Niet vergeten

Een verpleegster

Vorige jaar ontmoette ik haar in het Academisch ziekenhuis in Utrecht. De onverwachte en ongelijke strijd tegen de dood, de koning der verschrikking, was óók in haar leven in alle hevigheid begonnen.

Door Gods genade wist zij zich een kind van Hem. En daarom kon ze in goede ogenblikken alles in Gods Handen leggen. Toch overviel haar op weg naar een laatste beslissende operatie de angst en de onrust. De twee verpleegsters, die haar wegbrachten merkten dat. Dat hadden ze van haar niet verwacht. Zij kon alles immers zo rustig aanvaarden, óók toen er gezegd was, dat de doktoren voor haar waarschijnlijk weinig meer konden doen'.

Op weg naar de O.K. vroeg één van de verpleegsters het aan haar. 'Waarom bent u nu zó gespannen, zó hebben we u nog niet eerder meegemaakt'. Toen vertelde ze 'God heeft mij tot op heden deze rust gegeven, omdat ik Hem er voortdurend om bad, maar zo meteen, als ze me weggemaakt hebben kan ik niet meer bidden'. Spontaan zei toen één van de twee verpleegsters 'maar mevrouw kent u dan niet het bijbelverhaal van Mozes, samen met Aäron en Hur? Als de handen van Mozes vermoeid raakten en daardoor die strijd voor Israël benauwd werd, dan ondersteunden zij die vermoeide handen van Mozes. Vandaag heten wij voor u Aäron en Hur'. Kort voor haar heengaan vertelde ze mij deze ontroerende bemoediging, die voor haar precies op tijd kwam.

In de gezondheidszorg is blijkbaar erg belangrijk, dat je niet alleen weet, hoe het menselijk lichaam in elkaar zit, maar óók hoe rijk het Woord van God is aan beloften en bemoedigingen waarschuwingen en aanwijzingen voor alle omstandigheden van het leven.

Een psalm

Dáárom willen wij als bestuur en direktie, samen met de docenten van onze nieuwe opleiding op deze feestdag met u het Woord van God openslaan. Niet als een gewoonte, die er nu eenmaal bij hoort, maar omdat wij in de gesprekken bij de voorbereidingen van onze H.B.O.V. dat ook naar elkaar toe hebben uitgesproken als het meest wezenlijke voor ons allen. Wij lazen samen een gedeelte van psalm 103. Een psalm, waarin we de klassieke woor­ den vinden 'gelijk het gras is ons kortstondig leven'. Woorden, waaraan we in déze opleiding vaak herinnerd zullen worden. Om déze woorden is deze psalm dan ook het meest bekend geworden. Er zijn aanwijzingen, dat het een psalm is die door David aan het einde van zijn leven is geschreven. Daardoor krijgen die bekende woorden nog meer kleur. Vooral bejaarden weten, hoe broos het leven is. Zij hebben het om zich heen zo vaak bevestigd gezien.

Eerst danken

Maar wist u, dat deze psalm over de kortheid en vergankelijkheid van het leven, begint én eindigt als een danklied? Dat deze bejaarde zich niet alleen overgeeft aan een (indrukwekkende!) beschrijving van de broosheid van het leven, en 'dat het allemaal zo snel gaat', maar dat hij begint en eindigt met het noemen en roemen van de grote werken van God?

En daar willen wij op deze dag mee instemmen. En niet alleen op deze dag. Wij hopen dat te mogen blijven doen.

Verschillende weldaden

David roept op om 'niet te vergeten'. En dat 'niet vergeten' gaat over Gods weldaden. Tel je zegeningen, tel ze één voor één. Zó hebben wij u in het historisch ovezicht namen genoemd van mensen en instanties, die hebben meegewerkt aan de tot stand koming van deze nieuwe opleiding. Dankbaar hebben we deze namen genoemd. En vandaag erkennen wij hun inzet als een 'weldaad van God'. Trouwens, we merken vele zegeningen op deze dag. Zegeningen, die ons klein maken. Het gebouw, dat na veel omzwervingen voor de nieuwe opleiding werd gevonden, de goede medewerking van het Ministerie, de contacten met de heer Leeuwis, die leiding gaat geven aan onze H.B.O.V. en met de nieuwe docenten, en niet te vergeten het grote aantal studenten (104, terwijl we er óók nogal wat hebben moeten teleurstellen, omdat we geen open toelating beleid hebben).

Toch lijkt het goed om eens na te gaan welke weldaden David zoal noemt in deze psalm.

Hij somt er vijf op.

Die al uw ongerechtigheid vergeeft.

Die al uw ziekten geneest.

Die van allerlei vormen van verderf uw leven verlost.

Die u kroont met Zijn gaven, zodat het te zien is de gunst van God.

Die uw hart vol maakt, zodat uw mond overloopt van Zijn gaven.

Een bejaarde, die weer jong werd

Als David deze vijf weldaden van God bij elkaar optelt, dan vat hij het samen 'zodat uw jeugd vernieuwd wordt als die van een arend'. Wij leven in een tijd, waarin jong zijn en jong blijven een grote voorkeur heeft. Het leven, de kleding, de taal, steeds meer gewoonten en gebruiken worden er door gestempeld. Zo lang mogelijk jong zijn. Zo lang mogelijk jong blijven. Ook in de gezondheidszorg komt het steeds meer als een indringende vraag aan de orde, als het gaat over 'de kwaliteit van het leven'. Welk leven heeft nog voldoende kwaliteit om er iets voor te doen?

Kunnen operatieve ingrepen, die alleen maar een verjongingskuur beogen, ook vanuit het Ziekenfonds?

Zijn levenstestamenten, en non-reanimatie-verklaringen, besluithuizen óók niet een verwaten teken alsof de mens over de kwaliteit van het leven het laatste woord kan spreken?

Jong blijven

Het is heel opmerkelijk, dat in deze psalm van een bejaarde over de broosheid van het leven zó nadrukkelijk alle weldaden van God worden samengevat in 'Die uw jeugd vernieuwt als een arend'. Was David aan een tweede jeugd begonnen? Had hij ook zo zijn eigen visie op 'de kwaliteit van het leven'? Voelde hij zich nog zo gezond en sterk 'dat hij nog wel jaren mee kon'?

Neen, ik denk dat het een andere reden heeft. Let eens op de volgorde van de zegeningen, die hij noemt, en waardoor zijn leven zo vernieuwd is, en zijn oude hart zo verjongd is.

Wat het zwaarst is

Als eerste en blijkbaar als grootste zegening noemt David 'Die al uw ongerechtigheid vergeeft'.

Ongerechtigheid

Wat zijn er velen in de wereld waarin wij leven. Wij zeggen te weten, waardoor dat komt. Wij spreken dat uit in de statuten, waarin wij het reformatorisch belijden zeggen te beleven als 'méér dan een formule'. En wij spreken daarin vooral uit - zoals ik dat aan het begin illustreerde - dat wij het Woord van God ook vandaag belijden als een bron van troost en kracht, als een Woord, waarin de geboden en beloften van God heilzaam zijn voor alle mensen.

Gerechtigheid verhoogt een volk. Wij beseffen, dat dat een gewelddadige opdracht is.

Wij beseffen, dat wij geroepen worden om de bijbelse visie op de kwaliteit van het leven in het onderwijs en in het omgaan met dit nieuwe vakgebied op te sporen en door te geven. En dat is voor ons als studenten, docenten en bestuur een geweldige en ook niet eenvoudige opdracht.

In eigen kracht zal daarvan ook weinig terecht komen. U zult van deze nieuwe tak van de Vijverberg verwachten een duidelijke positiekeuze in kwesties als abortus, euthanasie en dergelijke. Bijbels gefundeerde uitspraken en vooral een door Gods Woord en Geest geïnspireerd bezig zijn in de gezondheidszorg.

Temidden van alle 'ongerechtigheden', die zich ook daar voordoen. En wij zullen daartoe blijven oproepen, en vinden óók daarom een goed contact met onze participanten heel belangrijk. Toch wil ik u wijzen op het enkelvoud.

David heeft het over 'ongerechtigheid'. Over zijn persoonlijke zonde tegenover God. Over zijn persoonlijke schuld. En over de vergeving van dié ongerechtigheid door de gerechtigheid van de Heere Jezus Christus. Dat ziet hij als de grootste weldaad. En daardoor heeft zijn oude leven een geweldig perspectief, en heeft zijn oude lichaam een jong hart!

Eeuwig jong

Wij leven in een tij d, dat medische zorg met steeds meer vragen wordt omringd. Wij ontdekken op dit terrein in het licht van het Woord van Gods steeds meer 'ongerechtigheden' . Maar als we zo - zoals David in deze psalm - de zegeningen van God mogen zien en blijven zien, dan zullen we echt niet op alle moeilijke vragen een duidelijk en afdoend antwoord kunnen geven. Maar dan weten: wat op alle terreinen van het leven geldt, geldt óók op het terrein van de gezondheidszorg: wat het zwaarst is, moet ook het zwaarst wegen. En ook in de volgorde van de zegeningen mogen we allen leerlingen zijn van het Woord van God. Daar vinden we de beloften voor het eeuwige leven. Een kwaliteit van leven, waarvan God aan Zijn kinderen in dit leven al een voorproef geeft. En door dat geloof spreken we over die groep in onze samenleving die naast de abortus-kinderen de meest bedreigde groep aan het worden is, de demente bejaarden, ook anders.

Door het geloof kunnen we het Co 't Hart nazeggen met het oog op een demente bejaarde (en het zou uit te breiden zijn met al dat menselijk leven, dat in het oog van een aantal medici geen of niet voldoende kwaliteit meer heeft).

'Hij is geworden als een kind
en speelt met kleine dingen
maar soms kijkt hij verbijsterd op
dan hoort hij woorden zingen
die schrijnend door zijn oren gaan
tot tranen toe bewogen
weet hij:  dat wat hij nu ervaart
is schijn, is voorgelogen.

Hij is geworden als een kind
en speelt met kleine dingen
maar soms kijkt hij verwonderd op
méér dan herinneringen
zijn dan de woorden, die hij hoort
omringd door zijn gebeden
weet hij: dat wat hij ook ervaart -
ook dit verkrampte leven -
een stap is op de weg naar God
die zijn omfloerste denken
eens omzet in een klare taal
die God slechts eer zal schenken'.

Loof de Heere, mijn ziel en vergeet niet één van Zijn weldaden. En die bovenaan staat, moet bovenaan blijven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen