Jan Pieter Kooman

Het laatste jaar heeft de ziekte zich toch nadrukkelijker doorgezet dan voor anderen waarneembaar was. Voor hemzelf was het bericht van de hartchirurg enige dagen terug geen volkomen onverwachte mededeling. Binnen afzienbare tijd zou hij geopereerd moeten worden. Maar nu is er ineens het bericht dat hij plotseling thuis overleden is.

Jan Pieter Kooman, ouderling bij de Hervormde gemeente van Onderdendam. Hij was geen doorsnee-ouderling. Een man met een heel eigen houding. Met zijn ambt stond hij in het geheel van de Nederlandse Hervormde Kerk. Daar wilde hij verantwoordelijkheid dragen. Hij had een grote bewogenheid voor 'het Noorden' van onze kerk. Dat deel van de kerk had de liefde van zijn hart. Hij gunde een ieder zo de rijkdom van de bevindelijke reformatorische prediking. Daarom was hij een vriend en metgezel van allen die Gods naam eerbiedig vreesden. Aan het stille ootmoedige volk wist hij zich verbonden.

Komend vanuit een ander deel van het land heeft hij dat volk getroffen bij de Groningers. Met hen heeft hij kerkelijk geleefd en daarin grote zegen gevonden. Hoe groot zijn bewogenheid en gedrevenheid vanwege de prediking ook was, zo zeer mild ook stond hij in dit deel van de kerk als het ging om vragen naar het kerkelijk beleid. Niet door kracht of geweld wist hij zou het ook in dit (volwaardige) deel van onze hervormde kerk geschieden. Deze ouderling heeft geleerd in lijdzaamheid de loopbaan te lopen die hem was voorgesteld. Hij heeft zijn inbreng mogen hebben op classicaal en provinciaal niveau waar hij naast lid van de P.K.V. Groningen ook visitator was. Het past niet om persoonlijke herinneringen op te halen, maar ik wil dankbaar herdenken, waarmee hij mij en vele anderen in het Groningerland omringde wanneer er belangrijke beslissingen genomen moesten worden. Steeds weer was het Kooman die wees op het genoegzame van het Woord. 'Ga met het Woord', zo zei hij, 'al het andere komt vanzelf. Dat was ook de inzet waarmee hij deelnam aan het leidinggeven van de afdeling 'Noord' van de Gereformeerde Bond. Vanaf het begin is hij daarvan de secretaris geweest. Met hart en ziel bevorderde hij al het werk wat er toe mocht dienen dat het Woord aan het woord kwam. Maar hij was geen partijman, daarvoor wist hij tegoed waar het om ging. Hij mocht roemen in de Heere zijn God.

Zo blijft onze herinnering. Het best zien wehem voor ons in de woorden van psalm 56 : 5:

'Ik roem in God, ik prijs 't onfeilbaar woord
ik heb het zelf uit Zijnen mond gehoord;
'k Vertrouw op God door gene vrees ge­stoord
Wat sterv'ling zou mij schenden?
Ik heb beloofd, wanneer G' in mijn ellenden
mij bijstand boodt, èn 't onheil af zoudt wenden,
Tot U, o God mijn lofzang op te zenden
door ijver aangespoord.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen