aangedaan? . Het enige wat hij kan zeggen is: Wat hebben wij samen gedaan of niet gedaan? ' De vader voelde zich schuldig aan het verkeerde gebruik dat de zoon van de vrijheid maakte, die de vader hem gegeven had. Betekent dit dan ook dat God mede schuldig is aan de zonde van de mens en de verlorenheid van de wereld? Heeft God dan ook schuld aan de zondeval? Was God daar ook 'onze Bondgenoot'? Is het echt niet waar dat de mens 'moedwillig en vrijwillig God de rug heeft toegekeerd? Trouwens op hoeveel plaatsen in Gods Woord staat dat niet God maar de mens schuld heeft aan de verlorenheid van de wereld. Het is niet zonder betekenis dat de Heere Jezus dit gebed leert aan Zijn discipelen. Hij is de Zaligmaker, die kwam niet om de schuld van God op Zich te nemen, maar de schuld van de mens, die gezondigd heeft.

Hoewel er veel in dit boekje staat dat wij ter harte kunnen en moeten nemen, is er ook veel dat wij niet voor onze rekening kunnen en mogen nemen. Wanneer we de uitleg van de catechismus van het Onze Vader leggen naast die welke ds. v. d. Zee er aan geeft, vinden we nauwelijks enige overeenkomst. Het boek is keurig uitgegeven en de schrijver heeft een vlotte pen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen