De Dokkumer Wouden, kerkelijk en geestelijk

De oude rechtzinnigheid uit de dagen van Reformatie en Nadere Reformatie leefde dus in het Friesland van de 19e eeuw weer krachtig op, in allerlei delen van de provincie, maar niet in het minst ook in de streken rondom Dokkum. De liefhebbers van de Oude Waarheid bundelden zich samen in de Prov. Vereeniging van Waarheidsvrienden met plaatselijke afdelingen. Ook in de gecombineerde gemeente van Dantumawoude, Driesum en Wouterswoude kregen de Waarheidsvrienden de meerderheid. Na het overlijden van de predikant ds. J. A. Viëtor, een gematigd man die zich reeds wat neutraal hield, wordt in 1874 een eerste beroep uitgebracht op de gereformeerd prekende ds. J. J. A. Ploos van Amstel, toen te Hilversum, later te Reitsum. Daarna wordt de bevindelijke ds. N. Warmolts van Sexbierum beroepen, maar ook deze bedankt. Dan - in maart 1875 - wordt besloten de combinatie op te heffen en Dantumawoude, Driesum en Wouterswoude kunnen elk zelfstandig gaan beroepen.

Inmiddels is het zgn. floreenstelsel afgeschaft (stemrecht grondbezitters) en komt het stemrecht nu in handen van de belijdende lidmaten. En deze begeerden de bevindelijke prediking. Men blijkt sterk geporteerd voor Kohlbruggiaanse dominees. Dantumawoude krijgt als eerste een predikant in 1877, ds. J. Heeringa (geboren te Spanum, een gemeente onder invloed van van Réveil), die gehuwd was met een kleindochter van de bekende ds. Lucas Fockens, Réveilpredikant te Sneek.

Wouterswoude

Dan volgt Wouterswoude in 1878 met ds. P. J. Hopman. Tevoren waren acht beroepen tevergeefs uitgebracht, waaronder verschillende bekende Kohlbruggianen; dr. E. C. Gravemeyer (vader van de bekende dr. K. H. E. Gravemeyer, leider van het kerkelijk verzet in de Tweede Wereldoorlog). Deze was het die in 1885 met enkele Hervormde ambtgenoten de 'Friesche Gereformeerde Predikantenvereeniging' oprichtte in de strijd tegen het Modernisme. Ook werden beroepen o.a. ds. A. J. Eykman en ds. H. A. J. Lütge, bekende Kohlbruggianen en... tegenstanders van de Doleantiebeweging. Dit laatste zal straks ook voor Wouterswoude belangrijk blijken te zijn! Ds. Hopman, oorspronkelijk niet uit kerkelijk rechtzinnige kring afkomstig, werd in zijn jeugd krachtdadig tot God bekeerd en studeerde theologie te Utrecht bij mannen als Doedes, Van Oosterzee en Beets. Hij werd op 24 februari 1878 te Wouterswoude bevestigd door ds. J. Krull van Edens en Spannum, een bekend voorman van het Friese Réveil en jarenlang secretaris-penningmeester van de Prov. Vereeniging van Vrienden der Waarheid.

Opwekking

Met de komst van ds. Hopman brak voor Wouterswoude een gelukkige tijd aan. Er is dan sprake van een 'buitengewone opwekking in de gemeente'. Nóg zijn er oude mensen, die uit overlevering van hun ouders of grootouders hierover spreken. Men beluisterde nu de prediking, waarnaar de Waarheidsvrienden zo verlangend hadden uitgezien. Die prediking vond weerklank in de harten. Men hoorde van zonde en genade. Men ontving er zielevoedsel en er werden vruchten gezien. Zondaren werden toegebracht tot de levende Gemeente van Christus. Geen wonder dat men sprak van een geestelijke opleving.

Al spoedig na zijn komst in 1878 mocht ds. Hopman vijf nieuwe lidmaten bevestigen op gebleken geloofsgronden ('de eene meer dan de ander'), waarbij er twee de volwassendoop ontvingen. Verder vinden wij uit die tijd aangetekend: 'Een man, reeds lid der gemeente, wedergeboren tot een levende hoop in Christus. Daarna nog een vrouw, na veel onrust, tot het geloof in den Christus gekomen'. Vele, vele levende kinderen Gods telde de gemeente van Wouterswoude in die dagen en nog lang daarna.

Ds. Hopman was een prediker van de vrije genade Gods in Christus, als vrucht van het vrije souvereine verkiezende welbehagen van eeuwigheid. 'Voor hoevelen heb ik de weg des behouds aangetoond, dat die niet ligt in de mens, maar in de souvereine genade van God', zo zei hij bij zijn afscheid in 1881. Later, toen hij te Ouderkerk aan den IJssel stond, schreef men spottend op de hooischuren: 'Verkiezing en bevindingswerk, dat predikt men op Ouderkerk'. Dat predikte hij dus ook te Wouterswoude: 'Uit waarachtige overtuiging heb ik de leer der zaligheid gepredikt en voorgesteld. Door ondervinding geleerd heb ik de zaligheid alleen aan Gods oppermachtige vrije genade toegekend en de verdienste van de zondaar uitgesloten. En al had mijne prediking plaats in veel zwakheid, dikwijls in vreeze en beving, velen hebben die prediking niet verworpen, maar aangenomen en gewaardeerd en erkend als gegrond op Gods woord'. 'God de Heere weet, hoe vele bekommerde zielen daaronder zijn opgebouwd, hoevele zwakgeloovigen gestroost, hoeveel zwakken gesterkt, maar ook hoeveel hoogmoed is afgebroken en verkeerde loten zijn besnoeid.'

Nog lang na zijn vertrek in 1881 werd er gesproken over de tijd van ds. Hopman.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen