Lijden aan de Kerk en al-verzoening (1)

Een brief via...

Dat ook de pastorale rubriek steeds gelezen wordt, stemt (mij) tot vreugde. Te bemerken is dat aan reacties die meteen bij mij binnenkomen en meestal wel stof tot nadere uitwerking geven. Maar ook via onze eindredacteur ir. J. v. d. Graaf, wordt mij nog wel eens wat toegeschoven, dat gepast voor déze rubriek lijkt. Zo ook een aan twee zijden beschreven kaart, die zo maar in enkele zinnen heel wat bij elkaar brengt. Maar vooral twee onderwerpen worden met name genoemd: dat wel in de Waarheidsvriend geschreven is over lijden aan de Kerk en aan de waarheid, en dat bekering van de leer van de al-verzoening nodig is tot het eeuwig behoud. Vandaar, dat ik die beide maar boven de rubriek zet, om in een enkel artikel daarop in te gaan. Te meer, omdat briefschrijver klaagt dat hij van iemand anders na een jaar nog geen antwoord had. Zover loopt het in dit geval niet, als ik naar de datum boven deze kaart zie.

Lijden aan de Waarheid (de Kerk)

Het is eigenlijk niet vreemd, wanneer in de Waarheidsvriend alleen om de naam al, maar ook omdat dit het orgaan is van de Geref. Bond in de hervormde kerk, wel geschreven is over lijden aan de Waarheid en lijden aan de Kerk. Men kan zich wel terecht afvragen: welke vriend van de Waarheid zal dat niet kennen? Zeker, er is een strijden voor de waarheid, die meer om eergeschillen dan om leergeschillen gaat. Men kan er zich voor doodvechten zonder... het leven des geloofs in een Ander, Christus, te kennen en bij Hem te zoeken. Al dat geroep: "t gaat om de Waarheid, 't gaat om de ere Gods', is vaak niet anders dan onheilige ijver en strijd. De ware strijders maken, denk ik, zo'n drukte en zo'n ophef ervan niet. De Genestet kon dichten over voor en achter de waarheid zijn. Maar de Heiland zegt: een iegelijk die uit de Waarheid is, hoort Mijn stem. Uit de Waarheid geboren wordt mert ook pas echt een Waarheidsvriend. En zulk een vriend lijdt bij tijden hevig aan de waarheid en aan de kerk.

Lijden aan, niet lijden om

Mogelijk ziet een lezer(es) nu even vreemd op. Moet de pastor niet schrijven over lijden om de waarheid? Inderdaad, dat gebeurt. In veel streken wordt bitter geleden om der wille van de waarheid en van het geloof in de Heere Jezus Christus. Geloofsvervolging heerst in veel landen. Hulpverlening voor christenen 'achter het ijzeren gordijn' is ons niet onbekend. Wat een genade als we het mogen opbrengen en volbrengen. Ja, de discipelen waren eenmaal verblijd smaadheid te mogen dragen om Christus wil. Hand. 4. Paulus kon schrijven aan de gemeente van Filippi: u is uit genade gegeven niet alleen in Christus te geloven, maar ook voor Hem en Zijn zaak te mogen lijden (Filipp. 1). En de Heiland spreekt zalig allen, die vervolgd worden om der gerechtigheid wil. Dan staat de belijdenis van de waarheid op het spel. Maar wat mag dan wel lijden aan de waarheid zijn en ook aan de kerk? Bij het lijden aan de waarheid gaat ons deze ter harte. Zo, dat als de waarheid geweld wordt aangedaan, met smaad wordt bejegend wij ook verdriet hebben. Lijden aan de waarheid kan een kind Gods zonder zelf in geloofsvervolging te verkeren. Om alles wat de waarheid van God, het evangelie van Christus wedervaart aan tegenstand, spotlust, lastering, weent het teergevoelig hart van een oprecht gelovige. Zo kunnen ook kinderen Gods en met name ambtsdragers lijden aan de kerk. Hoe kan het ons smarten, dat de ene planting Gods in dit lage land aan de zee zo verscheurd en gespleten is. Hoevelen lijden eraan, dat de kerk der vaderen niet kloek en eerlijk leeft, handelt en spreekt overeenkomstig de belijdenis, door lijden en in strijd geboren. Sommigen hebben aan de kerk geleden, wanneer men in eigen gemeente het verval zag, een onschriftuurlijke prediking op de kansel zag komen, het gemeenteleven wegkwijnen, het medeleven afnemen. En men kon er niet toe komen de kerk te verlaten en naar een andere kerk overgaan. Men leed en streed in stilte, men treurde tot God over verval en vervlakking. Geleden is er aan de kerk bij beslissingen, die naar ons eerlijk inzicht tegen de Schrift ingaan en geen heil zullen brengen. Geleden is aan de kerk, wanneer ambtsdragers zich misgingen en in leer en leven dwaalden en zondigden. En ik weet niet wat erger is, wat meer pijn doet, lijden om of lijden aan. Het laatste is niet te onderschatten. Als het tenminste eerlijk is. Want wat van het genadeleven geldt, geldt ook van het leven in des Heeren dienst: wie het in de klacht kan uithouden, kent de levende klacht niet. En er is veel zwaar gepraat, gekerm misschien, waarvan nog niet geldt: de Heere wilde op mijn kermen Zich over mij ontfermen. Hij heeft mijn stem gehoord. Dan is er bewogenheid en teerheid voor Gods aangezicht, allermeest om de zaak van Zijn Woord en Zijn Christus. Maar niet minder om het welzijn van zovelen, die bij de kerk zijn betrokken en toch haar meer kwaad doen dan weldoen.

Het drievoudig zuchten

De briefschrijver haalt met instemming een scribent van de Waarheidsvriend aan, die schreef over het zuchten in/van de schepping. Het ganse schepsel zucht: wat een verderf, wat een vergankelijkheid en wat een lijden is er gekomen om der zonde wil. Wat ziet ook het schepsel uit naar de aanneming, de openlijke adoptie van Gods kinderen, waarbij Paulus in Romeinen 8 zeer waarschijnlijk het beeld van adoptie op het Forum Romanun bezigt. Gods kind zucht ook zelf in dit aardse, lichamelijke bestaan. En de Geest bidt met onuitsprekelijke zuchtingen. Dat is ook lijden. Maar het lijden van deze tegenwoordige tijd is niet te waarderen tegen de heerlijkheid die aan ons zal geopenbaard worden. Ja, ook aan u, en ook aan mij?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen